Dergiler / ETÜT Dergisi / 2026 / Sayı: 12

Yenişehir’de Vakıf Medeniyeti: Turahanoğulları’nın İmâr ve İskân Politikaları (XV-XVI. Yüzyıl)

The Foundation Civilization in Yenisehir: The Construction and Settlement Policies of the Turahanids (15th-16th Centuries)

Tahsin Hazırbulan(KIRŞEHİR AHİ EVRAN ÜNİVERSİTESİ)0000-0001-9779-6022
Sayfa
1–16
Yayın Tarihi
2026-06-29
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak Turahan oğulları tarafından tesis edilen vakıflar, Yenişehir’in kısa sürede bir Türk-İslâm şehri hüviyeti kazanmasında ve bölgenin ekonomik kalkınmasında belirleyici rol oynamıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, günümüz Yunanistan sınırları içerisinde bulunan Yenişehir (Larissa) kentinin Osmanlı dönemindeki vakıf medeniyetini ve bu medeniyetin şehrin imar, iskân ve sosyo-ekonomik yapısına etkilerini incelemektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışmanın temel kaynaklarını 1455-1569 tarihleri arasında tutulan mufassal tahrir defterleri, vakfiyeler ve araştırma eserleri oluşturmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak Turahan oğulları tarafından tesis edilen vakıflar, Yenişehir’in kısa sürede bir Türk-İslâm şehri hüviyeti kazanmasında ve bölgenin ekonomik kalkınmasında belirleyici rol oynamıştır.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yenişehir · Vakıf · Turahan Bey

Özet

Bu çalışma, günümüz Yunanistan sınırları içerisinde bulunan Yenişehir (Larissa) kentinin Osmanlı dönemindeki vakıf medeniyetini ve bu medeniyetin şehrin imar, iskân ve sosyo-ekonomik yapısına etkilerini incelemektedir. Tesalya’nın fethinden sonra Turahan Bey ve ailesi tarafından başlatılan imar faaliyetleri, vakıf müessesesi aracılığıyla süreklilik kazanmıştır. Çalışmanın temel kaynaklarını 1455-1569 tarihleri arasında tutulan mufassal tahrir defterleri, vakfiyeler ve araştırma eserleri oluşturmaktadır. Turahan Bey, Ömer Bey, Hasan Bey ve Burak Bey tarafından kurulan vakıflar; cami, medrese, imaret, zaviye, han, hamam, kervansaray ve köprü gibi çok sayıda mimari eserin inşasını sağlamıştır. Vakıflar sadece dinî ve sosyal hizmetler sunmakla kalmamış, aynı zamanda şehrin ticari hayatına canlılık kazandırmış, istihdam oluşturmuş ve nüfusun artmasına katkıda bulunmuştur. Özellikle Ömer Bey vakfına bağlı Tırnovi köyü, 1.060 dükkânı ve 1.290 hanelik nüfusuyla adeta bir ticaret merkezine dönüşmüştür. Hasan Bey’in uyguladığı murabaha usulü ise vakıf ekonomisinde nakit işletiminin başarılı bir örneğini teşkil etmektedir. Sonuç olarak Turahan oğulları tarafından tesis edilen vakıflar, Yenişehir’in kısa sürede bir Türk-İslâm şehri hüviyeti kazanmasında ve bölgenin ekonomik kalkınmasında belirleyici rol oynamıştır.

Abstract

This study examines the waqf civilization in Ottoman Yenisehir (modern Larissa, Greece) and its impact on the city’s urban development, settlement, and socio-economic structure. Following the Ottoman conquest of Thessaly, Turahan Bey and his descendants initiated extensive construction activities, which were sustained through the waqf institution. The primary sources include detailed tax registers (1455–1569), foundation deeds, and court records. The waqfs established by Turahan Bey, Ömer Bey, Hasan Bey, and Burak Bey financed numerous architectural works—mosques, madrasahs, imarets, lodges, inns, bathhouses, caravanserais, and bridges. Beyond religious and social services, these foundations stimulated commercial life, generated employment, and spurred population growth. Notably, the village of Tırnova, affiliated with Ömer Bey’s waqf, evolved into a thriving commercial hub with 1,060 shops and 1,290 households. Hasan Bey’s use of the murabaha (interest-bearing loan) method exemplifies innovative cash management within the waqf system. In conclusion, the Turahanid foundations played a decisive role in Yenisehir’s rapid transformation into a Turkish-Islamic city and in the region’s economic development.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Hazırbulan, T. (2026). Yenişehir’de Vakıf Medeniyeti: Turahanoğulları’nın İmâr ve İskân Politikaları (XV-XVI. Yüzyıl). ETÜT Dergisi, Sayı: 12, 1–16. https://doi.org/10.52003/etutdergisi.1901856

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (28)

  1. I. Arşiv Kaynakları
  2. Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi BOA: Tapu Tahrir Defterleri (TT. d.) 36, 101, 105, 108, 695.
  3. Maliyeden Müdevver Defterler (MAD.d) 10.
  4. İbnü’l Emin Tasnifi (İE.): İE.EV.: İbnü’l Emin Vakıf Nr. 8-879; 10-1125; 20-2407; 20-2435.
  5. Tapu ve Kadasto Genel Müdürlüğü Kuyûd-ı Kadîme Arşivi (TKGM. KKA.):
  6. Tapu Tahrir Defterleri (TT. d.) 60.
  7. Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivi (VGMA. VD.):
  8. Vakıf Defterleri (VD). 743/29, 743/33, 743/34.
  9. II. Araştırma ve İnceleme Eserler
  10. Akgündüz, A. (1996). İslâm hukukunda ve Osmanlı tatbikatında vakıf müessesesi. OSAV Yayınları.
  11. Çal, H. (2010). 1192 numaralı 1696-1716 tarihli hurufat defterine göre Yunanistan’daki Türk mimarisi. ERDEM, (58), 83-124.
  12. Çolpan, C. (2015). Türk taş köprüleri. Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  13. Değerli, A. (2017). Turahanzade Ömer ve oğlu Hasan bey’in Tırhala sancağındaki vakıfları (1484-1881). Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (26), 12-31.
  14. Evliya Çelebi. (2011). Günümüz Türkçesiyle Evliya Çelebi seyahatnamesi. Kitap 8-Kitap 1 (Haz. S. A. Kahraman). Yapı Kredi Yayınları.
  15. Eyice, S. (1997). Hasan bey köprüsü. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Cilt 16, (ss. 310). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  16. Günay, H. M., & Yediyıldız, B. (2012). Vakıf. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Cilt 42, (ss. 475-486). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  17. Hazırbulan, T. (2022). Osmanlı idaresinde Yenişehir kazası (XV-XVI. yüzyıl). [Doktora Tezi, Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü]. Yök Tez Merkezi.
  18. Hazırbulan, T. (2025). Yenişehir (Larissa): tarih, coğrafya, nüfus ve kültürel miras üzerine bir değerlendirme. Meral Bayrak (Ferlibaş)-Meryem Kaçan Erdoğan (Ed.), Osmanlı’dan günümüze Balkanlar (ss. 121-141). İdeal Kültür Akademi Yayınları.
  19. İnalcık, H. (2019). İstanbul tarihi araştırmaları. İş Bankası Kültür Yayınları.
  20. Kayapınar, L. (2013). Teselya bölgesinin fatihi Turahan bey ailesi. Akademik İncelemeler Dergisi, 8 (3), 189-212. Kemalpaşazâde. (2000). Tevârih-i Âl-i Osman IV (Haz. K. Imazawa). Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  21. Kiel, M. (1996). Das Türkische Thessalien. Gottingen.
  22. Kiel, M. (2009). The incorporation of the Balkans into the Ottoman Empire, 1353-1453. Kate Fleet (Ed.), The Cambridge History of Turkey Vol. I (ss. 138-191). Cambridge University Press.
  23. Kiel, M. (2012). Tırnova. İçinde Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Cilt 41, (ss. 117-119). Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  24. Kritovulos. (2018). Kritovulos tarihi (Çev. A. Çokona). İş Bankası Kültür Yayınları.
  25. Kul, M. (2021). XV-XVI. yüzyıllarda Tırhala şehrindeki vakıflar üzerine bir değerlendirme. ETÜT Dergisi, 1(2), 33-48. Özcan, G. (2017). Osmanlı şehirciliği ve vakıflar. Yeditepe Yayınları.
  26. Paliougas, T. (2002). I Larisa kata tén Tourkokratia (1454-1881). C. I-II. Larissa.
  27. Salakídis, G. (2002). Poli kai kazas: to Yenişehir (Larisa) Sta mesa tou 17. aiona me vasi ta ierodikastika engrafa ton eton 1060-1062 (1650-1652). Ionio Panepistimio Tmima Xenon Glosson. Metafrasis Kai Diermineias, Kérkyra.
  28. Yenişehirlioğlu, F. (1994). Balkanlarda Osmanlı mimarisi. Tarih Çevresi Dergisi, (11) 27-37.