SavedAdd your journal

Journals / Folklor/Edebiyat / 2015 / Cilt: 21 - Sayı: 82

Durağan Olanı Tanıma Macerasında Bir Akademisyenin Son Sözü: Türk Halkbilimi

Gürol PEHLİVAN
Pages
271–297
Publication Date
2015-05-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Öte yandan bilimde objektifliği öne çıkarması, araştırma yaptığı insanları“nesne” olarak algılamasında belli bir paya sahip olup bu noktada sadece kavramsal bakımdandeğil, etik sorunlara yol açabilecek bazı önerilerde bulunmasına da sebep olmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Türkiye’de etnolojinin kurgulanışı, kendi toplumundaki “durağan” grupları incelemek şeklindeolmuştur.
📊
Key Findings & Data:Bir etnologolan Sedat Veyis Örnek, akademik hayatının tamamında bu süreçte aktif bir rol oynamıştır. 1970’liyıllardan itibaren etnolojiden halkbilime doğru kayan Örnek’in halkbilim alanındaki başyapıtıTürk Halkbilimi adıyla 1977 yılında yayımlanmıştır. 1980 yılında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi bünyesinde “Halkbilim” kürsüsünü de kuran araştırmacının adı geçen eseri,onun halkbilim anlayışının omurgasını vermektedir.
💡
Conclusion & Impact:Öte yandan bilimde objektifliği öne çıkarması, araştırma yaptığı insanları“nesne” olarak algılamasında belli bir paya sahip olup bu noktada sadece kavramsal bakımdandeğil, etik sorunlara yol açabilecek bazı önerilerde bulunmasına da sebep olmuştur.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sedat Veyis Örnek · Türk Halkbilimi · Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi

Özet

Türkiye’de etnolojinin kurgulanışı, kendi toplumundaki “durağan” grupları incelemek şeklindeolmuştur. Bu kurgulanışın gerekçesi, modernleşme sürecinde sorunlar yaşayan ülkede yaşanançatışmaların köklerini inceleyerek bu sürece katkıda bulunmak olarak özetlenebilir. Bir etnologolan Sedat Veyis Örnek, akademik hayatının tamamında bu süreçte aktif bir rol oynamıştır. 1970’liyıllardan itibaren etnolojiden halkbilime doğru kayan Örnek’in halkbilim alanındaki başyapıtıTürk Halkbilimi adıyla 1977 yılında yayımlanmıştır. 1980 yılında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi bünyesinde “Halkbilim” kürsüsünü de kuran araştırmacının adı geçen eseri,onun halkbilim anlayışının omurgasını vermektedir. Eser incelendiğinde Örnek’in halkbilimioldukça “etnolojik” biçimde ele aldığı görülmektedir. Bu bakış açısı, araştırmacının birikimiyleyakından ilişkilidir. Bu bakış açısının, Türkiye halkbilim araştırmalarında “halkbilim” ile “halkedebiyatı” arasında bir ikiliğin olduğu yönündeki yanılsamaya, belli oranda katkıda bulunduğunusöylemek mümkündür. Öte yandan bilimde objektifliği öne çıkarması, araştırma yaptığı insanları“nesne” olarak algılamasında belli bir paya sahip olup bu noktada sadece kavramsal bakımdandeğil, etik sorunlara yol açabilecek bazı önerilerde bulunmasına da sebep olmuştur.

🔖

Cite This Article

PEHLİVAN, G. (2015). Durağan Olanı Tanıma Macerasında Bir Akademisyenin Son Sözü: Türk Halkbilimi. Folklor/Edebiyat, Cilt: 21 - Sayı: 82, 271–297. https://ajindex.com/articles/60128

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Acıpayamlı, O. (1961). “Türkiye Etnolojisine Ait Bazı Meseleler”. Anadolu / Anatolia, 6, 163-177.
  2. Acıpayamlı, O. (1982). “Folklor Konusunda Değişik Anlayışlar”. II. Milletlerarası Türk Folklor Kongresi Bildirileri, I. Cilt Genel Konular içinde (27-36). Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları.
  3. Ahmed, S. E. (1995). İslâm ve Antropoloji. (B. Gencer, Çev.). İstanbul: İnsan Yayınları. (Orijinal çalışma basım tarihi 1989).
  4. Amos, D. B. (2006). “Şartlar ve Çevre İçinde Folklorun Bir Tanımına Doğru”. M.Ö. Oğuz, M. Ekici, N. Özdemir, G. Öğüt Eker, S. Gürçayır, (Haz.), Halkbiliminde Kuramlar ve Yaklaşımlar, 1 içinde (37-57). Ankara: Geleneksel Yayınları. (Orijinal çalışma basım tarihi 1972).
  5. Anonim. (1949). Folklor ve Etnografya Kılavuzu. İstanbul: İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Müze ve Arşivi Yayınları.
  6. Artun, E. (2013). Türk Halkbilimi (10. Baskı). Adana: Karahan Kitabevi.
  7. Atay, T. (1996). “Sosyal Antropoloji’de Yöntem ve Etik Sorunu: Klasik Etnografi’den Diyalojik Etnografi’ye Doğru”. Lordoğlu, K. (Ed.), İnsan, Toplum, Bilim 4. Ulusal Sosyal Bilimler Kongresi Bildiriler 1995 içinde (221-240). İstanbul:
  8. Kavram Yayınları.
  9. Atay, T. (2000). “Kavramlar Kargaşası Bilim Dalları Çatışması: Dünyada ve Türkiye’de ‘Sosyal İçerikli’ Antropolojiyi Adlandırma Sorunu”. Folklor/Edebiyat, VI/22, 135-161.
  10. Balaman, A. R. (1978). “Türk Halkbilimi”. Türk Dili, XXXVII/316 (Ocak), 74-75.
  11. Balaman, A. R. ve Kongar, E. (1988). “Sedat Veyis Örnek”. E. Kongar, (Ed.), Türk Toplumbilimcileri, 2 içinde (331-368). İstanbul:
  12. Remzi Kitabevi.
  13. Boratav, P. N. (1991). “Folklor, Halk Edebiyatı ve Âşık Edebiyatı”. Folklor ve Edebiyat 1982 içinde (25-34). İstanbul: Adam Yayınları (Orijinal çalışma basım tarihi 1938).
  14. Çetik, M. (Haz.). (1998). Üniversitede Cadı Kazanı 1948 DTCF Tasfiyesi ve Pertev Naili Boratav’ın Müdafaası. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  15. Çobanoğlu, Ö. (1999). Halkbilimi Kuramları ve Araştırma Yöntemleri Tarihine Giriş. Ankara:
  16. Akçağ Yayınları.
  17. Çobanoğlu, Ö. (2000). “Barış Manço Araştırmalarının Önemi ve Yöntemi Üzerine Tespitler”. Millî Folklor, 46 (Yaz), 40-46.
  18. Dundes, A. (2006). “Halk Kimdir?. M.Ö. Oğuz, M. Ekici, N. Özdemir, G. Öğüt Eker, S. Gürçayır, (Haz.), Halkbiliminde Kuramlar ve Yaklaşımlar, 1 (2. Baskı) içinde (11-37). Ankara: Geleneksel Yayınları. (Orijinal çalışma basım tarihi 1980).
  19. Erdentuğ, A. (1985). “Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Antropoloji Bibliyografyası (1935-1985)”. Antropoloji, 12, 451-498.
  20. Erdentuğ, N. ve Magnare