Journals / Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2022 / Cilt: 3 - Sayı: 2

Türkiye’de Kamu Eğitim Harcamalarının Suç Oranları Üzerindeki Etkisi

Pages
108–118
Publication Date
2022-09-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmanın eğitim harcamaları ve suç ilişkisini ele alan ampirik bir çalışma olması sebebiyle literatüre katkı sunması hedeflenmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Eğitim seviyesi, ülkelerin refah seviyesinde önemli bir belirleyicidir.
📊
Key Findings & Data:Eğitimin ülkelerin refahını yükseltmesinde; işgücü piyasasının etkinliğini arttırarak ekonomik kalkınmaya yaptığı faydalardan toplum düzenini sağlayan sosyal faydalara kadar birçok neden bulunmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmanın eğitim harcamaları ve suç ilişkisini ele alan ampirik bir çalışma olması sebebiyle literatüre katkı sunması hedeflenmektedir.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:2020 Verileri
⚙️Variables:Eğitim Harcamaları · Suç Oranları · Türkiye

Özet

Eğitim seviyesi, ülkelerin refah seviyesinde önemli bir belirleyicidir. Eğitimin ülkelerin refahını yükseltmesinde; işgücü piyasasının etkinliğini arttırarak ekonomik kalkınmaya yaptığı faydalardan toplum düzenini sağlayan sosyal faydalara kadar birçok neden bulunmaktadır. Toplumların gelişmesine ve değişmesine olan faydaları ile eğitim, devletlerin başlıca görevleri arasında yer almaktadır. Günümüzde eğitim seviyesi yüksek, gelişmiş ülkelerde yüksek güven ortamının sağlanmış olduğu dikkat çekmektedir. Bu husus, toplumun refahının öncelikli belirleyicilerinden biri olan eğitime yapılan kamu harcamalarının suç oranları ile ilişkisini değerlendirmeye elverişli bir konu haline getirmektedir. Çalışma, Türkiye’de yapılan eğitim harcamalarının suç oranları üzerindeki etkilerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda çalışmada 1983-2020 dönemine ait kamu eğitim harcamalarının milli gelire oranı ile suç oranını göstermek üzere hükümlü sayılarının nüfusa oranı arasındaki ilişki, kesirli frekanslı Fourier Gecikmesi Dağıtılmış Otoregresif (ARDL) sınır testiyle analiz edilmiştir. Analiz sonucunda, Türkiye’de kamu eğitim harcamalarının suç oranları üzerinde etkili olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Literatürde eğitim ve suç ilişkisini ele alan çalışma sayısı oldukça fazla olmasına karşın, eğitim harcamalarının suç oranlarına etkilerini değerlendiren ampirik çalışmaların sayısı oldukça azdır. Çalışmanın eğitim harcamaları ve suç ilişkisini ele alan ampirik bir çalışma olması sebebiyle literatüre katkı sunması hedeflenmektedir.

🔖

Cite This Article

IŞIK, S., SEZGİN, B. S., ÖKSÜZ, M. (2022). Türkiye’de Kamu Eğitim Harcamalarının Suç Oranları Üzerindeki Etkisi. Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 2, 108–118. https://ajindex.com/articles/850540

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. AÇIKGÖZ, R. (2015). “Yoksulluk ve Suç: Doğrusal Olmayan Bir İlişki”. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25(1): 251-265.
  2. ATEMS, B. & BLANKENAU, W. (2021). “The ‘Time-Release’, Crime-Reducing effects of Education Spending”. Economic Letters, 209: 1-5.
  3. BELL, B. & COSTA, R. & MACHIN, S. (2016). “Crime, Compulsory Schooling Laws and Education”. Economics of Education Review, 54: 214-226. https://doi.org/10.1016/j.econedurev.2015.09.007
  4. BERRITTELLA, M. (2018). “Organized Crime and Public Spending: a Panel Data Analysis”. Economics of Governance, 19: 119–140. https://doi.org/10.1007/s10101-018-0206-3
  5. BÜYÜKDÜVENCİ, S. (2019). “Yaşamboyu Eğitim, Felsefesi Üzerine”. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 16(2): 225-242. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000000984
  6. ÇÖTOK, N.A. (2006). Sanayileşme Toplumundan Bilgi Toplumuna Geçiş Sürecinde Eğitim Olgusu. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya. DİNÇER, M. (2003). “Eğitimin Toplumsal Değişme Sürecindeki Gücü”. Ege Eğitim Dergisi, 1(3): 102-112.
  7. FLEISHER, B. M. (1966). “The Effect of Income on Delinquency”. The American Economic Review, 56(2): 118-137.
  8. FREEMAN, R. B. (1996). “Why Do So Many Young American Men Commit Crimes and What Might We Do About It?”. Journal of Economic Perspectives, 10(1): 25-42.
  9. GÖRGÜLÜ, T. & ÖNTAŞ, Ö. C. (2013). “Hükümlülerin Suç Davranışının Nedenlerine ve Suç Davranışı Risk Faktörlerine İlişkin Düşünceleri”. Toplum ve Sosyal Hizmet, 24(2): 59-82.
  10. GÜNKÖR, C. (2017). “ Eğitim ve Kalkınma İlişkisinin İncelenmesi”. Uluslararası Sosyal Bilimler Eğitimi Dergisi, 3(1): 14-32.
  11. HAZMAN, G. G. & KÜÇÜKİLHAN, M. (2016). “Yarı Kamusal Mal ve Hizmet Olarak Temel Eğitim Hizmetleri: Sorunlar ve Çözüm Önerilerine Bölgesel Bir Bakış”. Uluslararası Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2(2): 63-80.
  12. KIZMAZ, Z. (2004). “Öğrenim Düzeyi ve Suç: Suç- Okul İlişkisi Üzerine Sosyolojik Bir Araştırma”. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14(2): 291-319.
  13. LOCHER, L. (2010). “Education and Crime”. The Economics of Education (Second Edition): 109-117. https://doi.org/10.1016/B978-0-12-815391-8.00009-4
  14. LOCHER, L. & MORETTI, E. (2004). “The Effect of Education on Crime: Evidence from Prison Inmates, Arrests, and Self-Reports”. The American Economic Review, 94(1): 155-189.
  15. MACHIN, S. & MARIE, O. & VUJIC, S. (2011). “The Crime Reducing Effect of Education”. The Economic Journal, 121: 463-484. https://doi.org/10.1111/j.1468-0297.2011.02430.x MA