SavedAdd your journal

Journals / Communicata / 2021 / Sayı: Özel Sayı

ÖRGÜTSEL SÜREÇTE HALKLA İLİŞKİLERİN YERİ, HEDEFLER VE ÖLÇME İLİŞKİSİ: TÜRKİYE KURUMLARI ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA

Hıdır POLAT
Pages
111–128
Publication Date
2021-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Hatta ölçme sürecinde geleneksel ölçme yöntemi olan çıktılara yönelik bir eğilim söz konusudur

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Halkla ilişkilerin pratik süreçte profesyonelleşmesinin önündeki en büyük engel olarak ölçme ve değerlendirme sorunsalı gösterilmektedir.
📊
Key Findings & Data:Ölçme - değerlendirme için ise birincil şart SMART hedeflerin belirlenmesidir.
💡
Conclusion & Impact:Hatta ölçme sürecinde geleneksel ölçme yöntemi olan çıktılara yönelik bir eğilim söz konusudur
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:2020 Verileri
⚙️Variables:Halkla ilişkiler · Ölçme · Hedef Belirleme

Özet

Halkla ilişkilerin pratik süreçte profesyonelleşmesinin önündeki en büyük engel olarak ölçme ve değerlendirme sorunsalı gösterilmektedir. Ölçme - değerlendirme için ise birincil şart SMART hedeflerin belirlenmesidir. Fakat halkla ilişkiler profesyonellerinin iletişim etkinliğinin sonuçlarını ölçmeleri için örgütsel düzeyde edindikleri konum da bir hayli önemlidir. Nitekim doğru rollerde yer alamayan bir halkla ilişkiler uygulayıcısının iletişim etkinliğinin sonuçlarını ölçmesi ve örgütsel hedeflere katkısını ortaya koyması mümkün değildir. Bu sebeple bu araştırmanın amacı Türkiye’deki kurumlarda halkla ilişkilerin genel yapısını rol, hedefler ve ölçme bağlamında ortaya çıkarmaktır. Dolayısıyla araştırma, nitel yöntemlerden biri olan durum analizi özelliği göstermektedir. Durum analizi kapsamında verilerin toplanmasında görüşme tekniğine başvurulmuştur. Araştırmanın örneklemi belirlenirken amaçlı örnekleme tekniğinden yararlanılmıştır. Beş soruluk görüşme formu, Brand Finance 2020 Türkiye Raporu’nda en değerli 100 kuruluşun halkla ilişkiler yöneticilerine sosyal medya araçları ve telefon aracılığıyla iletilmiştir. Geri dönüşü olan 17 görüşme formu MAXQDA 2020 paket programı aracılığıyla içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırma sonuçlarına göre Türkiye’de uluslararası önemi yüksek olan kurumlarda bulunan halkla ilişkiler yöneticileri bazıları doğru rollerde bazıları ise beklenilen rollerde değildir. Fakat ortak olan husus doğru hedefler ve ölçme metriklerine sahip olmamalarıdır. Hatta ölçme sürecinde geleneksel ölçme yöntemi olan çıktılara yönelik bir eğilim söz konusudur

🔖

Cite This Article

POLAT, H. (2021). ÖRGÜTSEL SÜREÇTE HALKLA İLİŞKİLERİN YERİ, HEDEFLER VE ÖLÇME İLİŞKİSİ: TÜRKİYE KURUMLARI ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA. Communicata, Sayı: Özel Sayı, 111–128. https://ajindex.com/articles/824998

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Anderson, F. W., Hadley, L., Rockland, D., & Weiner, M. (2009). Guidelines For Setting Measurable Public Relations Objectives: An Update. www.instituteforpr.org Baskin, O., Hahn, J., Seaman, S., & Reines, D. (2010). Perceived effectiveness and implementation of public relations measurement and evaluation tools among European providers and consumers of PR services. Public Relations Review, 36(2). https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2010.02.002
  2. Beurer-Züllig, B., Fieseler, C., & Meckel, M. (2009). Typologies of communicators in Europe. Corporate Communications: An International Journal, 14(2), 158–175. https://doi.org/10.1108/13563280910953843
  3. Chung, S., & Taneja, H. (2016). Reassessment of Audience in Public Relations Industry: How Social Media Reshape Public Relations Measurements. Asia Pasific Public Relations Journal, 17(1). Culbertson, H. M. (1991). Role Taking and Sensitivity: Keys to Playing and Making Public Relations Roles. Public Relations Research Annual, 3(1–4), 37–65. https://doi.org/10.1207/S1532754XJPRR0301-4_2
  4. Cutlip, S., Center, A., & Broom, G. (2001). Effective Public Relations. Prentice Hall. Diga, M., & Kelleher, T. (2009). Social media use, perceptions of decision-making power, and public relations roles. Public Relations Review, 35(4), 440–442. https://doi.org/10.1016/J.PUBREV.2009.07.003
  5. Dozier, D. (2005). İletişim ve Halkla İlişkiler Uygulayıcılarının Örgütsel Rolleri. Içinde J. Grunig (Ed.), Halkla İlişkiler ve İletişim Yönetiminde Mükemmellik (ss. 349–379).
  6. Rota Yayınları.
  7. Dozier, D. M., & Broom, G. M. (1995). Evolution of the Manager Role in Public Relations Practice. Journal of Public Relations Research, 7(1), 3–26. https://doi.org/10.1207/S1532754XJPRR0701_02
  8. Gregory, A. (2001). Public relations and evaluation: Does the reality match the rhetoric? Journal of Marketing Communications, 7(3). https://doi.org/10.1080/13527260122625
  9. Gregory, A. (2010). Planning and Managing Public Relations Campaigns: A Strategic Approach (PR in Practice) (Third). Kogan Page. Gregory, A., & Macnamara, J. (2019). An evaluation u-turn: From narrow organisational objectives to broad accountability. Public Relations Review, 45(5). https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2019.101838
  10. Grunig, L., & Grunig, J. (2003). Public relations in the United States: A generation of maturation. Içinde K. Sriramesh & D. Vercic (Ed.), The Global Public Relations Handbook (ss. 323–356).
  11. Lawrence Erlbaum Associates. Hogg, G., & Doolan, D. (1999). Playing the part: Practitioner roles