Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI Insightİncelenen sekanslar, görsel hareketin kesintiye uğramasının süren ses, hatırlama ve durağan görüntünün ekranda kalış süresi arasındaki ilişkiyi öne çıkarabildiğini göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türk sinemasında donuk kare estetiğini sinematik deneyim, süre, bellek ve akış kavramları ekseninde tartışmaktadır. Çalışmanın temel iddiası, donuk karenin yalnızca hareketin teknik olarak durdurulması ya da anlatısal bir vurgu aracı olmadığıdır. Donuk kare, hareketli görüntünün sürekliliğini kesintiye uğratarak zamanın, belleğin ve duygunun daha yoğun biçimde deneyimlenmesine olanak tanımaktadır. İncelenen sekanslar, görsel hareketin kesintiye uğramasının süren ses, hatırlama ve durağan görüntünün ekranda kalış süresi arasındaki ilişkiyi öne çıkarabildiğini göstermektedir. Bu yönüyle görüntünün donması ile filmsel süredevam etmektedir. Ses, iç ses, müzik ve hatırlama aracılığıyla öznel zaman işlemeye devam etmektedir. Bergson’un süre ve bellek anlayışı ile Deleuze’ün hareket-imaj ve zaman-imaj yaklaşımı çalışmanın kuramsal zeminini oluşturmaktadır. Bu bağlamda Bir Araya Gelemeyiz (Orhan Aksoy, 1975), Yarınsız Adam (Remzi Jöntürk, 1976) ve Selvi Boylum Al Yazmalım (Atıf Yılmaz, 1977) filmleri üzerinden donuk karenin zamanı görünür kılma, belleği etkinleştirme ve seyircide düşünsel bir duraksama yaratma işlevleri incelenmektedir.
Abstract
This study examines the aesthetics of the freeze-frame in Turkish cinema through the concepts of cinematic experience, duration, memory, and flow. Its central argument is that the freeze-frame should not be understood merely as the technical suspension of movement or as a device for narrative emphasis. Interrupting the continuity of the moving image enables time, memory, and emotion to be experienced with greater intensity. In this respect, time is not eliminated; rather, subjective time continues to unfold through sound, voice-over, music, and recollection. Bergson’s conception of duration and memory, together with Deleuze’s approach to the movement-image and time-image, constitute the study’s theoretical framework. Within this context, the study examines three films: Bir Araya Gelemeyiz (Orhan Aksoy, 1975), Yarınsız Adam (Remzi Jöntürk, 1976), and Selvi Boylum Al Yazmalım (Atıf Yılmaz, 1977), focusing on the functions of the freeze-frame in rendering time perceptible, activating memory, and creating a reflective pause for the spectator.