Journals / Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi / 2020 / Cilt: 5 - Sayı: 4

10-14 Yaş Grubu Takım Sporcularının Oyunsallık Düzeylerinin Sedanterlerle Karşılaştırılması

Pages
339–353
Publication Date
2020-12-14
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Katılımcıların cinsiyet, branş değişkenlerine göre oyunsallık düzeyleri arasında anlamlı farklılık ve ilişkiler saptanmış, yaş değişkeni ile oyunsallık arasında anlamlı farklılık bulunamamıştır Sonuç olarak; 10-14 yaş grubu voleybol ve futbolcuların sedanterlere göre oyunsallık düzeylerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Takım oyuncusu (voleybol ve futbol) ve sedanter olan 10-14 yaş grubu çocukların oyunsallık düzeyinin analizi ve belirli değişkenlerle karşılaştırılması amaçlanan araştırmada çalışma grubunu 648 katılımcı oluşturmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmada Hazar’ın 2014 yılında geliştirdiği 27 sorudan ve 5 alt boyuttan oluşan “10-14 Yaş Çocuklarda Oyunsallık Ölçeği” kullanılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Katılımcıların cinsiyet, branş değişkenlerine göre oyunsallık düzeyleri arasında anlamlı farklılık ve ilişkiler saptanmış, yaş değişkeni ile oyunsallık arasında anlamlı farklılık bulunamamıştır Sonuç olarak; 10-14 yaş grubu voleybol ve futbolcuların sedanterlere göre oyunsallık düzeylerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:2014 · 648 katılımcı
⚙️Variables:Takım sporu · sedanter · oyunsallık

Özet

Takım oyuncusu (voleybol ve futbol) ve sedanter olan 10-14 yaş grubu çocukların oyunsallık düzeyinin analizi ve belirli değişkenlerle karşılaştırılması amaçlanan araştırmada çalışma grubunu 648 katılımcı oluşturmaktadır. Araştırmada Hazar’ın 2014 yılında geliştirdiği 27 sorudan ve 5 alt boyuttan oluşan “10-14 Yaş Çocuklarda Oyunsallık Ölçeği” kullanılmıştır. Verilerin homojen dağıldığı belirlendiği için parametrik testler uygulanmış, analizlerde betimsel istatistikler, Bağımsız Tek Örneklem T testi, Tek Yönlü Varyans Analizi ANOVA, MANOVA ve grup içi karşılaştırmalar için Tukey HSD ve LSD kullanılmıştır. 10-14 yaş oyunsallık ölçeğinin tamamı için iç tutarlılık katsayısı .87 olarak belirlenmiştir. Katılımcıların cinsiyet, branş değişkenlerine göre oyunsallık düzeyleri arasında anlamlı farklılık ve ilişkiler saptanmış, yaş değişkeni ile oyunsallık arasında anlamlı farklılık bulunamamıştır Sonuç olarak; 10-14 yaş grubu voleybol ve futbolcuların sedanterlere göre oyunsallık düzeylerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir.

🔖

Cite This Article

AKARÇEŞME, C., DURHAN, T. A., YILMAZ, S. H., HAZAR, M. (2020). 10-14 Yaş Grubu Takım Sporcularının Oyunsallık Düzeylerinin Sedanterlerle Karşılaştırılması. Gaziantep Üniversitesi Spor Bilimleri Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 4, 339–353. https://ajindex.com/articles/760823

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Akman,Y.,Kanpolat, S. Ve Yıldız, F. (2015). Drama Animasyon. İzge Yayınevi:
  2. Ankara.
  3. Aldemir, G. (2010). Drama ve Dans Eğitiminin 10-14 Yaş Çocuklarda Motor Özelliklerin Gelişimi Üzerine Etkisinin İncelenmesi. Marmara Üniversitesi. Sağlık Bilimler Enstitüsü. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul.
  4. Akıncı, A.Y. (2007), “Ortaöğretim Kurumlarında Beden Eğitimi ve Spor Etkinliklerinin Sosyalleşme Süreci ve Şahsiyetin Oluşmasında Katkısı”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Yüksel Lisans Tezi, Kütahya. Arıcı, H. (2006). Okullarda Beden Eğitimi Öğretmenler ve Öğrenciler İçin. Bağıran Yayınevi.
  5. Ankara.
  6. Bailey R (1999). Play, health and physical development. Young Children Learning. (Tricia David edt.). London: Paul Chapman Publishin. Celep, M. (2020). Okul Öncesi Özel Eğitimde Çalışan Öğretmenlerin Oyun Öğretimine İlişkin Öz Yeterlikleri ve Yaratıcı Kişilik Özelliklerinin İncelenmesi. Marmara Üniversitesi,
  7. Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul.
  8. Dalkıran, O., Aslan, C., Gezer, E., Vardar, T. (2015). Sporcu ve Sedanter Ögrencilerin Sosyal Beceri Düzeylerinin Karşılaştırılması. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. Cil:7. 224-230.
  9. Deliveli K, Güven D (2013). Çocuğun Oyun Hakkı. V. Uluslararası Türkiye Eğitim Araştırmaları Kongresi. Sayfa 2617-2635.
  10. Erdoğan, E., Sözen, H., Cevahircioğlu, B. (2014). Farklı spor branşındaki üniversite örencilernin sosyal beceri düzeylerinin belirlenmesi. Uluslararası Sosyal Aratırmalar Dergisi. Cilt: 7. Sayı: 33. 828-833.
  11. Hazar, Z., & Hazar, M. (2017). Çocuklar İçin Dijital Oyun Bağımlılığı Ölçeği. Journal Of Human Sciences, 14(1), 203-216.
  12. Huizinga, J. (2010). Homo Ludens. (Çev. M. A. Kılıçbay).Ayrıntı Yayınları.İstanbul Keleş, M. (2019). 4-6 Yaş Arası Çocukların Oyuncak Tercihleri ve Oyun Becerilerinin Annenin Depresyon Düzeyi ile İlişkilendirilerek İncelenmesi. İstanbul Gelişim Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü. Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi. İstanbul.
  13. Kirazoğlu, F. (2012).
  14. Fiziksel Çevre - Çocuk İlişkileri, Açık Oyun Mekanları Ve Çocuk Dostu Çevre Kriterleri Üzerine Bir Değerlendirme; Bakırköy Ve Beylikdüzü Örnekleri. İstanbul Teknik Üniversitesi. Fen Bilimleri Enstitüsü. Yayımlanış Yüksek Lisans Tezi.İstanbul Koç, S. (2006). Beden Eğitimi ve Sporda Beceri Gelişimi. Morpa Kültür Yayınları.
  15. İstanbul.
  16. Koçyiğit, S., Tuğluk, M. N. ve Kök, M. (2007). Çocuğun Gelişim Sürecinde Eğitsel Bir Etkinlik Olarak Oyun. Kazım Kar