Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu makale Osmanlı idaresinin Avrupa devletleri arasındaki krizlerde tarafsız kalma geleneğini tüm bu diplomatik krizleri derinleşmeden atlatmak için etkili bir şekilde kullandığını göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma 1815 yılında Napolyon Bonapart’ın Elbe Adası’ndan kaçışıyla başlayıp Waterloo Muharebesi’nden sonra imparatorluktan ikinci kez feragat etmesine kadar süren ve Yüz Gün Krizi olarak nitelendirilen dönemde Osmanlı idarecilerinin geleneksel tarafsızlık politikasını nasıl sürdürdüğünü incelemektedir. Osmanlılar bu dönemde, Bonapart karşıtı politikalarına destek isteyen müttefik devletler ile Bâbıâli’ye bir diplomatik temsilci göndererek Osmanlı İmparatorluğu’nun kendi imparatorluk ünvanını tanımasını talep eden Napolyon Bonapart arasında kalmışlardır. Dahası İstanbul’daki ve çevre vilayetlerdeki Bonapart yanlısı Fransız diplomatların, Bonapart’ın bayrağını diplomatik temsilciliklerin gönderine çekmek veya Bonapart’ın nişan ve sembollerini kıyafetlerinde ve diplomatik temsilcilik binalarında kullanmak gibi eylemleri, Osmanlı İmparatorluğu ile Fransız Sefareti arasında diğer Avrupa devletlerinin diplomatik temsilcilerinin de müdahil olduğu bir dizi diplomatik kriz çıkarmıştır. Bu makale Osmanlı idaresinin Avrupa devletleri arasındaki krizlerde tarafsız kalma geleneğini tüm bu diplomatik krizleri derinleşmeden atlatmak için etkili bir şekilde kullandığını göstermektedir. Fransız İhtilali’nden sonra Fransa’da cumhuriyet ilan edilmesi (1792) veya Bonapart’ın imparator ünvanını alması (1804) süreçlerinin yarattığı krizlere benzer olarak Yüz Gün Krizi’nde de Osmanlı idaresi önce bekle-gör politikası izlemiş ve ardından bu Avrupa içi krize dâhil olmamak için tarafsızlık politikasını sürdürmeye odaklanmıştır. Osmanlı arşiv belgelerinden ve Fransız Sefareti’nin becerikli maslahatgüzarı Pierre Ruffin üzerine yapılmış biyografik çalışmalardan hareketle, bu çalışma Osmanlıların tarafsızlık politikasının iki hedefi olduğunu göstermektedir: (1) Fransız sefaretinin mevcut memurları ile diplomatik teması sürdürerek Bonapart’ı İmparatorluğa düşman etmemek, (2) diğer taraftan da Bonapart karşıtı koalisyonun Osmanlı İmparatorluğu ile ilişkilerini bozacak her türlü eylemi önlemeye çalışmak. Her iki hedefin de bu krizlerde etkin bir diplomatik çaba gösterilmesi ile elde edildiği gözlemlenmektedir.
Abstract
This article analyzes how the Ottoman ruling elite attempted to maintain their traditional policy of neutrality during the Hundred Days Crisis, which occurred between Napoleon Bonaparte’s escape from Elba and his second abdication following the Battle of Waterloo in 1815. During this volatile period, the Ottomans found themselves caught between the Allied powers, which demanded Ottoman alignment with the coalition formed against Napoleon, and Napoleon himself, who sent an envoy to the Porte to secure Ottoman recognition of his emperorship. Furthermore, the demonstrations and symbolic actions of Bonapartist French diplomats in the Ottoman capital and its periphery, such as displaying Bonaparte’s flag and wearing his imperial decorations and symbols on their clothing and diplomatic premises, led to diplomatic crises between the Ottomans and the French embassy, involving other diplomatic representations of the concerned European states. This article demonstrates that the Ottoman administration utilized its traditional policy of neutrality in European crises as a strategy to navigate these diplomatic incidents. Similar to the declaration of a republic in France after the Revolution (1792) and Napoleon’s assumption of the title of Emperor (1804), during the Hundred Days Crisis, the Ottoman administration initially adopted a wait-and-see approach and then emphasized neutrality to avoid entanglement in intra-European conflicts. Drawing on Ottoman archival documents and biographical works on Pierre Ruffin, the capable chargé d’affaires of the French Embassy, the article argues that the Ottoman policy of neutrality aimed to achieve two objectives: (1) refraining from antagonizing Bonaparte by maintaining diplomatic contact with the existing staff of the French embassy, and (2) preventing any incidents that could jeopardize Ottoman relations with the anti-Bonapartist coalition. Both objectives appeared to be met thanks to the skillful diplomatic handling of the incidents.