AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, we argue that as in comparative law the rules of law of obligation shall be applicable according to Art. 5 of Turkish Civil Code until the legator deceases and the testamentary contract shall be subject to sanction of invalidity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
According to Article 557 of Turkish Civil Code, the testamentary contract issued by the incapacitated testator is effective as a valid testamentary contract unless there is a formative annulment decision of a court. The basis of the principle of “validity until annulment” of the transactions in inheritance law is the principle of favor testamenti. The purpose is to preserve the transaction made in the legator’s lifetime, even though it is invalid; it will be impossible to make the same transaction post mortem. Nevertheless, if the legator notices such invalidity during their lifetime and wishes the testamentary contract to be ineffective, validating such invalid testamentary contracts would be contrary to ratio legis and the principle of favor testamenti. Although Article 557 of Turkish Civil Code No. 4721 regulates that annulment of the testamentary contract may be sued in case of the legator’s incapacity; according to Article 558, this suit may only be filed after the legator’s death by those who have an interest in the annulment of the testamentary contract. There is no clear regulation on how the legator, who did not have capacity at the time of the testamentary contract concluded, may claim the right of annulment ante mortem. As the testamentary contract is a type of contract, in case there is a legal gap in the provisions regarding inheritance law, the rules of law of obligation may be applicable in fulfilling such gaps. Therefore, we argue that as in comparative law the rules of law of obligation shall be applicable according to Art. 5 of Turkish Civil Code until the legator deceases and the testamentary contract shall be subject to sanction of invalidity.
Özet
Türk Medeni Kanunu’nun 557. maddesine göre, mirasbırakanın fiil ehliyeti olmaksızın yaptığı miras sözleşmesi, mirasbırakanın ölümünden sonra geçerli bir miras sözleşmesi gibi hükümlerini doğurmaktadır; meğerki mirasbırakanın ölümünden sonra miras sözleşmesinin iptali için bir dava açılsın ve bu dava sonucunda yenilik doğuran bir iptal kararı verilsin. Miras hukukunda işlemlerin “iptal edilinceye kadar geçerli olması” kuralının dayanağı, favor testamenti ilkesidir. Burada amaç, mirasbırakanın, öldükten sonra aynı ölüme bağlı tasarrufu geçerli olarak yapmasına imkân kalmadığı için, sağlığında yaptığı ve hükümsüz olan tasarrufun hüküm doğurmasını sağlamaktır. Ancak, mirasbırakan sağlığında bu hükümsüzlüğün farkına vardıysa ve miras sözleşmesinin hüküm doğurmasını istemiyorsa, bu tasarrufu geçerli kabul etmek, kanunun amacına ve favor testamenti ilkesine aykırı olacaktır. Her ne kadar, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK) (madde) m. 557 hükmü, mirasbırakanın ehliyetsizliği halinde iptal davası açılabileceğine ilişkin bir düzenleme olsa da, bu dava TMK m. 558 uyarınca, tasarrufun iptalinde menfaati bulunanlar tarafından ve mirasbırakan öldükten sonra açılmaktadır. Kanunda, miras sözleşmesi yaparken ehliyetsiz olan mirasbırakanın,bunu sağlığında ne şekilde ileri sürebileceğine ilişkin açık bir düzenleme ise bulunmamaktadır. Miras sözleşmesi, neticede bir sözleşme türü olduğu için, kanunun miras hukukuna ilişkin hükümlerinde bir boşluk bulunması halinde, bu boşluğun doldurulmasında borçlar hukuku kurallarından istifade edilmesi söz konusu olabilecektir. Bu nedenle, çalışmamızda, miras sözleşmesine, karşılaştırmalı hukukta olduğu gibi, TMK m. 5 uyarınca mirasbırakan ölene kadar, borçlar hukuku kurallarının uygulanması gerektiğini ve bu dönemde miras sözleşmesinin kesin hükümsüzlük yaptırımına tabi olması gerektiğini savunmaktayız.