Journals / Türk-Alman Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi / 2020 / Cilt: 2 - Sayı: 2

CRIME OF MEDICAL PERSONNEL’S FAILURE TO REPORT THE CRIME (TPC § 280)

SAĞLIK MESLEĞİ MENSUPLARININ SUÇU BİLDİRMEMESİ SUÇU (TCK MD.280)

Pages
235–282
Publication Date
2022-11-06
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

An evaluation of medical personnel’s obligation to notify, in terms of the principle of proportionality, was presented in order to provide a basis for proposing amendments to the current provision.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Crime of medical personnel’s failure to report the crime is regulated under the Article 280 of the Turkish Penal Code.
📊
Key Findings & Data:This provision mainly aims to reach the public interest arising from punishing criminals by ensuring any medical personnel to notify authorities, when they encounter an indication of a crime while providing health care service.
💡
Conclusion & Impact:An evaluation of medical personnel’s obligation to notify, in terms of the principle of proportionality, was presented in order to provide a basis for proposing amendments to the current provision.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Crime of medical personnel’s failure to report the crime is regulated under the Article 280 of the Turkish Penal Code. This provision mainly aims to reach the public interest arising from punishing criminals by ensuring any medical personnel to notify authorities, when they encounter an indication of a crime while providing health care service. In order to understand the legal nature of this obligation, it was coherently explained, that the connection between the obligation to notify and the right to privacy along with the professional secrecy and the exemption from testifying as its protection mechanisms. An evaluation of medical personnel’s obligation to notify, in terms of the principle of proportionality, was presented in order to provide a basis for proposing amendments to the current provision.

Özet

Türk Ceza Kanunu’nun 280. maddesinde düzenlenen sağlık mesleğimensubunun suçu bildirmemesi suçu, görevlerini yaptıkları sırada, işlenen suçlailgili bir belirtiyle karşılaşan sağlık mesleği mensubunun suçu yetkili makamlara bildirmesini; böylece suçluların cezalandırılması ile elde edilecek yararlaraulaşılmasını amaçlayan bir düzenlemedir. Bu bildirim yükümlüğünün hukukimahiyetinin anlaşılabilmesi bakımından, bildirim yükümlülüğü ile özel hayatıngizliliği hakkı ve onun koruma mekanizmalarından meslek sırrını koruma yükümlülüğü ile tanıklıktan çekinme kurumu arasındaki ilişki tutarlı şekilde ortaya koyulmuştur. Sağlık mesleği mensuplarına getirilen bu yükümlülüğün özellikle ölçülülük ilkesi bakımından incelenmesiyle düzenlemeye yönelik değişiklikönerileri için bir temel oluşturulmuştur.

🔖

Cite This Article

YILMAZ, A. E. (2022). CRIME OF MEDICAL PERSONNEL’S FAILURE TO REPORT THE CRIME (TPC § 280). Türk-Alman Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 2, 235–282. https://ajindex.com/articles/619705

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. AMİKLİOĞLU Hüseyin, “Hekimin Sır Saklama Yükümlülüğü”, FÜHFD, C. 3, S.1, 2015, s.97-115. ARSLAN HIZAL Sevinç, “Türk Ceza Kanununda Sağlık Personelinin İhbar Yükümlülüğü”, Ceza Hukuku Dergisi, C.5, S.13, Ağustos 2010, s.125-150. ARTUK Mehmet Emin / GÖKCEN Ahmet / ALŞAHİN M. Emin / ÇAKIR Kerim, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 11. Baskı,
  2. Ankara, Adalet Yayınevi, 2017. CENTEL Nur / ZAFER Hamide / ÇAKMUT Özlem, Türk Ceza Hukukuna Giriş, 7. Bası, İstanbul, Beta Basım Yayın, 2011. ÇAKMUT Özlem, “Sağlık Mesleği Mensubunun Suçu Bildirmemesi Suçu (TCK md.280)”, MÜHF-HAD, Doç. Dr. Mehmet Somer’in Anısına Armağan, s.1051-1060.
  3. ERBAŞ Rahime, Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirme Yükümlülüğü, İstanbul, On İki Levha Yayıncılık, 2015. ERBAŞ Rahime, “Die ärztliche Schweigepflicht und die Anzeigepflicht von Straftaten im türkischen Recht”, Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, C.5, S.1, 2017, s.99-123. ERBAŞ Rahime / ATEŞ SARIDAĞ Büşra Hazel / YORULMAZ Coşkun, “15-18 Yaş Arası Gebeliklerde Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirme Yükümlülüğü”, TAAD, Y.11, S.41, Ocak 2020, s.95-111. EREM Faruk, “Ceza Hukukunda Meslek Sırrı”, AÜHFD, C.1, S.1, 1943, s.35-72.
  4. EREM Faruk, Devlet İdaresi ve Amme Nizamı Aleyhine Cürümler, Ankara, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları, 1959. GİYİK Abdulbaki, “Hekimin Sır Saklama Yükümlülüğü ile Suçu Bildirme Yükümlülüğü ve Bu Yükümlülüklerin Çatışması”, EÜHFD, C.9, S:2, Aralık 2014, s.175-214. HAFIZOĞULLARI Zeki / ACAR Bülent Hayri, “Suçu Bildirmeme Suçları”, Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C.2, S.1, Ocak 2016, s.179- 199. HAKERİ Hakan, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 21. Baskı,
  5. Ankara, Adalet Yayınevi, 2017.
  6. HAKERİ Hakan, Tıp Hukuku, Güncellenmiş ve Gözden Geçirilmiş 13. Baskı,
  7. Ankara, Seçkin Yayıncılık, 2018.
  8. HAKERİ Hakan, Ceza Hukukunda İhmal Kavramı ve İhmali Suçların Çeşitleri, Ankara Seçkin Yayıncılık, 2003. IŞIK Göksu, “Hukuki Güvenlik İlkesi Bağlamında Suçu Bildirmeme Suçu”, Beyken Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C.3, S.6, Aralık 2017, s.163- 187. JOECKS Wolfang / MIEBACH, Klaus, Münchener Kommentar zum Strafrecht, 3. Band, 3. Auflage, C.H. Beck, 2017. KARAHAN Burak, “Sağlık Mesleği Mensuplarının Suçu Bildirmemesi Suçu”, MÜHF-HAD, C.25, S. 2, Aralık 2019, s.948-978. KARAKAŞ DOĞAN Fatma, “Cezanın Amacı ve Hapis Cezası”, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, 2009. KİTAPÇIOĞLU YÜKSEL Tülay, “Meslek ve Sürekli Uğraşları Sebebiyle Tanıklıktan Çekinme Yükümlülüğü Altındaki Kişilerin S