Dergiler / Siyasal: Journal of Political Sciences / 2023 / Cilt: 32 Sayı: 2

Muhafazakâr Siyasetin Dönüşümü: Bir Total Siyaset Analizi

Transformation of Conservative Politics: A Total Politics Analysis

Sayfa
155–178
Yayın Tarihi
2023-11-27
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Makalede, söz konusu kavramsal model etrafında, muhafazakâr siyasetin, 2000’ler boyunca toplumsal alan, siyasal alan ve iktidar alanları arasında, karşılıklı etkileşime ve özerkliğe dayalı, nitelikli bir ilişki geliştirdiği öne sürülmektedir. 2010’lar itibariyle ise bu nitelikli ilişkilendirme kapasitesinde bir dönüşümün yaşandığı, bunun da muhafazakâr siyaset içerisinde kritik bir bölünmeye yol açtığı iddia edilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye siyasetinin son 20 yılına damgasını vuran muhafazakâr siyaset, bu dönemde Türkiye siyaset yapısındaki tarihi - kurumsal dönüşümün ana taşıyıcılarından biri olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Aynı dönemde muhafazakâr siyaset, kendi içerisinde de kritik dönüşümler geçirmiş; kendi iç etkileşim süreçlerinde, toplum – siyaset – iktidar ilişkisini formüle etme biçiminde farklı bir noktaya evrilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Makalede, söz konusu kavramsal model etrafında, muhafazakâr siyasetin, 2000’ler boyunca toplumsal alan, siyasal alan ve iktidar alanları arasında, karşılıklı etkileşime ve özerkliğe dayalı, nitelikli bir ilişki geliştirdiği öne sürülmektedir. 2010’lar itibariyle ise bu nitelikli ilişkilendirme kapasitesinde bir dönüşümün yaşandığı, bunun da muhafazakâr siyaset içerisinde kritik bir bölünmeye yol açtığı iddia edilmektedir.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Muhafazakâr siyaset · Türkiye siyaseti · siyasal dönüşüm

Özet

Türkiye siyasetinin son 20 yılına damgasını vuran muhafazakâr siyaset, bu dönemde Türkiye siyaset yapısındaki tarihi - kurumsal dönüşümün ana taşıyıcılarından biri olmuştur. Aynı dönemde muhafazakâr siyaset, kendi içerisinde de kritik dönüşümler geçirmiş; kendi iç etkileşim süreçlerinde, toplum – siyaset – iktidar ilişkisini formüle etme biçiminde farklı bir noktaya evrilmiştir. Bu makale, muhafazakâr siyasette yaşanan söz konusu dönüşümün nasıl gerçekleştiğini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bunun için de Türkiye siyasetini sosyal grup davranışları üzerinden analiz etme imkanı sunan total siyaset analizinden hareket etmeyi önermektedir. Total siyaset analizi, Türkiye’de siyasetin sosyal gruplar arasında sivil toplum, siyasal alan ve iktidar alanı düzeylerinde yaşanan grup içi ve gruplar arası iktidar ilişkileri etrafında şekillendiğini öne sürmektedir. Makalede, söz konusu kavramsal model etrafında, muhafazakâr siyasetin, 2000’ler boyunca toplumsal alan, siyasal alan ve iktidar alanları arasında, karşılıklı etkileşime ve özerkliğe dayalı, nitelikli bir ilişki geliştirdiği öne sürülmektedir. 2010’lar itibariyle ise bu nitelikli ilişkilendirme kapasitesinde bir dönüşümün yaşandığı, bunun da muhafazakâr siyaset içerisinde kritik bir bölünmeye yol açtığı iddia edilmektedir.

Abstract

Conservative politics, which has left its mark on the last two decades of Turkish politics, has been one of the main carriers of the historical-institutional transformation in the political structure of Türkiye in that period. In the same period, conservative politics has undergone critical transformations within itself; in its internal interaction processes, it has evolved to a different point in the way that it formulates the relationship between society, politics and power. This article aims to analyze how the transformation in conservative politics took place. To this end, the authors start from the total politics analysis, which provides the opportunity to analyze Türkiye’s politics through social group behaviors. Total politics analysis argues that politics in Türkiye is shaped around in-group and inter-group power relations among the social groups at the levels of civil society, political sphere and power sphere. In this article, based on the aforementioned conceptual model, we argue that conservative politics developed a qualified relationship based on mutual interaction and autonomy between the social sphere, the political sphere and the power domains during the 2000s. We also claim that as of the 2010s, there has been a transformation in this capacity of forming a qualified relationship, which has led to a critical split within conservative politics.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARAKOÇ, Ş. M. (2023). Muhafazakâr Siyasetin Dönüşümü: Bir Total Siyaset Analizi. Siyasal: Journal of Political Sciences, Cilt: 32 Sayı: 2, 155–178. https://ajindex.com/articles/1020613

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Açıkel, F. (2023). Kutsal Mazlumluk’tan Makyavelist Despotizm”e: Akp Otoriterliğinin Psikopatolojisi. İstanbul: İletişim Yayınları. google scholar Akdoğan, Y. (2010). “Muhafazakâr Demokrat Siyasal Kimliğin Önemi ve Siyasal İslamcılıktan Farkı”. edited by H. Yavuz. AK Parti: Toplumsal Değişimin Yeni Aktörleri. İstanbul: Kitap Yayınevi, pp. 59-95. google scholar Aslan, A. (2018). “Yerli ve Milli Siyaset”. edited by İ. Çağlar & A. Aslan. Kuruluşundan Bugüne AK Parti. İstanbul: SETA Yayınları, pp. 77-104. google scholar Bayramoğlu, A. (2012). Tayyip Erdoğan neden başkanlık sistemini istiyor?. Yeni Şafak, 15.11. 2012. google scholar Bentley, A. F. (1935),
  2. The Process of Government, The Principia Press,
  3. INC. Bloomington, IND. google scholar Beriş, H. E. (2018). “FETÖ ile Mücadele”. edited by N. Miş & A. Aslan. Kuruluşunda Bugüne AK Parti: Siyaset, 2nd ed. İstanbul: SETA Yayınları, pp. 379-408. google scholar Buğra, A. (1998).
  4. Class, Culture, and State: An Analysis of Interest Representation by Two Turkish Business Associations. International Journal of Middle East Studies, 30(4), 521-539. google scholar Çınar, M. (2015). Vesayetçi Demokrasiden “Milli” Demokrasiye. İstanbul: İletişim Yayınları. google scholar Cizre-Sakallıoğlu, Ü. (1996). Parameters and Strategies of Islam-State Interaction in Republican Turkey. International Journal of Middle East Studies, 28(2), 231-251. google scholar Çaha, Ö. (2005). “Ana Temalarıyla 1980 Sonrası İslâmî Uyanış: Demokrasi Çoğulculuk ve Sivil Toplum”. edited by Y. Aktay. Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce: İslamcılık, Vol. 6, 2nd ed. İstanbul: İletişim Yayınları, pp. 476-492. google scholar Çaylak, A. (2016). “Türkiye’de Muhafazakar Müslümanlığın Dönüşümü ve Çukurambarlaşma”. Birikim Dergisi, 332: 89-90. google scholar Çolak, Y. (2009). “Türkiye’de Laiklik ve İslamcılık Arasında Vatandaşlık”. edited by E. F. Keyman & A. İçduygu. Küreselleşme, Avrupalılaşma ve Türkiye’de Vatandaşlık, translated by B. Ulukan, İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, pp. 293-327. google scholar Dahl, R. A. (1961) Who Governs? Democracy and Power in an American City, New Haven and London, Yale University Press. google scholar Demir, Ö., Acar, M. & Toprak, M. (2004). Anatolian Tigers or Islamic Capital: Prospects and Challenges. Middle Eastern Studies, 40(6), 166-188. google scholar Dunleavy, P. & O’leary, B. (1987), Theories of the State: The Politics of Liberal Democracy, New York: Meredith Press. google scholar Duran, B. (2018). “AK Parti’n