Dergiler / SineFilozofi / 2025 / Sayı: 20

The Dialogics between Mythos and Logos in Metin Erksan’s Sevmek Zamanı

Henrieta Krupa(Girne American University, Faculty of Humanities, Department of English Language and Literature)0000-0003-3066-8813
Sayfa
45–61
Yayın Tarihi
2025-12-24
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece, çalışmanın filmin içeriği ve anlatı formu açısından karmaşıklığına dair nüanslı bir bakış sunduğu iddia edilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Metin Erksan’ın Sevmek Zamanı (1965), aşk, takıntı, kimlik ve gerçeklik ile illüzyon arasındaki ikilik üzerine düşündürücü bir keşif olarak öne çıkar.
📊
Temel Bulgular & Veri:Filmin şiirsel siyah-beyaz görüntüleri, minimal diyalogları ve görsel kompozisyona verdiği önem, izleyicileri derin bir duygusal ve bilişsel etkileşime davet eder.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece, çalışmanın filmin içeriği ve anlatı formu açısından karmaşıklığına dair nüanslı bir bakış sunduğu iddia edilmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sevmek Zamanı · Metin Erksan · mitos

Özet

Metin Erksan’ın Sevmek Zamanı (1965), aşk, takıntı, kimlik ve gerçeklik ile illüzyon arasındaki ikilik üzerine düşündürücü bir keşif olarak öne çıkar. Filmin şiirsel siyah-beyaz görüntüleri, minimal diyalogları ve görsel kompozisyona verdiği önem, izleyicileri derin bir duygusal ve bilişsel etkileşime davet eder. Bu makale, filme dair önceki yorumları ele alarak çeşitli çerçevelerde (mitolojik, felsefi ve psikanalitik) yapılan yorumların nasıl çelişkili anlamlar ve sonuçlara yol açtığını tartışır. Sevmek Zamanı’nıSufi mistisizmi, Platonik felsefe ve Lacancı psikanaliz perspektiflerinden inceleyerek—özellikle Lacancı yorumu objetpetit a kavramını kullanarak zenginleştirerek—makale, filmin mitos ve logos içinde çift yönlü bir işleyişe sahip olduğunu gösterir. Erksan’ın filminin, anlamın önermesiz ve sonuçsuz bir Sokratic diyalektiğinde ortaya çıktığı çok katmanlı, karmaşık bir anlatı olarak işlediğini savunur. Mitos ve logos arasındaki bu etkileşim, çelişkili anlamların ve dünyayı deneyimleme biçimlerinin bir arada bulunduğu ve birbirini tamamladığı bir eşik alanı yaratır, izleyicileri kendi algı ve gerçeklik anlayışlarını sorgulamaya davet eder. Duygusal bilinçdışı ile bilişsel bilinç arasında bir diyalog başlatarak, Sevmek Zamanı şematik düşünceyi bozar. Makale, Lacancı teorinin daha önce yeterince araştırılmamış yönlerini entegre ederek akademik tartışmaya katkıda bulunur ve Erksan’ın filminin mitos ve logos içinde diyalektik olarak nasıl işlediğini aydınlatarak, çelişkili anlamları tamamlayıcı hale getirir. Böylece, çalışmanın filmin içeriği ve anlatı formu açısından karmaşıklığına dair nüanslı bir bakış sunduğu iddia edilmektedir.

Abstract

Metin Erksan’s Sevmek Zamanı (Time to Love, 1965) stands out for its evocative exploration of love, obsession, identity, and the dichotomy between reality and illusion. The film’s poetic black-and-white imagery, minimal dialogue, and emphasis on visual composition invite viewers into a profound emotional and cognitive engagement. This article discusses previous interpretations of the film that applied various frameworks (mythical, philosophical, and psychoanalytical) that led to contradictory meanings and conclusions. By exploring Sevmek Zamanı through the lenses of Sufi mysticism, Platonic philosophy, and Lacanian psychoanalysis—particularly enriching Lacanian interpretation by utilising the concept of objet petit a—the article demonstrates the film’s dual operation within mythos and logos, arguing that Erksan’s film functions as a complex, multi-layered narrative that unfolds meaning within the non-propositional and non-conclusive Socratic dialogics. This interplay between mythos and logos generates a liminal space where contradictory meanings and ways of experiencing the world coexist and complement one another, challenging viewers to confront their own perceptions and understanding of reality. By eliciting a dialogue between emotional unconsciousness and cognitive consciousness, Sevmek Zamanı disrupts schematic thinking. The article enriches scholarly discourse by integrating previously underexplored aspects of Lacanian theory and illuminates the ways Erksan’s film operates within both mythos and logos dialogically, rendering contradictory meaning complementary. Thereby, the study offers a nuanced view on the film’s complexity within its content and narrative form.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Krupa, H. (2025). The Dialogics between Mythos and Logos in Metin Erksan’s Sevmek Zamanı. SineFilozofi, Sayı: 20, 45–61. https://doi.org/10.31122/sinefilozofi.1536743

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Akser, M. (2013). Auteur and Style in National Cinema: A Reframing of Metin Ersan’s Time to Love. CINEJ Cinema Journal. 3 (1): 163-180.
  2. Aristotle. (2009). The Nicomachean Ethics. Oxford University Press.
  3. Campbell, J. (2008).The Hero with a Thousand Faces. New World Library. (Original work published 1949).
  4. Ercan, F. Z., & Toraman, H. (2022). Preferencing Image to Reality: The Movie Time to Love as an Example of Schizoid Dilema. Turkey Journal of Integrative Psychotherapy. 5 (10): 49- 55.
  5. Erksan, Metin. (director, producer, screenwriter). (2007). Sevmek Zamanı. (Time to Love). [Film]. Türkiye: Troya Film. (Original work released 1965).
  6. Hume, D. (2007). An Enquiry Concerning Human Understanding. Cambridge University Press. (Original work published 1748).
  7. Jung, C. G. (1991). The Archetypes and the Collective Unconscious. (R. F. C. Hull, Trans.). Collected Works of C.G. Jung. Routledge. (Original work published 1959).
  8. Jung, C. G. (1964). Man and His Symbols. Anchor Book/ Doubleday.
  9. İmançer, A., & Sarıgül, A. E. (2011).The Psychoanalitic Study of Love within the Context of Symbolic: Sevmek Zamanı”. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Yeni Düşünceler Hakemli E- Dergisi.(6): 207-232.
  10. Lacan, J. (2006). The Mirror Stage as Formative of the I Function. Écrits: The First Complete Edition in English. (B. Fink in collaboration with H. Fink and R. Grigg, Trans.) W. W. Norton & Company. (Original work published 1961).
  11. Lacan, J. (1992).The Ethics of Psychoanalysis 1959-1960: The Seminar of Jacques Lacan Book VII. (D. Porter, Trans.). W.W. Norton& Company.
  12. Lacan, J. (1998). The Seminar Book XI: The Four Fundamental Concepts of Psychoanalysis. (A. Sheridan, Trans.).W.W. Norton & Company.
  13. Kayar, E. (2023).Women, Representation, and Communication in the Film Sevmek Zamanı. Geçmişten Bugüne Türk Yazınında Kadının Temsili. KriterYayınevi. 123-136.
  14. Keskin, S. (2019). An Analysis of Time to Love (1965) According to Its Narrative and Visual Approach from Sufi Perspective. FSM Scholarly Studies Journal of Humanities and Social Sciences. (13): 313-334.https://doi.org/10.16947/fsmia.582373.
  15. Küçük, B. (2023). The Use of Cinematography as an Art of Emotion: Time to Love Movie. Akdeniz Sanat. 17(32): 203-222. https://doi.org/10.48069/akdenizsanat.1188316.
  16. Nehamas, A. (1988). Plato and the Mass Media. The Monist. 71(2): 214-234.
  17. Plato. (2007). The Republic. (D. Lee, Trans.). Penguin.
  18. Zaimağaoğlu, D. (2022). On the Narrative Structures and Relations with Tradition in Sensiz Yaşayamam (I Cannot Live without You) and Sevmek Zamanı (Time to Love). Sinecine: Journal of Film Studies. 13 (2): 449-477.
  19. Žižek, S. (1992).Looking Awry: An Introduction to Jacques Lacan through Popular Culture. MIT Press.