Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightElde edilen bulgular, uluslararası hukukun tanınan özneleri korumak için seçici bir şekilde işlerlik kazandığını, ancak marjinalleştirilmiş olanları kalıcı bir istisna haline terk ettiğini ortaya koymaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Batı'nın Ukrayna ve Gazze işgallerine yönelik sergilediği farklı tutumlar, günümüz ahlaki zeminindeki derin tutarsızlığı ortaya çıkarmaktadır. Söz konusu çifte standart, acının derecelendirildiği, yas tutulabilirlik hiyerarşisinin görünüşte sistematik mekanizmalar tarafından belirlendiği bir dünya inşa etmektedir. Evrensel insanlık onuru kavramı, bu ayrımcı bakış açısı karşısında hükümsüz kalmaktadır. Bu makale, bazı hayatları “değerli kurbanlar” olarak kutsayan, diğerlerini “çıplak hayat” statüsüne mahkûm eden sosyo-söylemsel ve teo-politik mekanizmaları sorgulayarak modern şiddetin tamamen seküler olmaktan ziyade sekülerleşmiş hayatta kalma teolojileriyle temelden iç içe olduğunu öne sürmektedir. Bu bağlamda, Rusya'nın “Russkiy Mir doktrini” ve İsrail'in “Amalek buyruğu”, etik kısıtlamaları aşarak kurumsallaşmış yıkımı teolojik bir buyruğa dönüştüren simetrik iktidar aygıtları olarak ortaya çıkmaktadır. İndirgemeci bir eşdeğerlikten kaçınmak amacıyla bu vakaların derin maddi farklılıkları da vurgulanmaktadır. Rusya örneği post-emperyal bir rövanşizmi yansıtırken, İsrail bağlamı yerleşimci-sömürgeciliğin ve demografik mühendisliğin yapısal dinamiklerine dayanmaktadır. Analiz, yapısal ırkçılığın yaşam ve ölüm üzerinde nasıl belirleyici bir rol oynadığını ve gruplar arası farklılaşan bir erken ölüm kırılganlığı yarattığını ortaya koymak amacıyla yas tutulabilirlik, dost/düşman ayrımı ve biyopolitika kavramlarını sentezlemektedir. Bahsi geçen biyopolitik süreç, kimin hayatta kalmasının mutlak bir zorunluluk olduğuna ve kimin yok edilmesinin meşru görüldüğüne karar verir. Ayrıca çalışma, medeniyetçilik ve istisna hali kavramlarından hareketle, belirli toplulukların hukukun koruyucu kalkanından dışlanırken onun şiddetine nasıl açık hale getirildiğini ortaya koymaktadır. Medyadaki söylemsel sınırları ve seçici hafızayı görünür kılmak için Batı'nın örtük biçimde beyaz Hristiyan normlarıyla şekillenen kimlik inşası da propaganda modelleri eşliğinde eleştirel bir okumaya tabi tutulmaktadır. Metodolojik düzlemde Karşılaştırmalı Eleştirel Söylem Analizi'ni (KESA) seyirci sosyolojisi ekseninde teo-politik bir soykütük okumasıyla bütünleştiren makale hem Rusya'nın hem de İsrail'in, toprakları kutsal mekanlara ve düşmanları “insan hayvanlar”a dönüştürmek için dini anlatıları nasıl seferber ettiğine dair yapısal bir simetriyi ortaya koyar. Buna karşılık, Batı’nın bu kurbanları temsil biçiminde radikal bir asimetri söz konusudur. Ukraynalılar karmaşık iç yaşamlarıyla tasvir edilerek “epidermal vatandaşlıktan” faydalanırken, Filistinliler ayırt edilemez bir kitleye indirgenmekte ya da antiseptik bir habercilikle sunulmaktadır. Pasifleştirme ve istatistiksel verilere indirgeme gibi dilsel araçlarla işleyen bu hesaplanmış strateji, sadece teknik bir haber dili tercihi olmanın ötesine geçerek kurbanın insan olma vasfını ve failliğini elinden almaktadır. Böylelikle olası bir kamusal öfkeyi ve ahlaki hesap verebilirlik mekanizmalarını daha baştan etkisizleştirmektedir. Jürgen Habermas gibi önde gelen entelektüellerin sergilediği seçici empati, Aydınlanma'nın doğuştan gelen onur vaadinin çöktüğünü işaret eder. Elde edilen bulgular, uluslararası hukukun tanınan özneleri korumak için seçici bir şekilde işlerlik kazandığını, ancak marjinalleştirilmiş olanları kalıcı bir istisna haline terk ettiğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak insanlığın yas tutulabilir ve yas tutulamaz özneler olarak sınıflandırılması, çağdaş küresel siyasetin temel şiddet biçimlerinden birini oluşturmaktadır. Bu hiyerarşi sorgulanmadığı ve Filistinliler insan-hayvan ayrımı merceğinden algılandığı sürece Holokost sonrası benimsenen “Bir Daha Asla” sloganı ahlaki bir zorunluluk değil, devlet tarafından meşrulaştırılan yıkımı perdeleyen retorik bir ifadeye dönüşür. Bu eşitsizliği ele almak ise yası araçsallaştırarak bir tahakküm aygıtı kılan sekülerleşmiş teolojilere meydan okumayı gerektirir.
Abstract
The explicit difference in the West's reactions to the Russian invasion of Ukraine and the Israeli occupation of Gaza reveals a profound inconsistency in the contemporary moral landscape. Such a double standard constructs a world where suffering is graded and where the hierarchy of grievability is seemingly determined by systematic mechanisms. The concept of universal human dignity becomes ineffective in the face of this discriminatory perspective. By interrogating the socio-discursive and theo-political mechanisms that elevate some lives to “worthy victims” while condemning others to “bare life”, this article argues that modern violence is fundamentally intertwined with secularized survival theologies rather than being purely secular. In this sense, Russia’s “Russkiy Mir doctrine” and Israel’s “Amalek decree” emerge as symmetrical power apparatuses, transforming institutionalized destruction into a theological commandment by bypassing ethical constraints. To avoid a reductionist equivalence, we must acknowledge the profound material divergence between these cases. While the Russian case reflects post-imperial revanchism, the Israeli context is rooted in the structural dynamics of settler-colonialism and demographic engineering. The analysis synthesizes the concepts of grievability, the friend/enemy distinction, and biopolitics to expose how structural racism functions as a determinant of life and death, creating a group-differentiated vulnerability to premature death. This biopolitical process determines whose survival is an absolute necessity and whose erasure is permissible. Furthermore, by employing the frameworks of civilizationalism and the state of exception, the study elucidates how certain populations are excluded from legal protection while remaining subjected to its violence. The West’s identity construction, often implicitly defined by White Christian norms, is also critically examined alongside media propaganda models to highlight discursive boundaries and selective memory. Methodologically bridging Comparative Critical Discourse Analysis (CCDA) with a theo-political genealogy within the sociology of the spectator, the article uncovers a structural symmetry in how both Russia and Israel mobilise religious narratives to transform territories into sacred spaces and enemies into “human-animals”. Conversely, a radical asymmetry exists in the Western representation of their victims. While Ukrainians benefit from “epidermal citizenship”, portrayed with complex inner lives, Palestinians are reduced to an indistinguishable mass or described through antiseptic reporting. Operating through linguistic tools such as passivization and statistical reduction, this calculated strategy extends beyond a mere technical choice of reporting. It strips the victims of their humanity and agency, thereby preemptively paralyzing potential public outrage and mechanisms of moral accountability. The selective empathy exhibited by prominent intellectuals like Jürgen Habermas marks a collapse of the Enlightenment’s promise of inherent dignity. The findings reveal that international law is selectively activated to protect recognized subjects while abandoning the marginalized to a permanent state of exception. Consequently, the stratification of humanity into grievable and ungrievable subjects constitutes one of the fundamental forms of violence in contemporary global politics. As long as this hierarchy remains unquestioned and Palestinians are reduced to a human-animal distinction, the post-Holocaust pledge of “Never Again” functions not as a moral imperative, but as a rhetorical facade for state-legitimized destruction. Addressing this disparity requires challenging the secularized theologies that weaponize grief as an instrument of dominance.