Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular, bekârlığın akademide çoğunlukla fazladan iş yükünün meşrulaştırılmasında kullanılan bir gerekçe hâline geldiğini göstermektedir. “Sen bekârsın yaparsın, çoluk çocuk yok” gibi söylemler, bekâr kadın akademisyenlerin görev dağılımında dezavantajlı konuma itildiğini ortaya koymuştur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de bekâr kadın akademisyenlerin akademik yaşamda iş arkadaşları, yöneticiler ve öğrencilerle kurdukları iletişim deneyimlerini incelemeyi amaçlamaktadır. Literatürde kadın akademisyenler genellikle evlilik ve annelik rolleri üzerinden tanımlanmış, bekâr kadınların özgün deneyimleri ise büyük ölçüde görünmez kılınmıştır. Bu araştırma, söz konusu boşluğu doldurmak üzere nitel bir tasarımla gerçekleştirilmiştir. Türkiye’nin farklı bölgelerindeki üniversitelerde görev yapan 15 bekâr kadın akademisyenle yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler yapılmış; elde edilen veriler MAXQDA 2020 yazılımı kullanılarak Braun ve Clarke’ın (2006) tematik analiz yöntemiyle çözümlenmiştir. Analiz sonucunda toplam 6 ana tema, 23 kategori ve 64 kod belirlenmiştir. Bulgular, bekârlığın akademide çoğunlukla fazladan iş yükünün meşrulaştırılmasında kullanılan bir gerekçe hâline geldiğini göstermektedir. “Sen bekârsın yaparsın, çoluk çocuk yok” gibi söylemler, bekâr kadın akademisyenlerin görev dağılımında dezavantajlı konuma itildiğini ortaya koymuştur. Bununla birlikte katılımcılar, resmî sınır koyma, mizah yoluyla hafifletme ve üretimle yanıt verme gibi direnç stratejileri geliştirmektedir. Çalışma, bekâr kadın akademisyenlerin görünmez deneyimlerini görünür kılarak, toplumsal cinsiyet literatürüne özgün bir katkı sunmakta ve akademik kurumlarda adil, kapsayıcı politikaların geliştirilmesi gereğine işaret etmektedir.
Abstract
This study aims to examine the communication experiences of single women academics in Türkiye within academic life, focusing on their interactions with colleagues, administrators, and students. In the literature, women academics are frequently defined through the roles of marriage and motherhood, whereas the distinctive experiences of single women have largely been rendered invisible. To address this gap, the study adopted a qualitative research design. Semi-structured, in-depth interviews were conducted with 15 single women academics working at universities located in different regions of Türkiye. The data were analyzed using Braun and Clarke’s (2006) thematic analysis with the support of MAXQDA 2020 software. The analysis yielded six main themes, 23 categories, and 64 codes. The findings indicate that singlehood in academia is often used as a rationale to legitimize additional workload. Statements such as “You are single, you can do it; you don’t have a family” suggest that single women academics are placed at a disadvantage in task allocation. Nevertheless, participants reported developing resistance strategies, including setting formal boundaries, using humor to mitigate tension, and responding through productivity. By making the often-invisible experiences of single women academics visible, this study offers an original contribution to the gender literature and highlights the need to develop fair and inclusive policies within academic institutions.