Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular, Türkiye’nin dijital diplomasi kapasitesinin artmakta olduğunu ve kültürel yakınlığın sağladığı özgün avantajı vurgulamakta; gelecekteki araştırmalar için hedef kitle algılarının ve bölgesel stratejilerin uzun vadeli etkilerinin değerlendirilmesini önermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma Türkiye’nin Orta Asya’da önde gelen bir dijital kamu diplomasisi aktörü olarak kendisini nasıl konumlandırdığını ve Çin ile Rusya ile bölgesel yumuşak güç etkisi için nasıl rekabet ettiğini incelemektedir. 2020-2024 yılları arasına ait resmi açıklamalar, kurumsal raporlar, medya çıktıları ve akademik yayınların nitel belge analizi yoluyla Türkiye’nin bölgedeki etkileşim stratejilerini, kullandığı araçları ve benimsediği söylemleri ortaya koymaktadır. Türkiye, TİKA, Yunus Emre Enstitüsü, Türkiye Bursları, Orhun Değişim Programı ve TRT Avaz gibi kurumlar aracılığıyla kültürel ve dilsel yakınlığını kullanarak halklar arası bağları ve ortak kimlik duygusunu güçlendirmektedir. Buna karşılık Çin, Kuşak ve Yol Girişimi çerçevesinde ekonomik etki gücünü ve kültürel diplomasiyi bir araya getirirken; Rusya, dil, tarihsel hafıza ve RT ile Sputnik gibi medya kanallarına dayanarak bölgedeki etkisini sürdürmektedir. Dijital platformlar hem birer araç hem de rekabetin yürütüldüğü alanlar olarak öne çıkmakta; görünürlük, tepki verebilirlik ve kültürel uyum başarının belirleyici unsurları haline gelmektedir. Bulgular, Türkiye’nin dijital diplomasi kapasitesinin artmakta olduğunu ve kültürel yakınlığın sağladığı özgün avantajı vurgulamakta; gelecekteki araştırmalar için hedef kitle algılarının ve bölgesel stratejilerin uzun vadeli etkilerinin değerlendirilmesini önermektedir.
Abstract
This study explores how Türkiye positions itself as a leading digital public diplomacy actor in Central Asia, competing with China and Russia for regional soft power influence. Drawing on a qualitative document analysis of official statements, institutional reports, media outputs and academic publications from 2020 to 2024, it examines the narratives, tools and engagement strategies shaping Türkiye’s outreach. Türkiye leverages its cultural and linguistic proximity through agencies such as TİKA, the Yunus Emre Institute, Türkiye Scholarships, the Orhun Exchange Program and TRT Avaz to promote people-to-people connectivity and shared identity. In contrast, China combines economic leverage and cultural diplomacy under the Belt and Road Initiative, while Russia relies on language, historical memory, and media channels like RT and Sputnik to sustain influence. Digital platforms serve as both instruments and arenas of competition, where visibility, responsiveness, and cultural resonance determine impact. The findings highlight Türkiye’s growing digital diplomacy capacity and its unique advantage of cultural affinity, suggesting that future research should assess audience perceptions and the long-term effectiveness of its regional strategies.