SavedAdd your journal

Journals / Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2018 / Cilt: 22 - Sayı: 1

BİLİŞSEL-DAVRANIŞÇI YAKLAŞIMA DAYALI GRUP TERAPİSİ PROGRAMININ GÖRME ENGELLİ BİREYLERDE DEPRESİF BELİRTİ VE UMUTSUZLUK DÜZEYLERİNE ETKİSİ

Volkan Demir
Pages
85–104
Publication Date
2018-04-05
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Yapılan analizler çalışma grubundaki görme engelli bireylerin depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerinin bilişsel-davranışçı grup terapi programı sonrasında anlamlı düzeyde azaldığı saptanmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmanın amacı, depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerine yönelik bilişsel-davranışçı bir grup terapi programı hazırlamak ve görme engelli bireylerde programın etkililiğini değerlendirmektir.
📊
Key Findings & Data:Bu etkinin değerlendirilmesi için yarı deneysel bir yönteme başvurulmuş, kontrol grupsuz öntest - sontest deneme modeli kullanılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Yapılan analizler çalışma grubundaki görme engelli bireylerin depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerinin bilişsel-davranışçı grup terapi programı sonrasında anlamlı düzeyde azaldığı saptanmıştır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Görme engelli · grup terapisi · bilişsel-davranışçı terapi

Özet

Bu çalışmanın amacı, depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerine yönelik bilişsel-davranışçı bir grup terapi programı hazırlamak ve görme engelli bireylerde programın etkililiğini değerlendirmektir. Bu etkinin değerlendirilmesi için yarı deneysel bir yönteme başvurulmuş, kontrol grupsuz öntest - sontest deneme modeli kullanılmıştır. On oturumdan oluşan 90 dakika süren programda, kendini gözlemleme, yarar zarar analizi, kanıtları inceleme, kendi kendini eleştirmeye karşı çıkma, nefes egzersizleri, olumsuz otomatik düşünceleri yakalama, psiko-eğitim gibi bilişsel yöntemler kullanılmıştır. Program, İstanbul ilinde görme engellilere hizmet veren bir rehabilitasyon merkezinde 18-34 yaşları arasında 4 kadın 8 erkek toplam 12 görme engeli olan bireye uygulanmıştır. Müdahale programını değerlendirmek amacıyla katılımcıların depresif belirti düzeylerini belirlemek amacıyla “Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ)”, umutsuzluk düzeylerini belirlemek amacıyla ise “Beck Umutsuzluk Ölçeği (BUÖ)”, kullanılmıştır. Ölçme araçları çalışma grubuna program öncesinde ön test, programın bitiminde ise son test uygulanmıştır. Verilerin analizinde Wilcoxon işaretli sıra testi kullanılmıştır. Yapılan analizler çalışma grubundaki görme engelli bireylerin depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerinin bilişsel-davranışçı grup terapi programı sonrasında anlamlı düzeyde azaldığı saptanmıştır.

🔖

Cite This Article

Demir, V. (2018). BİLİŞSEL-DAVRANIŞÇI YAKLAŞIMA DAYALI GRUP TERAPİSİ PROGRAMININ GÖRME ENGELLİ BİREYLERDE DEPRESİF BELİRTİ VE UMUTSUZLUK DÜZEYLERİNE ETKİSİ. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 85–104. https://ajindex.com/articles/129325

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. ABRAMSON, Lyn Y., METALSKY, Gerald I. ve ALLOY, Lauren B. (1989). Hopelessness depression: A theory-based subtype of depression. Psychological review, C. 96, S.2, s. 358. ANDREWS, Rebecca ve WYVER, Shirley (2005). Autistic tendencies: Are there different pathways for blindness and Autism Spectrum Disorder?. British Journal of Visual Impairment, C. 23, S.2, s.52-57.
  2. ARIKAN Çiğdem (2001). "Aile ve Özürlülük: Görme Özürlüler Derneğine Üye Özürlü Aileleri Üzerine Bir Araştırma" Ufkun Ötesi Bilim Dergisi C. 1, S. 1, s. 45–60.
  3. ARKAR, Haluk (1992). Beck'in Depresyon Modeli Ve Bilişsel Terapisi. Düşünen Adam: Psikiyatri ve Nörolojik Bilimler Dergisi, C. 5, s. 37-40.
  4. ASKARI, Soraya vd. (2010). Environment and Blindness situation in Iran. Iranian Rehabilitation Journal, C. 8, S. 1, s 34-42.
  5. BAYAM, GÖKSEL vd. (2002). Sivil Savunma Birliği Çalışanlarında Kaygı, Umutsuzluk Ve Öğrenilmiş Güçlülük Düzeyleri ve Posttravmatik Stres Bozukluğu Sıklığı. Kriz Dergisi, C. 10, S. 1, s.1-9.
  6. BECK Aaron T (1961). An Inventory for measuring depression. Arch Gen Psychiatry, S. 7, s. 151-169.
  7. BECK, Aaron T vd. (1974). The measurement of pessimism: the hopelessness scale. Journal of consulting and clinical psychology, C. 42, S. 6, s. 861. BIRINGEN, Zeynep vd. (2005). Applying the Emotional Availability Scales to children with disabilities. Infant Mental Health Journal, C. 26, S. 4, s. 369-391.
  8. CAM CELIKEL, Feryal ve ERKORKMAZ, Unal (2008). Üniversite Öğrencilerinde Depresif Belirtiler ve Umutsuzluk Düzeyleri ile İlişkili Etmenler. Archives of Neuropsychiatry/Noropsikiatri Arsivi, S. 45. DAVISON, Gerald C., NEALE, John M. ve DAĞ, İhsan (2004). Anormal psikolojisi: (Abnormal psychology). Türk Psikologlar Derneği yayınları. DEMİR, Volkan (2014). Bilinçli farkındalık temelli hazırlanan eğitim programının bireylerin depresyon ve stres düzeyleri üzerine etkisi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Arel Üniversitesi.
  9. DEMİR, Volkan (2015). Bilinçli Farkındalık Temelli Kognitif Terapi Programının Bireylerin Depresif Belirti Düzeyleri Üzerine Etkisi. Psikoloji Çalışmaları Dergisi, C. 35, S. 1, s. 15-26.
  10. DEMİR, Volkan (2015). Görme Engellilerde Depresif Belirtilere Yönelik Bilinçli Farkındalık Temelli Bilişsel Terapi Programının Etkililiği. Nesne, C. 3, S. 6, s. 77- 93. DURAK, Ayşegül (1994). Beck Umutsuzluk Ölçeğinin Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Türk Psikoloji Dergisi, C. 9, S. 31, s. 1-11.
  11. EVANS, Jennifer R., FLETCHER, Astrid E. ve WORMALD, Richard PL (2007). Depression and anxiety i