Dergiler / International Journal of Social Inquiry / 2019 / Cilt: 12 - Sayı: 1

MODERNLEŞMEDE PATRİMONYALİZM: RUS VE TÜRK POLİTİK KÜLTÜRLERİNİ AÇIKLAMAK İÇİN KARŞILAŞTIRMALI BİR DENEME

PATRIMONIALISM IN MODERNISATION: A COMPARATIVE ESSAY TO INTERPRET RUSSIAN AND TURKISH POLITICAL CULTURES

Sayfa
125–154
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Her iki devletin tarihinde modernleşmenin radikalleştiği evrelerde dahi patrimonyalizm, politik seçkinlerin davranışlarında ve bunlara yönelik toplumsal kabulde kendini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Modernite-öncesi toplumlarının meşru politik otoritelerini tanımlamak için geliştirilmiş olan Patrimonyalizm kavramı, modern toplumlardaki görünümleri nedeniyle son zamanlarda önde gelen sosyal bilimcilerin dikkatini çekmeye başlamıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makalede de Rusya ve Türkiye gibi tarih, coğrafya ve politik davranışlara ilişkin benzerliklere sahip iki ülkenin modern politik kültürü patrimonyalizm çerçevesinde çözümlenmeye çalışılmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Her iki devletin tarihinde modernleşmenin radikalleştiği evrelerde dahi patrimonyalizm, politik seçkinlerin davranışlarında ve bunlara yönelik toplumsal kabulde kendini göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Meşruiyet · Modernleşme · Patrimonyalizm

Özet

Modernite-öncesi toplumlarının meşru politik otoritelerini tanımlamak için geliştirilmiş olan Patrimonyalizm kavramı, modern toplumlardaki görünümleri nedeniyle son zamanlarda önde gelen sosyal bilimcilerin dikkatini çekmeye başlamıştır. Bu makalede de Rusya ve Türkiye gibi tarih, coğrafya ve politik davranışlara ilişkin benzerliklere sahip iki ülkenin modern politik kültürü patrimonyalizm çerçevesinde çözümlenmeye çalışılmaktadır. Tarihte kendi içinde birer dünya-sistemi olmuş bu iki politik yapı, imparatorluk geçmişlerinin patrimonyal kültürünü modern devlet inşasına da taşımışlardır. Her iki devletin tarihinde modernleşmenin radikalleştiği evrelerde dahi patrimonyalizm, politik seçkinlerin davranışlarında ve bunlara yönelik toplumsal kabulde kendini göstermektedir. Bu tarz politik kültürlerde, demokratikleşme gibi güncel sorunlara yaklaşımda patrimonyalizmin başat bir etken olarak dikkate alınması yararlı olacaktır.

Abstract

The concept of patrimonialism, improved for describing the legitimate political authorities of pre-modern societies, has recently begun to attract top social science scholars with its appearances in modern societies. In this article the political cultures of Russia and Turkey which have similarities relating to history, geography and political behaviors are analysed within the scope of patrimonialism as well. Both political structures that have been world-systems-in-themselves in history, have also transferred the patrimonial culture of their imperial past to modern state-building. Even in the radicalization phases of modernization in both states’ histories, patrimonialism has manifested itself in the behaviour of political elites and the popular acceptance of them. It would be useful to consider patrimonialism as a dominant factor in approaching the actual problems like democratization in such political cultures.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KANADIKIRIK, H. (2019). MODERNLEŞMEDE PATRİMONYALİZM: RUS VE TÜRK POLİTİK KÜLTÜRLERİNİ AÇIKLAMAK İÇİN KARŞILAŞTIRMALI BİR DENEME. International Journal of Social Inquiry, Cilt: 12 - Sayı: 1, 125–154. https://ajindex.com/articles/159433

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Adams, Julia; Charrad, Mounira M. (2015). “Introduction: Old (Patrimonial) Political Forms Made New”. Political Power and Social Theory, 28, 1-5.
  2. Amin, Samir (1977). Imperialism and Unequal Development. New York: Monthly Review Press.
  3. Arat, Yeşim (1991). “Social Change and the 1983 Governing Elite in Turkey”. Kıray, Mübeccel (Ed.), Structural Change in Turkish Society, Bloomington: Indiana University Turkish Studies,163-178.
  4. Avcıoğlu, Doğan (1974). Türkiye’nin Düzeni: Dün-Bugün-Yarın. İstanbul:
  5. Cem Yayınevi.
  6. Bourdieu, Pierre (1995). Outline of a Theory of Practice. Richard Nice (Trs.). Cambridge: Cambridge University Press.
  7. Bourdieu, Pierre (1990). The Logic of Practice. Richard Nice (Trs.). Stanford: Stanford University Press.
  8. Bratton, Michael; Van de Walle, Nicolas (1994). “Neopatrimonial Regimes and Political Transitions in Africa”. World Politics, 46(4), 453-489.
  9. Brown, Archie (1989). “Ideology and Political Culture”. Bialer, Seweryn (Ed.), Politics, Society and Nationality Inside Gorbachev’s Russia, Boulder: Westview, 1-40.
  10. Brown, Archie (1984). “Soviet Political Culture through Soviet Eyes”. Brown, Archie (Ed.), Political Culture and Communist Studies, London: The Macmillan Press, 100-114.
  11. Brezinski, Zbigniew (1992).
  12. Büyük Çöküş. Gül Keskil, Gülsev Pakkan (Trs.). Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  13. Brzezinski, Zbigniew (1976). “Soviet Politics: From the Future to the Past?”. Cocks, Paul; Daniels, Robert V.; Heer, Nancy Whittier (Eds.), The Dynamics of Soviet Politics, Massachusetts: Harvard University Press, 337-351.
  14. Burant, Stephen R. (1987). “The Influence of Russian Tradition on the Political Style of the Soviet Elite”. Political Science Quarterly, 102(2), 273-293.
  15. Charrad, Mounira M.; Adams Julia (Eds.) (2015). Political Power and Social Theory, 28. Chehabi, Houchang. E.; Linz, Juan J. (1998). “A Theory of Sultanism 1: A Type of Nondemocratic Rule”. Chehabi, Houchang. E.; Linz, Juan J. (Eds.), Sultanistic Regimes, Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 3-25.
  16. Çakır, Ruşen (2002). Ayet ve Slogan: Türkiye’de İslamcı Oluşumlar: İstanbul:
  17. Metis. Çakır, Ruşen (1994). Ne Şeriat Ne Demokrasi: Refah Partisini Anlamak. İstanbul:
  18. Metis. Çavuşoğlu, Semiramis (2001). “Kadızâdeliler”, TDV İslam Ansiklopedisi, Vol. XXIV, 100-102.
  19. Daniels, Robert V. (1987). “Russian Political Culture and the Post-Revolutionary Impasse”. The Russian Review, 46(2), 165-175.
  20. Eckstein, Harry (1988). “A Culturalist Theory of Political Change”. The American Political