Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightHastaların demografik özellikleri, sorumlu venom türü, reaksiyon şiddeti (Ring ve Meßner), bazal serum triptaz, total ve spesifik IgE düzeyleri ile kemik iliği biyopsisi bulguları kaydedildi.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Giriş: Hymenoptera sokmalarına bağlı sistemik anafilaktik reaksiyonlar nadir görülmekle birlikte yaşamı tehdit edebilir. Venom immünoterapisi (VİT) etkili ve standart bir tedavi olsa da, yüksek triptaz veya prick test sırasında gelişen reaksiyonlar gibi risk faktörleri varlığında sistemik reaksiyonlar tedavinin sürdürülmesini zorlaştırabilir. Standart önlemlerle kontrol sağlanamayan olgularda omalizumab, VİT’in sürdürülebilmesi için önemli bir alternatif olarak öne çıkmaktadır. VİT toleransını artırmak için omalizumab ön tedavisi (pre-treatment) giderek daha fazla kullanılmakla birlikte, standart bir protokol bulunmamaktadır. Çalışmamızın amacı, anafilaksi öyküsü ve ek risk faktörleri bulunan arı venom alerjili hastalarda, VİT sırasında gelişebilecek sistemik alerjik reaksiyonları önlemede ve hedef dozlara güvenli ulaşımı sağlamada omalizumabın etkinliğini ve güvenilirliğini değerlendirmektir. Metot: 2020–2026 yıllarında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Alerji ve İmmünoloji kliniğinde arı venomu alerjisi nedeniyle VİT uygulanan ve omalizumab tedavisi verilen 8 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların demografik özellikleri, sorumlu venom türü, reaksiyon şiddeti (Ring ve Meßner), bazal serum triptaz, total ve spesifik IgE düzeyleri ile kemik iliği biyopsisi bulguları kaydedildi. VİT sürecinde gelişen sistemik alerjik reaksiyonların (SAR) sıklığı, şiddeti ve doz ilişkisi; advers etki yönetimi ve doz modifikasyonları analiz edildi. Ayrıca omalizumabın başlama zamanı, süresi, doz aralıkları ve bu tedavi altında tolere edilen maksimum VİT dozları değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların ortalama yaşı 44.3 ± 10.8 yıl olup, olguların 5’i erkek, 3’ü kadındı. İlk anafilaktik reaksiyondan sorumlu venom türü 3 hastada Vespula spp., 3 hastada Apis mellifera ve 2 hastada her iki tür olarak belirlendi. Hastaların ilk reaksiyon şiddetlerine bakıldığında; 5 hastada Grade 3, 2 hastada Grade 2 ve 1 hastada Grade 4 reaksiyon izlendi. 5 hastada bazal serum triptaz seviyesinin 11.4 ng/mL’nin üzerinde olduğu görüldü. Kemik iliği biyopsisinde 4 hastada kemik iliği patolojileri saptandı; hastalara ait demografik, klinik, laboratuvar veriler ve kemik iliği biyopsi bulguları Tablo-1’de yer almaktadır. Tanı aşamasındaki prik testler veya VİT sürecinde; 4 hastada SAR gelişti (Grade 1-2). Advers etkileri yönetmek amacıyla 8 hastaya omalizumab tedavisi uygulandı. Omalizumab; yüksek serum triptaz düzeyi (n=2), venom prick testi sırasında gelişen Grade-2 reaksiyon (n=2), sistemik mastositoz (n=1), miyeloproliferatif neoplaziye bağlı olası mastositoz riski (n=1), kemik iliğinde mast hücre artışı (n=1) ve VİT sırasında gelişen alerjik reaksiyon öyküsü (n=1) nedeniyle başlandı. İmmünoterapi toleransını artırmak amacıyla 8 hastanın 4’ünde VİT dozları 30–60 dakika arayla ikiye bölünerek uygulandı. VİT sırasında ardışık 5 kez SAR gelişen bir hastada omalizumab dozu 150 mg/1 haftaya sıklaştırıldı. Hastaların 6’sı VİT tedavisine tolere edilen dozlarda başarıyla devam etmekte olup, 2 hasta ise kendi isteğiyle tedaviyi bırakmıştır. Hastaların omalizumab uygulama şeması ve VİT durumları Tablo-2’de yer almaktadır. Sonuç: Çalışmamızın en dikkat çekici bulgusu, anafilaksi öyküsü ile birlikte yüksek serum triptaz düzeyi veya mast hücre hastalıkları gibi yüksek risk faktörleri taşıyan 8 hastada, omalizumab tedavisinin immünoterapi sürecine sağladığı yüksek güvenlik profilidir. Omalizumabın 3 hastada ön tedavi stratejisiyle, 5 hastada ise VİT ile eş zamanlı olarak başlanması, tedaviye bağlı SAR etkin şekilde kontrol altına alınmasını sağlamıştır. Bulgularımız, omalizumabın hem VİT öncesi koruyucu bir yaklaşım hem de tedavi sürecine eşlik eden destekleyici bir ajan olarak kullanımının, yüksek riskli hasta grubunda immünoterapinin hedeflenen dozlarda güvenli bir şekilde sürdürülebilmesini sağlayan etkili bir strateji olduğunu göstermekte ve bu alandaki sınırlı literatüre katkı sunmaktadır.
Abstract
Introduction: Systemic anaphylactic reactions caused by Hymenoptera stings are uncommon but may be life-threatening. Although venom immunotherapy (VIT) is an effective and standard treatment, systemic allergic reactions associated with risk factors such as elevated baseline serum tryptase levels or reactions occurring during venom skin prick testing may complicate treatment continuation. In patients whose reactions cannot be adequately controlled with standard preventive measures, omalizumab has emerged as an important adjunctive strategy to enable successful continuation of VIT. Although omalizumab pre-treatment has increasingly been used to improve VIT tolerance, no standardized protocol has yet been established. This study aimed to evaluate the efficacy and safety of omalizumab in preventing systemic allergic reactions during VIT and facilitating safe achievement of maintenance doses in patients with Hymenoptera venom allergy who had a history of anaphylaxis and additional high-risk factors. Methods: Eight patients who received omalizumab during VIT for Hymenoptera venom allergy at the Ege University Faculty of Medicine, Department of Allergy and Immunology, between 2020 and 2026 were retrospectively evaluated. Demographic characteristics, culprit venom species, reaction severity (Ring and Messmer classification), baseline serum tryptase levels, total and venom-specific IgE levels, and bone marrow biopsy findings were recorded. The frequency, severity, and dose relationship of systemic allergic reactions (SARs) during VIT, as well as adverse event management and dose modifications, were analyzed. In addition, the timing of omalizumab initiation, treatment duration, dosing intervals, and the maximum tolerated VIT doses achieved under omalizumab therapy were evaluated. Results: The mean age of the patients was 44.3 ± 10.8 years; five were male and three were female. The culprit venom responsible for the initial anaphylactic reaction was identified as Vespula spp. in 3 patients, Apis mellifera in 3 patients, and both species in 2 patients. According to the severity of the initial reaction, five patients experienced Grade 3 reactions, two experienced Grade 2 reactions, and one experienced a Grade 4 reaction. Baseline serum tryptase levels exceeded 11.4 ng/mL in five patients. Bone marrow biopsy revealed pathological findings in four patients. The demographic, clinical, laboratory, and bone marrow biopsy characteristics of the patients are summarized in Table 1. During diagnostic skin prick testing or throughout the VIT course, four patients developed SARs (Grade 1–2). Omalizumab was administered to all eight patients to manage adverse reactions. Indications for omalizumab included elevated baseline serum tryptase (n=2), Grade 2 systemic reaction during venom skin prick testing (n=2), systemic mastocytosis (n=1), suspected mastocytosis associated with a myeloproliferative neoplasm (n=1), increased bone marrow mast cells (n=1), and a history of systemic allergic reactions during VIT (n=1). To improve VIT tolerability, the VIT dose was divided into two administrations given 30–60 minutes apart in four patients. In one patient who experienced five consecutive SARs during VIT, the omalizumab regimen was intensified to 150 mg weekly. Six patients successfully continued VIT at tolerated doses, whereas two patients discontinued treatment voluntarily. Omalizumab treatment schedules and VIT outcomes are presented in Table 2. Conclusion: The most notable finding of our study is the favorable safety profile of omalizumab in eight high-risk patients with Hymenoptera venom allergy who had a history of anaphylaxis together with additional risk factors, including elevated baseline serum tryptase levels or mast cell disorders. Omalizumab was initiated as a pre-treatment strategy in three patients and concomitantly with VIT in five patients, resulting in effective control of treatment-related systemic allergic reactions. Our findings suggest that omalizumab, used either as a preventive pre-treatment or as an adjunct during VIT, is an effective strategy for safely achieving and maintaining target VIT doses in high-risk patients, while contributing to the limited evidence available in this field.