Dergiler / SineFilozofi / 2020 / Özel Sayı (2) Mayıs 2020

Film Kartografisi: Sinemasal Mekâna Dair Felsefî Düşünceler

Sayfa
628–638
Yayın Tarihi
2016-05-29
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dolayısıyla sinemasal kartografiyle bakılan sinemasal anlam, anlatıda kullanılan mekânı felsefi bakış ile yeniden değerlendirme fırsatı sunacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Film araştırmalarının büyük bölümünü içeren anaakım sinema çalışmaları tarih yazımında da çoğunlukla aynı yaklaşımı benimser ve merkezine de anaakım sinema kuramlarını alır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çünkü tekil olarak farklı anlamlar içeren veya kimi zaman hiçbir anlam taşımayan ögeler, filmin tümel anlatısı içerisinde karşılığını bulmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Dolayısıyla sinemasal kartografiyle bakılan sinemasal anlam, anlatıda kullanılan mekânı felsefi bakış ile yeniden değerlendirme fırsatı sunacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:sinemasal mekân · sinemasal coğrafya · sinemasal kartografya

Özet

Film araştırmalarının büyük bölümünü içeren anaakım sinema çalışmaları tarih yazımında da çoğunlukla aynı yaklaşımı benimser ve merkezine de anaakım sinema kuramlarını alır. Bu kuramlar genellikle ve çoğunlukla filmin özüne bakma derdindedir ve dolayısıyla film materyalinin kendisini ve/veya yönetmenini merkezine almaktadır. Oysa öte yandan, tam da sinemanın kendine içkin özellikleri, ona disiplinler arası bir tutumla yani bütüncül bakmayı zorunlu kılmaktadır. Çünkü tekil olarak farklı anlamlar içeren veya kimi zaman hiçbir anlam taşımayan ögeler, filmin tümel anlatısı içerisinde karşılığını bulmaktadır. Tüm bu ögeleri bir araya getiren, bir bakıma inşa eden kişi olarak yönetmen, film anlatısını yapılandırırken zamanı ve hatta mekânı yeniden üretir. Diğer bir deyişle, sinemasal anlatı mekânı, kaynağı fizikî dünyada mevcut ise bir araya getirerek/kurgulayarak; mevcut değil ise varmış gibi davranarak/inşa ederek üretir. Dolayısıyla yönetmen farkında olarak ya da olmayarak sinemasal coğrafyayı anlatıya zemin teşkil edecek salt bir arka plan değil, onun güçlü bir ögesi olarak kullanır. Hem fizikî hem de sinemasal mekânlar, özellikle yönteme dair önermeleri bağlamında anaakım sinema çalışmalarından belirgin bir biçimde ayrılan Yeni Sinema Tarihi çalışmalarında, son derece özgün bir yöntem olan haritalandırma/kartografi ile araştırılmaya başlanmıştır. Bu çalışmada da, yönetmeni salt auteur yani sadece bir yazar veya ressam olarak gören genel geçer yaklaşımdan ziyade, yönetmeni aynı zamanda bir kartograf olarak gören ve sinemasal anlamın üretiminde ve çözümlenmesinde kartografik yöntemi olanaklı kılan sinemasal coğrafya alanındaki yazın derlenecektir. Çalışma kapsamında öncelikle sinema ontolojisini mümkün kılan felsefî bağlam açımlanıp ardından sinemasal coğrafya çalışmalarının kuramsal çerçevesi ortaya konacak ve dolayısıyla bu çerçeveyi anlamlı kılan kavramlara bakılacaktır. Dolayısıyla sinemasal kartografiyle bakılan sinemasal anlam, anlatıda kullanılan mekânı felsefi bakış ile yeniden değerlendirme fırsatı sunacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YİĞİT, O. (2016). Film Kartografisi: Sinemasal Mekâna Dair Felsefî Düşünceler. SineFilozofi, Özel Sayı (2) Mayıs 2020, 628–638. https://ajindex.com/articles/260048

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Aitken, S. C. & Dixon, D. P. (2006). Imagining geographies of film. Erdkunde, 60 (4), 326– 336. Aitken, S. C. & Zonn, L. E. (1994b). Re-presenting the place pastiche. Aitken, S. C. & Zonn, L. E. (Ed.). In place, power, situation, and spectacle: A geography of film (3–25). Maryland & Londra: Rowman and Littlefield Publishers,
  2. Inc. Aydın, Hakan. (2008). “Sinemanın Taşrada Gelişim Süreci: Konya’da İlk Sinemalar ve Gösterilen Filmler (1910–1950)”. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19, s. 61–74.
  3. Barthes, R. (1979). Göstergebilim ilkeleri. B. Vardar & M. Rifat (çev.). Ankara:
  4. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  5. Bordwell, D. & Thompson, K. (2011). Film sanatı – Bir giriş. E. S. Onat & E. Yılmaz (çev.), Ankara:
  6. De Ki Basım Yayım. Barthes, R. (1979). Göstergebilim ilkeleri. B. Vardar & M. Rifat (çev.). Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
  7. Biltereyst, Daniël. & Philippe Meers. (2016). New Cinema History and the Comparative Mode: Reflections on Comparing Historical Cinema Cultures. Alphaville: Journal of Film and Screen Media, 11, s. 13–32.
  8. Biltereyst, Daniël, Richard Maltby & Philippe Meers. (Eds.) (2019). The Routledge Companion to New Cinema History. New York: Routledge Bordwell, D. & Thompson, K. (2011). Film sanatı – Bir giriş. E. S. Onat & E. Yılmaz (çev.), Ankara:
  9. De Ki Basım Yayım. Bunnuel, T. (2004). Re-viewing the entrapment controversy: megaprojection, (mis)representation and postcolonial performance. Geojpurnal 59 (4), 297 - 305. Clarke, D. B. (Ed.). (1997). The Cinematic City. Londra & New York: Routledge. Çam, A. (2016). Derviş Zaim: Bir mekân sineması’na doğru (Doktora tezi). İstanbul: Galatasaray Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Çam, A. (2016). Sinemasal mekânlar ve sinemasal mekânların çözümlenmesi. Sinecine, 7 (2), 7 – 37. Çam, A. (2018). 1960-1975 Yılları arasında Adana’da filmcilik ve sinemacılık işi. Galatasaray Üniversitesi İleti-ş-im Dergisi, 28, 9 – 41. Çam, A. (2018). Sinemasal hodolojik mekânlar – Bir zamanlar Anadolu’da filminin hodolojik mekân bağlamında çözümlenmesi. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Yeni Düşünceler Hakemli E-Dergisi, 9, 45 – 56. Çam, A. & Şanlıer Yüksel, İ. (2019). Sinema çerçileri – Toros Dağları’nda sinema deneyimi. SineFilozofi Dergisi, Özel Sayı, 415¬¬-436. Escher, A. (2006). The geography of cinema – A cinematic world. Erdkunde, 60 (4), 307 – 314 Heidegger, M. (1971).
  10. Building Dwelling Thinking. Poetry, Language, Thought. Harper Colophan Books, New York. Heidegger, M. (2013). Being and time. Uni