Journals / Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2019 / Cilt: 18 - Sayı: 2

The Methodical Viability of Cultural Criminology in Turkey

Türkiye'de Kültürel Kriminolojinin Yöntemsel İmkanı

Pages
805–823
Publication Date
2019-04-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Cultural criminology stands available to grasp the cultural and affective dimensions of crime.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Much of crime studies in Turkey tends to display an administrative criminological aspect due to the overwhelming concern of having an effective deterrent punitive-security apparatus, by way of socio-economic offender profiling.
📊
Key Findings & Data:However, administrative criminology reduces the phenomenon of crime to a mere rational calculation and control techniques, distancing itself away from the understanding and explaining of crime as a social phenomenon.
💡
Conclusion & Impact:Cultural criminology stands available to grasp the cultural and affective dimensions of crime.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Suç · idari kriminoloji · kültürel kriminoloji

Abstract

Much of crime studies in Turkey tends to display an administrative criminological aspect due to the overwhelming concern of having an effective deterrent punitive-security apparatus, by way of socio-economic offender profiling. However, administrative criminology reduces the phenomenon of crime to a mere rational calculation and control techniques, distancing itself away from the understanding and explaining of crime as a social phenomenon. This article brings cultural criminology to the academic understanding of crime in Turkey. For more than two decades in the Anglo-American criminological literature, cultural criminology argues that crime is an upwardly and downwardly reconstituted and negotiated phenomenon based on race, gender and class, by going beyond the argument of crime as a mere social construction. This paper thus suggests the methodical usefulness of cultural criminology's instant and liquid ethnographies in Turkey. Cultural criminology stands available to grasp the cultural and affective dimensions of crime.

Özet

Sosyo-ekonomik suçlu profilleme dolayımıyla önleyici ve etkin bir ceza-güvenlik aygıtı oluşturma kaygısı güden Türkiye suç çalışmaları idari bir kriminoloji (administrative criminology) görünümü sergilemektedir. Suç fenomeninin oluşum koşullarını anlama ve açıklama gayretini epey mesafeleyen idari kriminoloji, suç olgusunu istatistiksel hesaplamaya ve rasyonel bir bakış açısıyla ceza ve denetim tekniklerine indirgemektedir. Bu yazı, Türkiye'de suçun akademik bağlamda sosyal kavranışına kültürel bir perspektif getirmeyi amaçlamaktadır. Anglo-Amerikan literatürde kültürel kriminoloji (cultural criminology) yirmi yılı aşkın süredir telaffuz edilmekte; suçun sosyal bir inşa olduğu kavrayışının ötesine geçerek etnik, sınıfsal, ırksal ve cinsiyete dayalı yukarıdan aşağı ve aşağıdan yukarı sürekli müzakere edilen ve yeniden-kurulan bir görüngü olduğunu savlamaktadır. Bu bağlamda, Türkiye'de kültürel kriminolojinin anlık ve akışkan etnografi gibi iki aracının yöntemsel kullanışlılığı ileri sürülecektir. Türkiye'de suçun kültürel ve duygulanımsal tüm boyutlarını yakalamak adına kültürel kriminoloji önemli bir imkan olarak karşımızda durmaktadır.

🔖

Cite This Article

Mercan, B. A. (2019). The Methodical Viability of Cultural Criminology in Turkey. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 2, 805–823. https://ajindex.com/articles/115734

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. Atılgan, Eylem (2007), Mekandan İmkana Çocuk Suçluluğunun Habitusu Ceza Ehliyeti İlişkisi, (Ankara: Güngör Basım Yayım). Baker, Ulus (2002), From Opinions to Images: Towards a Sociology of Affects, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Ankara). Bauman, Zygmunt (2000) Liquid Modernity (Cambridge: Polity Press). Beck, Ulrich (1992), Risk Society (Londra: Sage). Berman, Marshall (1982), All That Is Solid Melts Into Air (Londra: Verso). Bozdemir, Sekine ve Uğur Argun (2012),
  2. Suç Önleme Sempozyomu Kitabı, Bursa Emniyet Müdürlüğü Yayınları No:1, Suç Önleme Sempozyumu (Bursa). Brantingham, Patricia ve Paul J. Brantingham (2004), “Computer simulation as a tool for environmental Criminologists”, Security Journal, (17)1: 21–30.
  3. Brotherton, David ve Luis Barrios (2004), The Almighty Latin King and Queen Nation (New York: Columbia University Press). Bryman, Alan (2001), “Introduction: A Review of Ethnography”, Bryman, Alan (Der.), Ethnography Volume I (Londra: sage): IX-XXXIX. Clarke, Ronald ve Derek Cornish (1985), “Modelling offenders’ decisions: a framework for policy and research”, Tonry, Michael ve Norval Morris (der.), Crime and Justice: An Annual Review of Research (Chicago: University of Chicago Press): 147–185.
  4. Clarke, Ronald ve Tim Hope (1984), Coping with Burglary: Research Perspectives on Policy (Boston: Kluwer-Nijhoff). Cohen, Stanley (1972), Folk Devils and Moral Panics: The creation of the mods and rockers (Londra: MacGibbon and Kee). Çakıcı-Gerçek, Leyla (2006), “Şüpheli ve Mağdur Üzerine bir Araştırma”, Polis Bilimleri Dergisi, (8) 3-4: 79–98.
  5. Dolu, Osman (2009a), “Bir Fırsat Olarak Suç: Suçun Durumsal Belirleyicileri, Suç Fırsatları ve Rutin Faaliyetler Teorisi”, Polis Bilimleri Dergisi, (11)2: 130. Dolu, Osman (2009b), “Rasyonel Bir Tercih Olarak Suç: Klasik Okul Düşüncelerinin Suçu Önleme ve Açıklama Kapasitelerinin Değerlendirilmesi”, Polis Bilimleri Dergisi, (11)4: 89–120.
  6. Dolu, Osman ve Hasan Büker (2009), “Caydırıcılığın Sınırları: Caydırıcılık Eksenli Suç Önleme ve Mücadele Politikalarına Eleştirel Bir Yaklaşım”, Polis Bilimleri Dergisi, (11)3: 1–22.
  7. Cromwell, Paul ve Michael L. Birzer (2014), In Their Own Words: Criminals on Crime: An anthology (Oxford: Oxford University Press). Erdoğan, Necmi (2007), “Giriş: Yoksulları Dinlemek”, Erdoğan, Necmi ve Tanıl Bora (Der.), Yoksulluk Halleri Türkiye’de Kent Yoksulluğun Toplumsal Görünümleri (İstanbul: İletişim): ss. 9–17.
  8. Eryalçın, Münevver ve Veli Duya