SavedAdd your journal

Journals / Muhafazakar Düşünce Dergisi / 2019 / Cilt: 15 - Sayı: 56

RAYMOND ARON’UN SAVAŞ VE BARIŞ YAKLAŞIMI

Hatice Rumeysa DURSUN
Pages
53–66
Publication Date
0219-06-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmada Aron’un uluslararası ilişkilere yönelik genel yaklaşımı; uluslararası sistemin teorik temelleri, uluslararası sistemdeki istikrar-istikrarsızlık çeşitleri ve Aron’un günümüzdeki savaşlara yönelik değerlendirmeleri ele alınacaktır

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışma Fransız sosyolog, gazeteci ve Uluslararası İlişkiler kuramcısı Raymond Aron’un “savaş” ve “barış” konularındaki yaklaşımını değerlendirmeyi amaçlamaktadır.
📊
Key Findings & Data:Orijinal bir yaklaşım ortaya koyan Aron üç farklı barış modelinden bahsetmektedir: denge, hegemonya, imparatorluk.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmada Aron’un uluslararası ilişkilere yönelik genel yaklaşımı; uluslararası sistemin teorik temelleri, uluslararası sistemdeki istikrar-istikrarsızlık çeşitleri ve Aron’un günümüzdeki savaşlara yönelik değerlendirmeleri ele alınacaktır
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Raymond Aron · Uluslararası Sistem · Güç İlişkileri

Özet

Bu çalışma Fransız sosyolog, gazeteci ve Uluslararası İlişkiler kuramcısı Raymond Aron’un “savaş” ve “barış” konularındaki yaklaşımını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Orijinal bir yaklaşım ortaya koyan Aron üç farklı barış modelinden bahsetmektedir: denge, hegemonya, imparatorluk. Bununla da yetinmeyen Aron modern dönemde savaşların tipolojisini şöyle yapmaktadır: nükleer savaş, halk savaşı ve devletlerarası savaş. Bu tipolojilerden yola çıkan elinizdeki çalışma, Aron’un savaş ve barış konusunda çok yönlü bir yaklaşım geliştirdiğini ve bu analizlerin günümüzdeki savaşları anlama noktasında faydalı olduğunu savunmaktadır. Analizlerinde disiplinlerarası bir perspektif benimseyen Aron, uluslararası ilişkilerin genel bir teorisinin oluşturulmasının mümkün olmadığını ve diplomatik-stratejik tutumların her zaman savaş riskinin bulunduğu bir ortamda şekillendiğini belirtmektedir. Uluslararası ilişkilerde meşru fiziksel şiddetin tekelini elinde bulunduran bir üst otoritenin olmaması, devletleri her dönemde savaşa girmeye iten temel faktör olarak görünmektedir. Aron’a göre uluslararası sistemin yapısını anlamak için devletler arasındaki güç ilişkilerini ve siyasi rejimlerin yapısını dikkate almak gerekir. Çalışmada Aron’un uluslararası ilişkilere yönelik genel yaklaşımı; uluslararası sistemin teorik temelleri, uluslararası sistemdeki istikrar-istikrarsızlık çeşitleri ve Aron’un günümüzdeki savaşlara yönelik değerlendirmeleri ele alınacaktır

🔖

Cite This Article

DURSUN, H. R. (0219). RAYMOND ARON’UN SAVAŞ VE BARIŞ YAKLAŞIMI. Muhafazakar Düşünce Dergisi, Cilt: 15 - Sayı: 56, 53–66. https://ajindex.com/articles/59320

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. ARON, R. (1938). Introduction à la philosophie de l’histoire. Essai sur l’objectivité historique, Paris, Gallimard. ARON, R. (1951). Les Guerres en chaîne, Paris, Gallimard. ARON, R. (1957). Espoir et peur du siècle. Essais non partisans, Paris, Calmann-Lévy. ARON, R. (1962).
  2. Paix et guerre entre les nations, Paris: Calmann-Lévy ARON, R. (1976).
  3. Penser la guerre, Clausewitz, vol. 1 et 2, Paris, Gallimard. ARON, R. (1983). Mémoires. 50 ans de réfl exion politique, Paris, Julliard. ASAD, T. (2007). Sekülerliğin Biçimleri: Hristiyanlık, İslamiyet ve Modernlik, Metis Yayınları,
  4. İstanbul.
  5. BADIE, B. (2005). “Raymond Aron, penseur des relations internationales. Un penseur “à la française” ?”, Études du Centre français de recherche en sciences sociales (CEFRES), no 5. BATTISTELLA, D. (2006). Théories des relations internationales, Paris: Presses de Science Po. BATTISTELLA, D. (2012). “Raymon Aron, réaliste néoclassique”. Études internationales, 43(3): 371-388.
  6. CHATON, G. (2012) “Pour un machiavélisme postkantien: Raymond Aron, théoricien réaliste hétérodoxe”, Etudes internationales, 43(3): 389-403.
  7. COUEIRI, Y. (1996). “The Political Discourse of Contemporary Islamist Movements”. In A. E.Sidahmed ve A. Ehteshami (Ed.). Islamic Fundamentalism, Boulder: Westview Press.
  8. DRAUS, F. (1984). “Raymond Aron et la politique”, Revue française de science politique, vol. 34/ 6: 1198-1210.
  9. DUROSELLE, J. B. (1962). “Paix et guerre entre les nations: la théorie des relations internationales selon Raymond Aron”, Revue française de science politique, 12ᵉ année, n°4, 963-979.
  10. ERKAN, S. (2010). “Savaş ve Barış Bağlamında XIX. Yüzyıl Uluslararası İlişkileri’nin Özellikleri”, SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22: 93-115.
  11. HASSNER, P. (2007). “Raymond Aron: Too Realistic to Be A Realist ?”, Constellations, 14(4): 498-505.
  12. HARTOG, F. (2003). Régimes d’historicité. Présentisme et expérience du temps, Paris, Seuil. HOLEINDRE, J. V. (2012a) “Introduction: Raymond Aron, un classique de la pensée internationale?”, Etudes internationales, 43(3): 321-338.
  13. HOLEINDRE, J. V. (2012b). “Survivre, c’est vaincre ?: La pensée stratégique de Raymond Aron à l’épreuve des guerres de notre temps”. Études internationales, 43(3), 439–457
  14. HUNTINGTON, S. (1996). The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order. New York: Simon & Schuster. HUNTZINGUER, J. (1987) Introduction aux relations internationales, Paris: Seuil. LEWIS, B. (1990). “The Roots of Muslim Rage”. The Atlantic Mo