Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Çalışmaya dahil edilen 5 hastanın medyan yaşı 44 (IQR 33–48) olup 3'ü erkekti.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Nazal polipli kronik rinosinüzit (CRSwNP), tip 2 inflamasyon ile karakterize, tekrarlama eğilimi yüksek bir hastalıktır. Mepolizumabın CRSwNP'deki etkinliği gösterilmiş olsa da, literatürdeki gerçek yaşam serileri ağırlıklı olarak astımlı hastalardan oluşmakta; bu durum, ilacın nazal polip patogenezi üzerine doğrudan etkisinin astım kontrolünün dolaylı katkısından ayrıştırılmasını zorlaştırmaktadır. Bu çalışmanın amacı, astım eşlik etmeyen hastalardan oluşan bir kohortta mepolizumabın CRSwNP üzerine doğrudan klinik etkinliğini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Alerji ve İmmünoloji Kliniği'nde ağır kontrolsüz CRSwNP tanısıyla mepolizumab 100 mg SC her 4 haftada bir başlanan non-astımatik 5 hasta ileriye dönük olarak izlendi. Tüm hastalar önceki endoskopik sinüs cerrahisi geçirmiş ve standart tedaviye dirençliydi. Başlangıç (T0) ve 6. ayda (T6) NPS, SNOT-22, VAS (5 semptom), NCS, kan eozinofili ve total IgE ölçüldü; tedavi yanıtı EPOS/EUFOREA 2023 ölçütlerine göre sınıflandırıldı. Küçük örneklem nedeniyle istatistiksel anlamlılık değerlendirmesi yerine klinik anlamlılık, minimum klinik anlamlı fark (MCID) eşiklerine göre değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 5 hastanın medyan yaşı 44 (IQR 33–48) olup 3'ü erkekti. Tüm hastalar daha önce endoskopik sinüs cerrahisi geçirmişti (medyan 2 operasyon) ve 4 hastada omalizumab kullanım öyküsü mevcuttu. Eşlik eden hastalıklar açısından 4 hastada alerjik rinit, 1 hastada kronik spontan ürtiker ile birlikte NECD saptandı; ayrıca 4 hastada aile atopi öyküsü vardı. Başlangıç (T0) kan eozinofil medyanı 710 hücre/mm³ (IQR 710–930) olarak ölçüldü.T6'da SNOT-22 skoru medyan 78'den 24'e geriledi (medyan Δ=54 puan); 5 hastanın tamamında klinik anlamlı iyileşme için gerekli 8.9 puanlık eşik karşılandı, yaşam kalitesinde belirgin düzelme sağlandı. VAS bileşik skoru 7.8'den 2.4'e düşerek 5 semptom alanının tamamında iyileşme gösterdi. Koku fonksiyonundaki iyileşme en çarpıcı bulguydu: başlangıçta 4 hasta total anozmik olmasına rağmen T6'da VAS koku medyanı 10'dan 3'e geriledi (Δ=6.0) ve 5 hastanın tamamında klinik anlamlı iyileşme sağlandı. Kan eozinofil sayısında beklenen anti-IL-5 etkisi gözlendi; medyan azalma oranı %90.1 (IQR %75.0–90.1) olarak hesaplandı. Dikkat çekici olarak, NPS skorunda medyan değişim 0 puan olup 3 hastada polip boyutunda ölçülebilir küçülme izlenmedi; buna rağmen aynı hastalarda SNOT-22, VAS ve EPOS yanıtları güçlü düzeyde iyileşmişti. EPOS/EUFOREA 2023 yanıt sınıflamasına göre 5 hastanın tamamında tedavi yanıtı elde edildi; 2 hasta iyi-mükemmel (skor 4), 3 hasta orta (skor 3) yanıt kategorisinde yer aldı; hiçbir hastada zayıf veya yanıtsız sınıflama görülmedi. İzlem süresince ciddi yan etki veya tedavi kesilmesine yol açan olay gözlenmedi. Sonuç: Non-astımatik CRSwNP hastalarında mepolizumab, astım komorbiditesinden bağımsız olarak belirgin klinik etkinlik göstermiştir. Tüm hastalarda EPOS/EUFOREA yanıtı sağlanması ve koku fonksiyonundaki dikkat çekici iyileşme, mepolizumabın bu alt grupta nazal polip patogenezine doğrudan etkili olduğunu desteklemektedir. Kan eozinofilisindeki belirgin azalma, ilacın anti-IL-5 etki mekanizmasının bu popülasyonda da korunduğunu göstermektedir. NPS skorundaki sınırlı değişime karşın semptom ve yaşam kalitesi yanıtının güçlü olması, klinik etkinliğin polip boyutundan bağımsız olarak mukozal tip 2 inflamasyonun baskılanmasına bağlı olduğunu düşündürmekte; tedavi başarısının yalnızca endoskopik bulgularla değerlendirilmemesi gerektiğini vurgulamaktadır. Örneklemin küçüklüğü temel kısıtlılık olup bulgular daha geniş ileriye dönük serilerle doğrulanmalıdır.
Abstract
Objective: Chronic rhinosinusitis with nasal polyps (CRSwNP) is a type 2 inflammatory disease characterized by a high recurrence rate. Although the efficacy of mepolizumab in CRSwNP has been demonstrated, most real-world studies have predominantly included patients with concomitant asthma, making it difficult to distinguish the drug's direct effects on nasal polyp pathogenesis from the indirect benefits of improved asthma control. This study aimed to evaluate the direct clinical efficacy of mepolizumab in a cohort of patients with CRSwNP without concomitant asthma. Materials and Methods: Five non-asthmatic patients with severe uncontrolled CRSwNP who initiated mepolizumab 100 mg subcutaneously every 4 weeks at the Ege University Faculty of Medicine, Division of Allergy and Immunology, were prospectively followed. All patients had previously undergone endoscopic sinus surgery and had disease refractory to standard medical therapy. Nasal Polyp Score (NPS), Sino-Nasal Outcome Test-22 (SNOT-22), Visual Analog Scale (VAS; five symptom domains), Nasal Congestion Score (NCS), peripheral blood eosinophil count, and total IgE levels were assessed at baseline (T0) and at 6 months (T6). Treatment response was classified according to the EPOS/EUFOREA 2023 criteria. Given the small sample size, outcomes were evaluated based on clinical relevance using established minimal clinically important difference (MCID) thresholds rather than statistical significance. Results: The median age of the five patients was 44 years (IQR, 33–48), and three were male. All patients had previously undergone endoscopic sinus surgery (median, two procedures), and four had a history of omalizumab treatment. Comorbid allergic rhinitis was present in four patients, while one patient had chronic spontaneous urticaria with NSAID-exacerbated cutaneous disease (NECD). A family history of atopy was reported in four patients. The median baseline peripheral blood eosinophil count was 710 cells/mm³ (IQR, 710–930). At month 6, the median SNOT-22 score improved from 78 to 24 (median Δ = 54 points), with all five patients exceeding the MCID threshold of 8.9 points, indicating substantial improvement in health-related quality of life. The composite VAS score decreased from 7.8 to 2.4, demonstrating improvement across all five symptom domains. Improvement in olfactory function was the most remarkable finding: although four patients had complete anosmia at baseline, the median VAS smell score decreased from 10 to 3 at T6 (Δ = 6.0), and all patients achieved clinically meaningful improvement. The expected anti-IL-5 effect on eosinophils was observed, with a median reduction of 90.1% (IQR, 75.0–90.1). Notably, the median change in NPS was 0, and three patients showed no measurable reduction in polyp size despite marked improvements in SNOT-22, VAS scores, and EPOS treatment response. According to the EPOS/EUFOREA 2023 response criteria, all five patients responded to treatment: two achieved a good-to-excellent response (score 4) and three achieved a moderate response (score 3), while no patient was classified as having a poor or absent response. No serious adverse events or treatment discontinuations occurred during follow-up. Conclusions: In patients with non-asthmatic CRSwNP, mepolizumab demonstrated substantial clinical efficacy independent of asthma comorbidity. The universal achievement of an EPOS/EUFOREA treatment response and the marked improvement in olfactory function support a direct effect of mepolizumab on nasal polyp pathophysiology in this patient subgroup. The profound reduction in peripheral blood eosinophil counts confirms preservation of the drug's anti-IL-5 mechanism of action in non-asthmatic patients. Despite minimal changes in endoscopic polyp size, robust improvements in symptoms and quality of life suggest that clinical benefit may primarily result from suppression of mucosal type 2 inflammation rather than reduction in polyp volume alone. These findings underscore that treatment success should not be evaluated solely on endoscopic outcomes. The small sample size represents the principal limitation, and confirmation in larger prospective cohorts is warranted.