Dergiler / Abant İzzet Baysal Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 5 - Sayı: 10

MUTEKADDİMÛN HADİSÇİLERE GÖRE MUAN’AN VE MÜEN’EN HADİSİN DEĞERİ

THE VALUE OF MU'ANAN AND MU'ENEN HADITHS ACCORDING TO MUTAQADDEMUN HADITH SCHOLARS

Sayfa
111–125
Yayın Tarihi
2017-12-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu hususta mütekaddimûn hadisçilerin yaklaşımları esas alınarak değerlendirmelerde bulunulmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmada, hadisçilerce rivayetin kabulü için zorunlu görülen, senedde ittisâl şartı irdelenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bir hadisin muan’an olarak rivayet edildiğinde kabul edilip edilemeyeceği şayet kabul edilecekse de semâ şartı olup olmadığı tetkik edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu hususta mütekaddimûn hadisçilerin yaklaşımları esas alınarak değerlendirmelerde bulunulmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Mütekaddimûn · Muan’an · Müen’en

Özet

Bu araştırmada, hadisçilerce rivayetin kabulü için zorunlu görülen, senedde ittisâl şartı irdelenmiştir. İttisâlin gerçekleşmesi için gereken hususlar ve semâ şartı ele alınmıştır. Bir hadisin muan’an olarak rivayet edildiğinde kabul edilip edilemeyeceği şayet kabul edilecekse de semâ şartı olup olmadığı tetkik edilmiştir. Bu hususta ilk dönem hadisçilerden bize ulaşan nakiller değerlendirilerek o dönemdeki uygulamalar dikkate alınmıştır. Daha sonra müen’en hadisin kullanımı incelenerek muan’an hadisle aralarındaki farka değinilmiş ve bu yöntemle nakledilen hadisin kabul olabilmesi için aranan şartlara dikkat çekilmiştir. Hadislerin rivayetinde bu iki yöntemle rivayet edilmesindeki amaçların neler olduğu ve bunların, hadislerin sihhati açısındaki etkisi araştırılmıştır. Bu hususta mütekaddimûn hadisçilerin yaklaşımları esas alınarak değerlendirmelerde bulunulmuştur.

Abstract

For acceptance of a hadith narration, mutaqaddemun (early) hadith scholars require the ittisal al-sanad (continuity of the narrator chain) which is subject to sama' (hearing) condition. In this paper, we address the necessary conditions in order to count a narrator chain as continuous. First, we investigate whether a hadith is acceptable when it is narrated as mu'an-an and examine whether it holds the sama' condition if it is accepted. In this regard, narrations of mutaqaddemun hadith scholars and their applications are taken into consideration. Second, we focus on the distinctive features between mu'en-en and mu'an-an hadiths, then investigated the acceptance conditions of mu'en-en hadiths. Finally, we studied the purpose of narrating hadiths by these methods and their impacts on the sihha (genuineness). Furthermore, these methods are evaluated based on mutaqaddemun hadith scholars' approaches.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇELİK, A. (2017). MUTEKADDİMÛN HADİSÇİLERE GÖRE MUAN’AN VE MÜEN’EN HADİSİN DEĞERİ. Abant İzzet Baysal Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 10, 111–125. https://ajindex.com/articles/1237

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. Alâî, Ebû Saîd Salâhuddin Halîl b. Keykeldi b. Abdillah, Câmiu’t-tahsîl fî ahkâmi’l-merâsîl, (nşr. Hamdi Abdülmecid Selefî), Beyrut: Alemu’l-Kutub, 1986. Ali b. el-Medinî, el-İ’lel, thk. Abdurrahman el-A’zamî, Beyrut: el-Mektebu’l-İslamî, 1980. Azîmâbâdî, Muhammed b. Eşref b. Emir, Avnü’l-Ma’bûd, Beyrut: Daru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1425. Bedir, Murteza, “Mütekaddimîn ve Müteahhirîn”, TDV İslam Ansiklopedisi (DİA), XXXII, 187. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali, Marifet’üs-sünen ve’l-âsâr, Beyrut: Dar’ul-Kutub’il-İlmiyye, 1412. Ebû Dâvûd, Süleymân b.Eş‘as b. İshâk b. el-Ezdî es-Sicistânî, Mesâil’u Ahmed, thk. Târık Ivadullah, Kahire: Mektebet’ü İbn Teymiyye, 1420. Ebû Yûsuf, er-Red alâ Siyeri’l-Evzâî (nşr. Ebü’l-Vefâ el-Efganî), Kahire: İhyâu’l-Maarîf, 1357. Ebû Zür‘a ed-Dımaşkî, Abdurrahman b. Amr b. Abdillah, et-Târîh (nşr. Şükrullah b. Nimetullah Kûcânî), Dımaşk: Mec’meu’l-Luğati’l-Arabiyye: 1980. Ebû Zura’ el-Irakî, Tuhfetu’t-tahsîl, (nşr. Abdullah Nevvara) Riyad: Mektebet’ül-Rüşd, 1419/1999. el-Âcurrî, Suâlâtü Ebî Ubeyd el-Acurrî lî Ebî Dâvûd fi’l-cerh ve’t-ta‘dîl (nşr. Muhammed Ali Kâsım el-Umerî), Medine, 1979/1399. Sehâvî, Ebü’l-Hayr Şemsüddîn Muhammed b. Abdirrahmân b. Muhammed, Fethü’l-mugîs bi şerhi Elfiyyeti’l-hadis li’l-Irâkî (nşr. Ali Hüseyin Ali), Beyrut, 1412/1992. Fesevî, Ebû Yusuf Yakub b. Süfyan b. Cuvvan el-Fârisî, el-Ma‘rife ve’t-târîh (thk. Ekrem Ziya el-Ömerî), Beyrut: Müesseset’ür-Risâle, 1401. Dureys, Halid, Mevkif’ul-İmameyn el-Buhari ve Müslim min iştirat’il-lukyâ ve’s-semâ’ fi’s-senedi’l-muan’an, Riyad: Mektebetü’r-Rüşd, ts. Hatîb el-Bağdâdî, Ebû Bekr el-Hatîb Ahmed b. Ali b. Sabit, el-Kifâye (nşr. Muhammed el-Hâfız et-Tîcânî), Kahire: Matbaatu’s-Saade, 1972. Irâkî, Ebü'l-Fazl Zeynüddin Abdürrahim b. Hüseyin, et-Takyîd ve'l-izâh şerhu Mukaddimeti İbni's-Salâh, (thk. Abdurrahman Osman), Medine: el-Mektebet’us-Selefiyye, 1389/1969.
  2. İbn Abdilber, Ebû Ömer Cemaleddîn Yûsuf b. Abdillah b. Muhammed Kurtubi İbn Abdülber Nemerî, et-Temhîd limâ fi’l-Muvatta’ mine’l-meânî ve’l-esânîd, (nşr. Mustafa b. Ahmed el-Alevî, Mağrib: Vezaretü'l-Evkaf ve Şuuni'l-İslamiyye 1967/1387. İbn Adî, Ebû Ahmed Abdullah b. Adî el-Cürcânî, el-Kâmil fî duafai'r-ricâl(nşr. Yahyâ Muhtâr), Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye 1988/1409. İbn Cemââ, eş-Şeyhu’l-İmâm Bedruddîn Muhammed İbn İbrahim, el-Menhelü’r-râvî fî muhtasari ulûmi’l-hadîsi’n-nebevî, Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1406. İbn Ebî Hâtim, Ebû Muhammed Abdurrahman b. Muhammed b. İdris, el-Cerh ve’t-ta‘dîl, Beyr