AI Summary & Key Takeaways
AI InsightResults showed that difficulties in emotion regulation played a partial mediating role in the association of childhood traumatic events, in particular emotional abuse, with identity confusion.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The present study aimed to explore the relationship between traumatic experiences, difficulties in emotion regulation, identity confusion and psychopathology. Method: Six hundred and thirty five university students volunteered to participate to the first step of the study (460 (72.4%) females and 175 (27.6%) males). The mean age was 20.57 (17-29) years. The participants who scored above the group mean (X=44) on the Childhood Trauma Questionnaire- Short Form (CTQ-SF) were invited for a diagnostic interview. A total of 69 participants, consisting of 46 females (66.7%) and 23 males (33.3%), with a mean group age of 20.93 (17-29) years, were included in the second step of the study. All participants completed the General Information Form, the CTQSF, the Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS), the Sense of Identity Assessment Form (SIAF), SCID-I and SCID II. Results: Prevalence of childhood traumas in the study group was 31.3%. Participants who came from low income groups, who were using psychotropic medications, who had family or personal history of self harm behaviour and who attempted suicide had significantly higher CTQ-SF scores. The SIAF scores of the subgroup diagnosed with psychiatric disorders were significantly higher than those of the undiagnosed. However, they did not differ with respect to their CTQ-SF and DERS scores. Results showed that difficulties in emotion regulation played a partial mediating role in the association of childhood traumatic events, in particular emotional abuse, with identity confusion. Conclusion: The present study demonstrated that childhood traumatic events not only have effects on emotion regulation and the development of sense of identity, but also may be associated with self harm behaviours in the later stages of life. For prevention studies, enhancing parenting skills and raising community awareness to this issue would be beneficial.
Özet
Amaç: Çalışmanın amacı, çocukluk çağında travma yaşamanın, duygu düzenleme güçlüğü, kimlik bocalaması ve psikopatoloji ile ilişkisini incelemektir. Yöntem: Çalışmaya ilk aşamada 460’ı kadın (%72,4), 175’i erkek (%27,6), yaş ortalaması 20,57 (17-29) olan 635 üniversite öğrencisi sınıflarında katılmıştır. İkinci aşamada, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği-Kısa Formu’na (ÇÇTÖ-KF) göre ortalamanın (X=44) üzerinde kalanlardan, görüşmeyi kabul eden 46’sı kadın (%66,7) 23’ü erkek (%33,3), yaş ortalaması 20,93 (17-29) olan 69 kişi vardır. Genel Bilgi Formu, ÇÇTÖ-KF, Duygu Düzenleme Güçlüğü Ölçeği (DDGÖ), Kimlik Duygusu Değerlendirme Aracı (KDDA), SCID I ve SCID II uygulanmıştır. Bulgular: Çocukluk çağı travmalarının yaygınlık oranı %31,3 bulunmuştur. ÇÇTÖ-KF puanları, alt gelir düzeyinden olan, psikofarmakolojik ilaç kullanan, kendisinde veya ailesinde zarar verme davranışları bulunan veya intihar girişimleri olanlarda anlamlı şekilde yüksektir. Tanı alan ve almayan grup arasında ÇÇTÖ- KF ve DDGÖ puanları açısından fark bulunmazken, tanı alanların KDDA puanları almayanlardan anlamlı olarak yüksektir. Duygu düzenlemede güçlük yaşamanın hem çocukluk çağı travmaları hem de duygusal istismar ile kimlik bocalaması ilişkisinde kısmi aracı değişken olduğu görülmüştür. Sonuç: Çocukluk çağı travmalarının hem duygu düzenleme becerilerini hem de kimlik duygusunun gelişimini etkilediği bulunmuştur. Travmalar, uzun dönemde kendine zarar verme davranışlarıyla da ilişkilidir. Önleme çalışmaları için ailelerin ebeveynlik becerilerinin arttırılması ve konuyla ilgili toplumsal bilincin oluşturulması yararlıdır.