KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2018 / Cilt: 22 - Sayı: 1

BİLİŞSEL-DAVRANIŞÇI YAKLAŞIMA DAYALI GRUP TERAPİSİ PROGRAMININ GÖRME ENGELLİ BİREYLERDE DEPRESİF BELİRTİ VE UMUTSUZLUK DÜZEYLERİNE ETKİSİ

Volkan Demir
Sayfa
85–104
Yayın Tarihi
2018-04-05
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yapılan analizler çalışma grubundaki görme engelli bireylerin depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerinin bilişsel-davranışçı grup terapi programı sonrasında anlamlı düzeyde azaldığı saptanmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı, depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerine yönelik bilişsel-davranışçı bir grup terapi programı hazırlamak ve görme engelli bireylerde programın etkililiğini değerlendirmektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu etkinin değerlendirilmesi için yarı deneysel bir yönteme başvurulmuş, kontrol grupsuz öntest - sontest deneme modeli kullanılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Yapılan analizler çalışma grubundaki görme engelli bireylerin depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerinin bilişsel-davranışçı grup terapi programı sonrasında anlamlı düzeyde azaldığı saptanmıştır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Görme engelli · grup terapisi · bilişsel-davranışçı terapi

Özet

Bu çalışmanın amacı, depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerine yönelik bilişsel-davranışçı bir grup terapi programı hazırlamak ve görme engelli bireylerde programın etkililiğini değerlendirmektir. Bu etkinin değerlendirilmesi için yarı deneysel bir yönteme başvurulmuş, kontrol grupsuz öntest - sontest deneme modeli kullanılmıştır. On oturumdan oluşan 90 dakika süren programda, kendini gözlemleme, yarar zarar analizi, kanıtları inceleme, kendi kendini eleştirmeye karşı çıkma, nefes egzersizleri, olumsuz otomatik düşünceleri yakalama, psiko-eğitim gibi bilişsel yöntemler kullanılmıştır. Program, İstanbul ilinde görme engellilere hizmet veren bir rehabilitasyon merkezinde 18-34 yaşları arasında 4 kadın 8 erkek toplam 12 görme engeli olan bireye uygulanmıştır. Müdahale programını değerlendirmek amacıyla katılımcıların depresif belirti düzeylerini belirlemek amacıyla “Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ)”, umutsuzluk düzeylerini belirlemek amacıyla ise “Beck Umutsuzluk Ölçeği (BUÖ)”, kullanılmıştır. Ölçme araçları çalışma grubuna program öncesinde ön test, programın bitiminde ise son test uygulanmıştır. Verilerin analizinde Wilcoxon işaretli sıra testi kullanılmıştır. Yapılan analizler çalışma grubundaki görme engelli bireylerin depresif belirti ve umutsuzluk düzeylerinin bilişsel-davranışçı grup terapi programı sonrasında anlamlı düzeyde azaldığı saptanmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Demir, V. (2018). BİLİŞSEL-DAVRANIŞÇI YAKLAŞIMA DAYALI GRUP TERAPİSİ PROGRAMININ GÖRME ENGELLİ BİREYLERDE DEPRESİF BELİRTİ VE UMUTSUZLUK DÜZEYLERİNE ETKİSİ. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 85–104. https://ajindex.com/articles/129325

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. ABRAMSON, Lyn Y., METALSKY, Gerald I. ve ALLOY, Lauren B. (1989). Hopelessness depression: A theory-based subtype of depression. Psychological review, C. 96, S.2, s. 358. ANDREWS, Rebecca ve WYVER, Shirley (2005). Autistic tendencies: Are there different pathways for blindness and Autism Spectrum Disorder?. British Journal of Visual Impairment, C. 23, S.2, s.52-57.
  2. ARIKAN Çiğdem (2001). "Aile ve Özürlülük: Görme Özürlüler Derneğine Üye Özürlü Aileleri Üzerine Bir Araştırma" Ufkun Ötesi Bilim Dergisi C. 1, S. 1, s. 45–60.
  3. ARKAR, Haluk (1992). Beck'in Depresyon Modeli Ve Bilişsel Terapisi. Düşünen Adam: Psikiyatri ve Nörolojik Bilimler Dergisi, C. 5, s. 37-40.
  4. ASKARI, Soraya vd. (2010). Environment and Blindness situation in Iran. Iranian Rehabilitation Journal, C. 8, S. 1, s 34-42.
  5. BAYAM, GÖKSEL vd. (2002). Sivil Savunma Birliği Çalışanlarında Kaygı, Umutsuzluk Ve Öğrenilmiş Güçlülük Düzeyleri ve Posttravmatik Stres Bozukluğu Sıklığı. Kriz Dergisi, C. 10, S. 1, s.1-9.
  6. BECK Aaron T (1961). An Inventory for measuring depression. Arch Gen Psychiatry, S. 7, s. 151-169.
  7. BECK, Aaron T vd. (1974). The measurement of pessimism: the hopelessness scale. Journal of consulting and clinical psychology, C. 42, S. 6, s. 861. BIRINGEN, Zeynep vd. (2005). Applying the Emotional Availability Scales to children with disabilities. Infant Mental Health Journal, C. 26, S. 4, s. 369-391.
  8. CAM CELIKEL, Feryal ve ERKORKMAZ, Unal (2008). Üniversite Öğrencilerinde Depresif Belirtiler ve Umutsuzluk Düzeyleri ile İlişkili Etmenler. Archives of Neuropsychiatry/Noropsikiatri Arsivi, S. 45. DAVISON, Gerald C., NEALE, John M. ve DAĞ, İhsan (2004). Anormal psikolojisi: (Abnormal psychology). Türk Psikologlar Derneği yayınları. DEMİR, Volkan (2014). Bilinçli farkındalık temelli hazırlanan eğitim programının bireylerin depresyon ve stres düzeyleri üzerine etkisi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Arel Üniversitesi.
  9. DEMİR, Volkan (2015). Bilinçli Farkındalık Temelli Kognitif Terapi Programının Bireylerin Depresif Belirti Düzeyleri Üzerine Etkisi. Psikoloji Çalışmaları Dergisi, C. 35, S. 1, s. 15-26.
  10. DEMİR, Volkan (2015). Görme Engellilerde Depresif Belirtilere Yönelik Bilinçli Farkındalık Temelli Bilişsel Terapi Programının Etkililiği. Nesne, C. 3, S. 6, s. 77- 93. DURAK, Ayşegül (1994). Beck Umutsuzluk Ölçeğinin Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Türk Psikoloji Dergisi, C. 9, S. 31, s. 1-11.
  11. EVANS, Jennifer R., FLETCHER, Astrid E. ve WORMALD, Richard PL (2007). Depression and anxiety i