Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu bulgular, giderek dijitalleşen öğrenme ortamlarında öğrencilerin öz-düzenleme becerilerini güçlendiren ve dijital hijyen uygulamalarını teşvik eden eğitimsel yaklaşımların önemini vurgulamaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Bu çalışma, preklinik tıp öğrencilerinde dijital yorgunluk ile akademik erteleme arasındaki ilişkiyi incelemeyi ve ekran süresi, çalışma alışkanlıkları, mola sıklığı ve algılanan akademik başarı gibi öğrenmeye ilişkin davranış örüntülerini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Yöntem: Bu iki merkezli, kesitsel ve nicel çalışma, 2025–2026 eğitim-öğretim yılında Çukurova Üniversitesi ve İzmir Katip Çelebi Üniversitesi’nde öğrenim gören birinci–üçüncü sınıf tıp öğrencileri arasında yürütülmüştür. Veriler çevrim içi anket aracılığıyla toplanmıştır. Dijital yorgunluk düzeyi Dijital Yorgunluk Ölçeği (Digital Fatigue Scale, DFS) ile, akademik erteleme ise Tuckman Erteleme Ölçeği’nin (Tuckman Procrastination Scale, TPS) Türkçe kısa formu ile değerlendirilmiştir. İstatistiksel analizlerde tanımlayıcı istatistikler, Pearson korelasyon analizi, bağımsız örneklemler t-testi ve Tukey post-hoc testleri ile birlikte tek yönlü varyans analizi (ANOVA) kullanılmıştır. Anlamlılık düzeyi p 0,05). Mola sıklığı grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamakla birlikte, daha sık mola verildikçe yorgunluk ve erteleme puanlarında artış eğilimi gözlenmiştir. Sonuç: Preklinik tıp öğrencileri arasında dijital yorgunluk ile akademik erteleme arasında güçlü ve anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Artan ekran maruziyeti, düzensiz çalışma alışkanlıkları ve düşük algılanan akademik başarı, hem dijital yorgunluk hem de erteleme düzeylerinin yüksek olması ile ilişkili görünmektedir. Bu bulgular, giderek dijitalleşen öğrenme ortamlarında öğrencilerin öz-düzenleme becerilerini güçlendiren ve dijital hijyen uygulamalarını teşvik eden eğitimsel yaklaşımların önemini vurgulamaktadır.
Abstract
Aim: This study aimed to examine the relationship between digital fatigue and academic procrastination among preclinical medical students and to evaluate learning-related behavioral patterns such as screen time, study habits, break frequency, and perceived academic achievement. Methods: This two-center, cross-sectional, quantitative study was conducted among first- to third-year medical students at Çukurova University and İzmir Katip Çelebi University during the 2025–2026 academic year. Data were collected via an online questionnaire. The level of digital fatigue was measured using the Digital Fatigue Scale (DFS), and academic procrastination was assessed with the Turkish short form of the Tuckman Procrastination Scale (TPS). Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, independent samples t-test, and one-way analysis of variance (ANOVA) with Tukey post-hoc tests were used for statistical analysis. A significance level of p 0.05). Although differences across break frequency groups were not statistically significant, an increasing trend in fatigue and procrastination scores was observed with more frequent breaks. Conclusion: There is a strong and significant relationship between digital fatigue and academic procrastination among preclinical medical students. Increased screen exposure, irregular study habits, and lower perceived academic achievement appear to be associated with higher levels of both digital fatigue and procrastination. These findings highlight the importance of educational approaches that enhance students’ self-regulation skills and promote digital hygiene practices within increasingly digitalized learning environments.