Dergiler / Klinik Psikoloji Dergisi / 2018 / Cilt: 2 - Sayı: 2

İntihar Olasılığı Ölçeği: Gözden geçirme, geçerlik ve güvenirlik çalışması

Suicide Probability Scale: Revision, validity and reliability

Sayfa
52–64
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Buradan hareketle, mevcut çalışmanın amacı, ölçeğin Şahin ve Batıgün (2000) tarafından çalışılan formunun yapısını ve geçerlik ve güvenirlik bulgularını gözden geçirmektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İntihar davranışları tüm dünyada yaygın bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye’de bu ölçek üzerinde iki farklı temel çalışmanın mevcut olduğu ve bu çalışmalar sonucunda iki farklı formunun bulunduğu ve kullanıldığı gözlenmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Buradan hareketle, mevcut çalışmanın amacı, ölçeğin Şahin ve Batıgün (2000) tarafından çalışılan formunun yapısını ve geçerlik ve güvenirlik bulgularını gözden geçirmektir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

İntihar davranışları tüm dünyada yaygın bir sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Sorunun bu denli yaygın olması, intihar riski taşıyan bireylerin belirlenmesini ve bu esnada kullanılacak olan yöntemleri önemli kılmaktadır. İlgili alanyazında, bu amaçla sıklıkla kullanılan ölçeklerden birinin İntihar Olasılığı Ölçeği (İOÖ) olduğu görülmektedir. Türkiye’de bu ölçek üzerinde iki farklı temel çalışmanın mevcut olduğu ve bu çalışmalar sonucunda iki farklı formunun bulunduğu ve kullanıldığı gözlenmektedir. Şahin ve Batıgün (2000), sınırlı bir örneklem ile gerçekleştirdikleri çalışmalarını rapor haline getirmiş ancak yayınlamamıştır. Ölçeğin kullanımları esnasında, ilk çalışmadaki faktör yapısının doğrulanamadığı gözlenmiş ve daha büyük ve farklı örneklemler ile tekrar çalışılma ihtiyacı doğmuştur. Buradan hareketle, mevcut çalışmanın amacı, ölçeğin Şahin ve Batıgün (2000) tarafından çalışılan formunun yapısını ve geçerlik ve güvenirlik bulgularını gözden geçirmektir. Çalışma, 301 ve 994 kişiden oluşan iki farklı örneklem grubu üzerinde yürütülmüş, ikinci örneklem yalnızca doğrulayıcı faktör analizi için kullanılmıştır. Yapılan açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleri sonucunda “Sosyal Destek/Benlik Algısı”, “Öfke/Dürtüsellik”, “Umutsuzluk/Yalnızlık” ve “İntihar Düşüncesi” olmak üzere dört faktör bulunmuştur. Doğrulayıcı faktör analizi sonuçları, model uyum indekslerinin kabul edilebilir sınırlar içerisinde bulunduğunu göstermektedir. Başka bir deyişle elde edilen yeni faktör yapısı doğrulanmıştır. Ayrıca ölçeğin güvenirliğine ilişkin elde edilen bulgular da tatmin edici değerlerdedir.

Abstract

Suicide is a pervasive problem all around the world. Due to the pervasiveness of the problem, it is important to develop methods to detect suicidal people. When the related literature is investigated, Suicide Probability Scale is found to be one of the mostly used instruments. In Turkey, there are two independently conducted adaptation studies on this scale. The latter study by Şahin and Batıgün (2000), conducted with a small sample size, was not published at that time, but put into a report form. The other studies using the Şahin-Batıgün adaptation revealed that the factor structure found in the initial study was not confirmed, so that this created need for studying the factor structure on larger and different samples. Consequently, the aim of the current study was to investigate the factor structure and psychometric properties of the Suicide Probability Scale, adapted by Şahin and Batıgün. The study was conducted with two different samples; the first one included 301 and the second one included 994 participants, and the second sample was used only for confirmatory factor analysis. The exploratory and confirmatory factor analyses revealed a four-factor structure. The factors were named as: “Social Support/Self-Perception”, “Anger/Impulsivity”, “Hopelessness/Loneliness”, and “Suicidal Thoughts”. The results of the confirmatory factor analysis supported the four- factor structure with acceptable model fit indices. Other findings related to reliability and validity showed that Suicide Probability Scale is a reliable and valid instrument that can be used in both clinical applications and scientific researches in Turkey.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DURAK, A. B., HİSLİ, N. Ş. (2018). İntihar Olasılığı Ölçeği: Gözden geçirme, geçerlik ve güvenirlik çalışması. Klinik Psikoloji Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 2, 52–64. https://ajindex.com/articles/169450

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Alpaslan, A. H., Soylu, N., Avcı, K., Coşkun, K. Ş., Kocak, U. ve Taş, H. U. (2015). Disordered eating attitudes, alexithymia and suicide probability among Turkish high school girls. Psychiatry Research, 226(1), 224- 229. Anderson, K. P., Townsend, S.T., Everly, G.S. ve Lating, J. (1995). Suicide risk assessment in crisis situations: Clinical utility of an abbreviated self-report measure. Crisis Intervention & Time-Limited Treatment, 1(3), 225-230.
  2. Aron, A. ve Aron, E. N. (2003). Making sense of advanced statistical procedures in research articles. Statistics for Psychology, 599-637.
  3. Arsel, C. O. ve Batıgün, A. D. (2011). İntihar ve cinsiyet: Cinsiyet rolleri, iletişim becerileri, sosyal destek ve umutsuzluk açısından bir değerlendirme. Türk Psikoloji Dergisi, 26(67), 1-10.
  4. Aslan, B. ve Batıgün, A.D. (2017). Ebeveyn kabul/reddi ile intihar olasılığı arasındaki ilişkide yaşam amaçlarının aracı rolü. Türk Psikoloji Dergisi, 32(79), 67-76.
  5. Atlı, Z., Eskin, M. ve Dereboy, Ç. (2009). İntihar Olasılığı Ölçeğinin (İOÖ) klinik örneklemde geçerlik ve güvenirliği. Klinik Psikiyatri Dergisi, 12(3), 111-124.
  6. Atmaca, G. D. ve Durat, G. (2017). The relationship between depression and insight into the possibility of suicide in patients with schizoprenia. Anatolian Journal of Psychiatry, 18(4), 314-322.
  7. Avcı, D., Selçuk, K. T. ve Doğan, S. (2017). Suicide risk in the hospitalized elderly in Turkey and affecting factors. Archives of Psychiatric Nursing, 31(1), 55-61.
  8. Avcı, D., Sabancıoğulları, S. ve Yılmaz, F. T. (2016). Investigation of the relationship between suicide probability in inpatients and their psychological symptoms and coping strategies. Neurosciences, 21(4), 345-351.
  9. Bagge, C. ve Osman, A. (1998). The Suicide Probability Scale: Norms and factor structure. Psychological Reports, 83(2), 637-638.
  10. Batıgün, A.D. (2005). İntihar olasılığı: Yaşamı sürdürme nedenleri, umutsuzluk ve yalnızlık değişkenleri açısından bir inceleme. Türk Psikiyatri Dergisi, 16(1), 29-39.
  11. Batıgün, A.D. (2008). İntihar olasılığı ve cinsiyet: İletişim becerileri, yaşamı sürdürme nedenleri, yalnızlık ve umutsuzluk açısından bir inceleme. Türk Psikoloji Dergisi, 23(62), 65-75.
  12. Beghi, M. ve Rosenbaum, J. F. (2010). Risk factors for fatal and nonfatal repetition of suicide attempt: a critical appraisal. Current Opinion in Psychiatry, 23(4), 349-355.
  13. Bursztein-Lipsicas, C. ve Henrik-Mäkinen, I. (2010). Immigration and suicidality in the young. Canadian Journal of Psychiatry, 55(5), 274-278. Büyük