Journals / Takvim-i Vekayi / 2022 / Cilt: 10 - Sayı: 2

City Councils as A Local Governance Model in Turkey: An Assessment of Its Necessity and Encountered Major Challenges

Türkiye’de Yerel Yönetişim Modeli Olarak Kent Konseyleri: Gerekliliği ve Karşılaşılan Temel Açmazları Üzerine Bir Değerlendirme

Pages
178–213
Publication Date
2022-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

As a result of the study, the political and administrative proposals necessary to further increase the decisive role of city councils in urban governance are presented.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The last quarter of the 20th century corresponds to a period in which globalization, science and technology developments, neoliberal policies, and local democratic and participatory approaches are conferred in the academic and political grounds.
📊
Key Findings & Data:In addition to the increase in the urban population, local governance has been presented as a political and administrative recipe for the solution of the problems encountered in the urban space, from energy to waste management, from housing to transportation.
💡
Conclusion & Impact:As a result of the study, the political and administrative proposals necessary to further increase the decisive role of city councils in urban governance are presented.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Yerel Yönetişim · Kent Konseyleri · Katılım

Abstract

The last quarter of the 20th century corresponds to a period in which globalization, science and technology developments, neoliberal policies, and local democratic and participatory approaches are conferred in the academic and political grounds. The echo of all these progresses in the field of public management has been in the form of the emergence of the "governance", which envisages the involvement of stakeholders in the decision-making and implementation process at each administrative level, and the adoption of an interactive, transparent and accountable management process. The last loop of management, which has become a administrative norm in global and national regulations, is the "local governance" approach, which envisages the participation of all actors in the formation and implementation of protective, regulatory, and preventive policies for local and distinct problems. In addition to the increase in the urban population, local governance has been presented as a political and administrative recipe for the solution of the problems encountered in the urban space, from energy to waste management, from housing to transportation. Democratization and participation stand out among the basic principles of this approach, which is envisaged as a condition for local development. Especially in developing countries such as Turkey, it is aimed to deal with social problems, and to ensure local development by making joint initiatives, localization, and participatory decision-making mechanisms more functional in the solution of urban problems, based on common sense. In this context, the legal and institutional dimensions of the city councils, which are the extension of the local governments that cannot go beyond rhetoric in Turkey, are discussed, and the necessity and the main dilemmas encountered are discussed in this study. As a result of the study, the political and administrative proposals necessary to further increase the decisive role of city councils in urban governance are presented.

Özet

20. yüzyılın son çeyreği küreselleşmenin, bilim ve teknolojik gelişmelerin, neo-liberal politikaların, yerel demokratik ve katılımcı yaklaşımların akademik ve politik alanda tartışıldığı bir döneme tekabül etmektedir. Tüm bu gelişmelerin yönetim alanına yansıması ise “yönetişim” yaklaşımının ortaya çıkması, her bir yönetsel düzeyde ilgili paydaşların karar alma ve uygulama sürecine dâhil olması, karşılıklı etkileşim halinde şeffaf ve hesap verilebilir bir sürecinin benimsenmesi şeklinde olmuştur. Küresel ve ulusal düzenlemelerde yönetsel bir norm haline dönüşen bu anlayışın son halkasını, mahalli ve münferit sorunlara yönelik koruyucu, düzenleyici ve önleyici politikaların oluşturulmasında ve uygulanmasında tüm aktörlerin katılmasını öngören “yerel yönetişim” oluşturmuştur. Kent nüfusunun artış göstermesi yanı sıra enerjiden, atık yönetimine, konuttan ulaşıma kadar kentsel mekânlarda karşılaşılan sorunların çözümü için yerel yönetişim, politik ve yönetsel bir reçete olarak sunulmuştur. Yerel kalkınmanın da bir koşulu olarak öngörülen bu yönetsel yaklaşımının temel özellikleri arasında ise demokratikleşme ve katılımcılık öne çıkmaktadır. Özellikle Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde ortak aklın önemine istinaden kentsel sorunların çözümünde kolektif girişimler, yerelleşme, katılımcı karar verme mekanizmalarının daha fazla işlevsel hale getirilmesi, toplumsal sorunların çözümü ve yerel kalkınmanın sağlanmasını amaçlamaktadır. Bu kapsamda çalışmada Türkiye’de retorikten öteye geçemeyen yerel yönetişim anlayışının uzantısı konumundaki kent konseylerinin yasal ve kurumsal boyutları ele alınarak, gerekliliği ve karşılaşılan temel açmazlar tartışılmaktadır. Çalışma sonucunda, kent konseylerinin şehir yönetimindeki belirleyici rolünün daha fazla artırılması için gerekli olan politik ve yönetsel öneriler paylaşılmaktadır.

🔖

Cite This Article

ATILGAN, Z., YILDIRIM, K. (2022). City Councils as A Local Governance Model in Turkey: An Assessment of Its Necessity and Encountered Major Challenges. Takvim-i Vekayi, Cilt: 10 - Sayı: 2, 178–213. https://ajindex.com/articles/864004

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Abubakar, Y. W. ( 2021). İyi yönetişimde sivil toplum kuruluşlarının rolü: Nijerya ve Tunus Karşılaştırması, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Gazi Üniversitesi, (Yayınlanmamış Doktora Tezi), Ankara.
  2. Akpınar, M. (2011). Gün ışığında yönetim açısından Türk kamu yönetiminde açıklık ve şeffaflık sorunu, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 16 (2), 235-261.
  3. Aktaş, S. (2020). Hukuk devleti idealine felsefi bir bakış. Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, (1), 1-32.
  4. Akyol, M. (2017). Yerel yönetimlerde yönetişimin eklemlenmesi: yerel yönetişim, Dumlupınar Üniversitesi,
  5. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kamu Yönetimi Ana Bilim Dalı (Yüksek Lisans tezi). Altınkök, D. S. (2016). Müzakereci demokrasi ve uygulama yöntemi olarak “vatandaş jürileri” yaklaşımı. Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi, 0 (6), 1-39.
  6. Arslan, Ş. (2017). Türkiye’de Yerel Yönetişim ve Kent Konseyleri: Adana Örneği, Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi,
  7. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kamu Yönetimi Anabilim Dalı (yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Ataay, F. (2006). Türkiye’de yönetişim ve “sivil toplum” tartışmaları üzerine bir değerlendirme. Memleket Siyaset Yönetim, 1(1), 121-140.
  8. Atak, K. (2017). Bir yerel yönetişim aracı olarak kent konseyleri: Adıyaman Kent Konseyi örneği, Gazi Üniversitesi / Sosyal Bilimler Enstitüsü / Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Ana Bilim Dalı (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı (1992). Resmi Gazete (21364, 5 Ekim 1992).
  9. Aygen, M. (2014). Kent konseylerinin kent yönetimine katkıları üzerine bir inceleme: Elazığ örneği. The Journal of Academic Social Science Studies, 29(1), 217-236.
  10. Bayar, F. (2008). Küreselleşme kavramı ve küreselleşme sürecinde Türkiye. Uluslararası Ekonomik Sorunlar Dergisi, 32, 25-34.
  11. Bekkers, V., Dijkstra, G., Adwords, A. ve Fenger, M. (2016). Governance and the democratic deficit: assessing the democratic legitimacy of governance practices. Ashgate Publishing Limited. Belediye Kanunu (2005). T.C. Resmi Gazete Tarih ve Sayısı: 13/7/2005, 25874. Bozkurt, Y. (2014). Yerel demokrasi aracı olarak Türkiye’de kent konseyleri: yapı, işleyiş ve sorunlar, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (40). Bozkuş, B. (2009). Türk kamu yönetiminde yönetişim tartışmaları ve yönetişimin kamu yönetiminde uygulanabilirliği, Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ceren, A. (2022). Afet Yönetişimi, içinde Baştan Son Yönetişim, Edt. M. Akif Özer. Gazi Kitabevi, Ankara. Commission