Sahada seyirciyle çalışırken, araştırmacı ve seyirci ekseninde yaşananetnografik deneyimleri konu edinen makalede, İstanbul, Ankara, Antalya veKocaeli’nde yüz kişi ile yapılan sözlü tarih görüşmesi üzerinden, hem sahada seyirci deneyimleri hem de araştırmacıların sahada seyirciyle çalışırken yaşadıklarıdeneyimleri özdüşünümsel biçimde yorumlanmıştır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Çoğunlukla metin merkezli olmakla eleştirilen film çalışmaları alanında seyirciyiaraştırmak, araştırma alanını da filmden, daha kapsayıcı olan sinemaya genişletmiştir.Seyirci, bir filmin seyredeni, alımlayanı ve anlamlandıranı olmanın daötesinde, sinema salonuna gelip çeşitli koşullarda ve bağlamlarda filmi seyreder,sinema salonunda diğer seyircilerle etkileşir, sinemaya gidiş-geliş yolunda farklıbir dizi edimde bulunur.
📊
Key Findings & Data:Sinemaya gitme deneyimi olarak adlandırılan bu süreç,farklı tarihsel, toplumsal, ekonomik ve kültürel bağlamlarda çeşitlenir. 115K269No’lu “Kültürel ve Toplumsal Bir Pratik Olarak Sinemaya Gitmek: Türkiye’deSeyirci Deneyimleri Üzerine Bir Sözlü Tarih Çalışması” başlıklı TÜBİTAK projesiverilerine dayanan bu makale, Türkiye’de seyircinin kitlesel olarak sinemayagiderek film seyrettiği 1960’lı ve 1970’li yılları temel alarak, bu yıllardaki seyircideneyimlerini saptama ve açıklamada kullanılan sözlü tarih görüşmeleri sürecineodaklanmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Sahada seyirciyle çalışırken, araştırmacı ve seyirci ekseninde yaşananetnografik deneyimleri konu edinen makalede, İstanbul, Ankara, Antalya veKocaeli’nde yüz kişi ile yapılan sözlü tarih görüşmesi üzerinden, hem sahada seyirci deneyimleri hem de araştırmacıların sahada seyirciyle çalışırken yaşadıklarıdeneyimleri özdüşünümsel biçimde yorumlanmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:sinemaya gitmek · seyirci · sözlü tarih
Özet
Çoğunlukla metin merkezli olmakla eleştirilen film çalışmaları alanında seyirciyiaraştırmak, araştırma alanını da filmden, daha kapsayıcı olan sinemaya genişletmiştir.Seyirci, bir filmin seyredeni, alımlayanı ve anlamlandıranı olmanın daötesinde, sinema salonuna gelip çeşitli koşullarda ve bağlamlarda filmi seyreder,sinema salonunda diğer seyircilerle etkileşir, sinemaya gidiş-geliş yolunda farklıbir dizi edimde bulunur. Sinemaya gitme deneyimi olarak adlandırılan bu süreç,farklı tarihsel, toplumsal, ekonomik ve kültürel bağlamlarda çeşitlenir. 115K269No’lu “Kültürel ve Toplumsal Bir Pratik Olarak Sinemaya Gitmek: Türkiye’deSeyirci Deneyimleri Üzerine Bir Sözlü Tarih Çalışması” başlıklı TÜBİTAK projesiverilerine dayanan bu makale, Türkiye’de seyircinin kitlesel olarak sinemayagiderek film seyrettiği 1960’lı ve 1970’li yılları temel alarak, bu yıllardaki seyircideneyimlerini saptama ve açıklamada kullanılan sözlü tarih görüşmeleri sürecineodaklanmaktadır. Sahada seyirciyle çalışırken, araştırmacı ve seyirci ekseninde yaşananetnografik deneyimleri konu edinen makalede, İstanbul, Ankara, Antalya veKocaeli’nde yüz kişi ile yapılan sözlü tarih görüşmesi üzerinden, hem sahada seyirci deneyimleri hem de araştırmacıların sahada seyirciyle çalışırken yaşadıklarıdeneyimleri özdüşünümsel biçimde yorumlanmıştır.
AKBULUT, H. (2018). Bir Seyirci Araştırmasından Etnografik Deneyimler ve Hikâyeler. Folklor/Edebiyat, Cilt: 24 - Sayı: 95, 13–34. https://ajindex.com/articles/59939
Abrams, L. (2016) Oral history theory. New York: Routledge. Akbulut, H. (2016) “Sinemaya gitmek ve seyir: bir sözlü tarih çalışması”, Türk Film Araştırmalarında Yeni Yönelimler 12, (içinde) Yay. Haz. Deniz Bayrakdar. İstanbul: Bağlam, 231-252.
Atay, T. (2017) “Sosyal antropolojide yöntem ve etik sorunu: klasik etnografiden diyalojik etnografiye doğru”, Moment Dergi: Hacettepe Üniversitesi İletişim Fakültesi Kültürel Çalışmalar Dergisi, 4(1): 189-206. DOI: https://doi.org/10.17572/mj2017.1.189206. Erişim Tarihi 1 Ağustos 2017.
Boym, S. (2009) Nostaljinin geleceği. (Çev. F. B. Aydar). İstanbul:
Metis. Casetti, F. (2011) “Sinemasal deneyim”, (Çev. D. Kırmızı). Sinecine: Sinema Araştırmaları Dergisi, 2 (2): 81-93.
Creswell, J. W. (2012) Educational research: Planning, conducting, and evaluating quantitative and qualitative research. 4. Ed. Boston: Pearson. Emerson, Robert M. vd. (2008) Bütün yönleriyle alan çalışması: Etnografik alan notları yazımı (Çev. A. E. Koca). Ankara:
Birleşik. Gupta, A.; F. James (1997) Discipline and practice: ‘The field’ as site, method, and location in anthropology, Antrophological Locations: Boundaries and Grounds of a Field Science. Ed. AkhilGupta, James Ferguson. (s. 1-46). University of California Press:
Berkeley, Los Angeles, California. Halbwachs, M. (2016)
Hafızanın toplumsal çerçeveleri, Çev. B.Uçar. Ankara:
Heretik. Hammersley, M.; Atkinson, P. (2007) Ethnography: Principles in practice. 3rd edition. London: Routledge. Hastrup, K. (2004) “Getting it right: knowledge and evidence in anthropology”, Anthropological Theory 4: 455-72.
Hervik, P. (1994) “Shared reasoning in the field. reflexivity beyond the author”, Kirsten Hastrup & Peter Hervik (Ed.), Social experience and anthropological knowledge, (s. 78-100) London and NY: Routledge. Herzfeld, M. (1984) “the horns of the Mediterraneanist dilemma”, American Ethnologist: Jorunal of the American Ethnological Society, 11 (3): 439-454.
Hirsch, M. (2001) “Surviving ımages: holocaust photographs and the work of postmemory”, The Yale Journal of Criticism, 14 (1): 5-37
Huyssen, A. (1999) Alacakaranlık anıları: Bellek yitimi kültüründe zamanı belirlemek, (Çev. K. Atakay). İstanbul:
Metis. Kondo, D. K. (1986) Dissolution and reconstitution of the self: Implications for anthropological epistemology, Cultural anthropology, 1: 74-96.
Kottak, C. P. (2002) Antropoloji: İnsan çeşitliğine bir bakış, (Çev. S. Altuntek vd.) Ankara:
Ütopya. Kuhn, A. (2002) An everyday magic: Cinema and cultural