On the Different Function of -DXr copula in Karamanli Turkish Texts written in Greek Alphabet

References (18)

1. AC Ahd-ı Cedid, İstanbolda, 1905. AG Hikâye-yi Aşık Garip, İstanbolda 1872. AĞCA, Ferruh (1999),
2. Karamanlı Türkçesi Morfolojisi, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). AĞCA, Ferruh (1999), “Hıristiyan Karamanlı Türkleri ve Karamanlı Ağzı Üzerine”, Hacettepe Üniversitesi Türkbilig Türkoloji Araştırmaları, 2006/11, Bahar 2006, Ankara: 3-18.
3. ANZERLİOĞLU, Yonca (2003),
4. Karamanlı Ortodoks Türkler, Ankara.
5. BİRAY, Himmet (1999),
6. Batı Grubu Türk Yazı Dillerinde İsim, TDK Yay., Ankara.
7. DEMİR, Nurettin (2002), “Kıbrıs Ağızları Üzerine”, Scholarly Depth and Accuracy, A Festschrift to Lars Johanson (Lars Johanson Armağanı), (Ed.: Nurettin Demir, Fikret Turan), Grafiker Yay., Ankara: 101-110.
8. ECKMANN, Janoś (1950), “Anadolu Karamanlı Ağızlarına Ait Araştırmalar”, A. Ü. DTCF Dergisi VIII/1-2, Ankara: 165-200)
9. GABAİN, A. von (1988), Eski Türkçenin Grameri (Çev. Mehmet AKALIN), TDK Yay., Ankara.
10. İLKER, Ayşe (2003), “Türkmen Türkçesinde –Dır Ekinin “ve” Bağlacı İşlevinde Kullanılışı”, Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi, Bahar 2003, S: 15: 119-124.
11. KORKMAZ, Zeynep (2003), Türkiye Türkçesi Grameri (Şekil Bilgisi), TDK Yay., Ankara.
12. ÖZKAN, Nevzat (1996),
13. Gagavuz Türkçesi Grameri, TDK Yay., Ankara.
14. SERTKAYA, Osman Fikri (2004), “Grek harfleriyle Yazılmış Anadolu Karamanlı Ağzı Metinleri Üzerine”, JTS (TUBA) 28/II: 1-21. Şİ Hikâyet-i Şah İsmail, Atina, 1909.
15. TİMURTAŞ, Faruk Kadri (1994),
16. Eski Türkiye Türkçesi, XV. Yüzyıl, Gramer – Metin – Sözlük, Enderun Kitabevi,
17. İstanbul.
18. TORUN, Yeter (2003), “+DIR / +DUR Bildirme Ekiyle Oluşturulan Bazı Yapıların Cümledeki Anlamları Üzerine”, TDAY-B 2003: 111-122.