Journals / Uluslararası Sosyal Bilimler Eğitimi Dergisi / 2019 / Cilt: 5 - Sayı: 2

ALLAH’IN İSİM VE SIFATLARININ SONSUZLUĞU BAĞLAMINDA ŞEFAAT

Pages
264–276
Publication Date
2019-12-28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Dolayısıyla şefaat ebedî hayat için Allah’ın dilediği kimseler aracılığıyla yine râzı olduğu kimseleri özel olarak affetme şeklidir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Allah’ın isim ve sıfatları kelam ilminde ulûhiyetle ilgili en önemli konular içerisinde yer alır.
📊
Key Findings & Data:Bu isim ve sıfatların ezelî/zaman üstü olup-olmadığı kelamcılar tarafından tartışılmış olmasına rağmen ebedîlikleri hakkında ihtilaf yoktur.
💡
Conclusion & Impact:Dolayısıyla şefaat ebedî hayat için Allah’ın dilediği kimseler aracılığıyla yine râzı olduğu kimseleri özel olarak affetme şeklidir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kelām · Sıfatlar · Güzel İsimler (Esmâü’l-Hüsnâ)

Özet

Allah’ın isim ve sıfatları kelam ilminde ulûhiyetle ilgili en önemli konular içerisinde yer alır. Bu isim ve sıfatların ezelî/zaman üstü olup-olmadığı kelamcılar tarafından tartışılmış olmasına rağmen ebedîlikleri hakkında ihtilaf yoktur. Allah’ın “Esmâü’l-Hüsnâ” denilen güzel isimleri vardır. En güzel isimler O’nundur. Bu isimlerden kullarını bağışlamakla ilgili olanları bulunmaktadır. Allah, kendisine yönelen ve bağışlanmak isteyen kullarını bazı şartlar dahilinde bağışlayacağını ifade etmektedir. Allah geçici dünyada tevbe edenleri affedeceğini ifade etmekle birlikte ahirette de affediciliği devam etmektedir. Zira Allah’ın affedicilikle ilgili isimleri diğer isim ve sıfatlarında olduğu gibi ebedîdir. Allah sadece dünyada affedebileceğini, ahirette affetmesinin mümkün olmadığını düşünmek, O’nun affedicilikle ilgili isimlerinin geçici dünya dışında etkisiz olduğunu zannetmektir. Şefaat ana çerçevesi Kur’an tarafından çizilmiş ahiretle ilgili umumî olmayan özel bir uygulamadır. Şefaatin tamamı Allah’a ait olmakla birlikte, O’nun, ahirette bazı şartlar dahilinde kullarından bir kısmını cehennemden kurtarma izni vermesi anlamındadır. Dolayısıyla şefaat ebedî hayat için Allah’ın dilediği kimseler aracılığıyla yine râzı olduğu kimseleri özel olarak affetme şeklidir.

🔖

Cite This Article

NAMLI, A. (2019). ALLAH’IN İSİM VE SIFATLARININ SONSUZLUĞU BAĞLAMINDA ŞEFAAT. Uluslararası Sosyal Bilimler Eğitimi Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 2, 264–276. https://ajindex.com/articles/818585

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Abdulbâkî, M. F. (1982). Mu'cemü'l-müfehres li elfâzi'l-Kur'ani'l-Kerîm. İstanbul: Mektebetü'l-İslamiyye. Bağdâdî, A. (1995). el-Farḳ beyne’l-fıraḳ. Beyrut: Mektebetü’l-Asriyye. Beydâvî, N. A. (1998). Envâru’t-tenzîl ve esrâru’t-te’vîl. Beyrut: İhyâu’t-Türâsi’l-Arabî. Buhârî, M. b. (ts.). Ṣaḥîḥu’l-Buḫârî (el-Câmi‘u’ṣ-Ṣaḥîḥ). İstanbul: el-Mektebetü'l-İslâmiyye. Ebû Dâvûd, S. b.-S. (1988). Sünen. Beyrut: Müessesetü’l-Kütübi’s-Sekâfiyye. Ebû Hanîfe, İ. A. (1981). el-Fıkhu’l-ekber (İmam-ı Azam’ın Beş Eseri içerisinde). İstanbul: Kalem Yayıncılık. Ebü’l-Bekâ, E. b.-K. (1998). el-Külliyyât. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle. Eker, H. (1993). Ahiret Bilinci. İstanbul: Denge Yayınları. Esedî, M. H. (2001). Şefaat Üzerine. İstanbul:
  2. Kevser Yayıncılık. Gölcük-Toprak, Ş.-S. (2016). Kelâm. Konya: Tekin Kitabevi.
  3. Hakkı, İ. İ. (1339-1343). Yeni İlm-i Kelam. İstanbul: Matbaa-i Âmire. Hanbel, A. b. (1993). el-Müsned. Beyrut: Dâru İhyai’t-Türasi’l-Arabî. İbn Fûrek, E. B. (1987). Mücerredü maḳâlâti’ş-şeyh Ebi’l-Ḥasen el-Eş‘arî. Beyrut: Dâru'l-Meşrık. İbn Mâce, M. b.-K. (1975). Sünen. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî. İbn Manzûr, C. M. (ts.). Lisânü’l-‘Arab. Kahire: Dâru’l-Meârif. İbnü’l-Esîr el-Cezerî, M. E.-S. (1979). en-Nihâye fî ġârîbi’l-ḥadîs ve’l-eser. Beyrut: Mektebetü’l-İlmiyye. Isfahânî, R. (1986). el-Müfredât fî ġarîbi’l-Ḳur’ân. İstanbul: Kahraman Yayınları. Kadı Abdülcebbâr, A. b. (2010). Şerḥu’l-‘uṣûli’l-ḫamse. Kahire: Mektebetü Vehbe. Kadı Abdülcebbâr, A. b. (2012). el-Muġnî fî ebvâbi’t-tevhîd ve’l-adl. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. Karagöz, İ. (2007). Esmâ-i Hüsnâ. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
  4. Kenny, A. (1989). Tanrı’nın Önceden Bilmesi ve İnsan Hürriyeti. Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 4, 630. Kenny, A. (2001). The God of the Philosophers. Oxford: Oxford University Press. Kettânî, M. b. (ts.). Naẓmu’l-mütenâsir min’el-ḥadîsi’l-mütevâtir. Mısır: Dâru’l-Kütübi’s-Selefiyye. Mâtürîdî, E. M. (2005-2007). Te’vîlâtü’l-Ḳur’ân. İstanbul: Dâru’l-Mîzân. Mâtürîdî, E. M. (2017). Kitâbü’t-tevḥîd. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  5. Müslim, M. b.-K. (1991). Ṣaḥîḥu Müslim. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî. Namlı, A. (Aralık 2018). Nübüvvet Müessesesi ve Muarızların İleri Sürdüğü Bazı İtirazlar. Tasavvur: Tekirdağ İlahiyat Dergisi 4/2, 470-504.
  6. Özler, M. (1995). İslam Düşüncesinde Tevhîd. İstanbul:
  7. Nun Yayıncılık. Paçacı, M. (1994). Kur’an’da ve Kitab-ı Mukaddes’te Ahiret İnancı. İstanbul: Nun Yayıncılık. Pezdevî, E.-Y. (1963). ‘Uṣû