Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Araştırma bulgularına göre, öğrencilerin yalnızlık düzeyleri ile akıllı telefon bağımlılığı arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, sağlık eğitimi alan üniversite öğrencilerinde yalnızlık düzeyi ile fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu arasındaki ilişkide akıllı telefon bağımlılığının aracı rolünü incelemektir. Yöntem: Araştırma, nicel araştırma yaklaşımı kapsamında ilişkisel tarama modeliyle yürütülmüştür. Çalışma grubunu Aydın Adnan Menderes Üniversitesi’nde öğrenim gören toplam 337 öğrenci (183 kadın, 154 erkek) oluşturmaktadır. Veriler; Kişisel Bilgi Formu, Akıllı Telefon Bağımlılığı Ölçeği-Kısa Formu, UCLA Yalnızlık Ölçeği Kısa Formu ve Fiziksel Aktiviteye Katılım Motivasyonu Ölçeği aracılığıyla toplanmıştır. Değişkenler arasındaki ilişkiler korelasyon analizi ile incelenmiş; aracı etkiyi test etmek amacıyla bootstrap yöntemi kullanılarak regresyon analizi yapılmıştır. Bulgular: Araştırma bulgularına göre, öğrencilerin yalnızlık düzeyleri ile akıllı telefon bağımlılığı arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Akıllı telefon bağımlılığı ile fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu arasında ise negatif ve anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir. Ancak bootstrap regresyon analizi sonuçları, akıllı telefon bağımlılığının yalnızlık ile fiziksel aktiviteye katılım motivasyonu arasındaki ilişkide anlamlı bir aracı rol üstlenmediğini göstermiştir. Sonuç: Elde edilen bulgular, yalnızlık ve akıllı telefon bağımlılığının öğrencilerin fiziksel aktiviteye yönelik motivasyonları üzerinde dolaylı etkiler yaratabileceğine işaret etmektedir. Bu sonuçlar, üniversite öğrencilerine yönelik dijital farkındalık, sosyal destek mekanizmalarının güçlendirilmesi ve fiziksel aktiviteyi teşvik eden eğitim programlarının önemini ortaya koymaktadır. Çalışma, sağlık eğitimi alan öğrencilerde dijital bağımlılıkla baş etme ve aktif yaşam biçimlerinin desteklenmesine yönelik uygulamalar için kuramsal bir çerçeve sunmaktadır.
Abstract
Purpose: The aim of this study is to examine the mediating role of smartphone addiction in the relationship between loneliness levels and motivation for participation in physical activity among university students in health education. Method: The research was conducted using a correlational survey model within the scope of a quantitative research approach. The study group consisted of a total of 337 students (183 female, 154 male) studying at Aydın Adnan Menderes University. Data were collected through a Personal Information Form, the Smartphone Addiction Scale-Short Form, the UCLA Loneliness Scale Short Form, and the Motivation for Participation in Physical Activity Scale. Relationships between variables were examined using correlation analysis; regression analysis was performed using the bootstrap method to test for mediating effects. Results: According to the research findings, a positive and significant relationship was found between students' loneliness levels and smartphone addiction. A negative and significant relationship was found between smartphone addiction and motivation for participation in physical activity. However, bootstrap regression analysis results showed that smartphone addiction did not play a significant mediating role in the relationship between loneliness and motivation to participate in physical activity. Conclusion: The findings indicate that loneliness and smartphone addiction may have indirect effects on students' motivation towards physical activity. These results highlight the importance of digital awareness, strengthening social support mechanisms, and educational programs that encourage physical activity for university students. The study provides a theoretical framework for practices aimed at coping with digital addiction and supporting active lifestyles among students in health education.