SavedAdd your journal

Journals / Muhafazakar Düşünce Dergisi / 2026 / Cilt: 22 Sayı: 70 - Kültürel Yenilenme

VIRTÙ AND FORTUNA IN MACHIAVELLI’S POLITICAL THOUGHT IN COMPARISON TO THE ANCIENT AND MEDIEVAL CONCEPTIONS OF VIRTUE

MACHIAVELLI’NIN SİYASAL DÜŞÜNCESİNDE VIRTÙ VE FORTUNA: ANTİK DÖNEM VE ORTA ÇAĞ ERDEM ANLAYIŞLARIYLA KARŞILAŞTIRMALI BİR İNCELEME

Ayman Kara(Kırıkkale Üniversitesi)0000-0002-7493-0150
Pages
310–336
Publication Date
2026-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This study uses the methods of content analysis and comparative analysis.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The relationship between virtue and politics has been one of the most debated topics in political thought from antiquity to the present day.
📊
Key Findings & Data:In medieval Christian political thought, the understanding of virtue was integrated with divine elements.
💡
Conclusion & Impact:This study uses the methods of content analysis and comparative analysis.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Machiavelli · Erdem · Virtù

Abstract

The relationship between virtue and politics has been one of the most debated topics in political thought from antiquity to the present day. In ancient Greece, virtue (aretē) was defined through honor, heroism, and warrior values, while within the Platonic-Aristotelian tradition it acquired a more philosophical and intrinsic character. In the Roman period, virtue (virtus) gained meaning within the context of civic consciousness and became linked to heroism and warrior values. During the Roman Republic and Empire, it deepened philosophically through thinkers such as Polybius, Cicero, and Seneca. In medieval Christian political thought, the understanding of virtue was integrated with divine elements. But over time, influenced by the legacy of Ancient Greece, it also incorporated elements of the classical understanding of virtue. Machiavelli’s concept of virtù represents a turning point in this historical trajectory. His understanding of virtue (virtù) excludes moral and philosophical elements, relying instead on practical qualities such as political effectiveness, skill, cunning, and determination. Additionally, he contrasts the concept of virtù with ‘fortuna,’ which represents unpredictability and variability. The aim of this study is to examine Machiavelli’s understanding of virtue through the lens of the concepts of virtù and fortuna, comparing it with understandings of virtue in antiquity and the classical period, revealing similarities and differences between them, and analyzing the transformation of political power in accordance with changes in understandings of virtue. This study uses the methods of content analysis and comparative analysis.

Özet

Erdem ve siyaset ilişkisi antik dönemlerden günümüze siyasal düşünce içerisinde en çok tartışılan konulardan biri olmuştur. Antik Yunan’da erdem (aretē), ilk etapta onur, kahramanlık ve savaşçı erdemler üzerinden tanımlanırken Platon-Aristoteles geleneği içerisinde daha felsefi ve içsel bir nitelik kazanmıştır. Roma döneminde erdem (virtus), yurttaşlık bilinci içerisinde bir anlam kazanmış, kahramanlık ve savaşçı erdemlerle bağlantılı olmuştur. Roma’nın cumhuriyet ve imparatorluk dönemlerindeyse Polybios, Cicero, Seneca gibi düşünürler aracılığıyla felsefi anlamda derinleşmiştir. Orta Çağ Hristiyan siyasal düşüncesinde erdem anlayışı ilahi ögelerle bütünleşmiş, ancak zamanla Antik Yunan mirasının etkisiyle klasik erdem mirasına dair ögeleri de içinde barındırmıştır. Machiavelli’nin virtù kavramı ise bu tarihsel çizgide bir kırılma noktası oluşturur. Machiavelli’nin erdem (virtù) anlayışı, ahlaki ve içsel ögeleri dışlar, siyasi etkinlik, beceri, kurnazlık ve kararlılık gibi niteliklere dayanır. Virtù kavramını, öngörülemezlik ve değişkenliği temsil eden fortuna kavramı ile karşıtlık içerisinde ele alır. Bu çalışmanın amacı, Machiavelli’nin erdem anlayışını virtù ve fortuna kavramları ekseninde inceleyerek antik ve klasik dönemlerdeki erdem anlayışları ile karşılaştırmak, aralarındaki benzerlik ve farklılıkları ortaya çıkarmaktır. Çalışmada içerik analizi ve karşılaştırmalı analiz yöntemleri kullanılacaktır.

🔖

Cite This Article

Kara, A., *, A. K. (2026). VIRTÙ AND FORTUNA IN MACHIAVELLI’S POLITICAL THOUGHT IN COMPARISON TO THE ANCIENT AND MEDIEVAL CONCEPTIONS OF VIRTUE. Muhafazakar Düşünce Dergisi, Cilt: 22 Sayı: 70 - Kültürel Yenilenme, 310–336. https://ajindex.com/articles/1127189

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (80)

  1. Abercrombie, N., Hill, S. & Turner, B. S. (1994). The Penguin dictionary of sociology. Penguin Books.
  2. Adkins, A. W. H. (1960). Merit and responsibility a study in greek values. Oxford University Press.
  3. Ağaoğulları, M. A. (2018). Sokrates’ten jakobenlere Batı’da siyasal düşünceler. İletişim Yayınları.
  4. Aquinas, T. (2010). Summa theologiae. (çev. A. J. Freddoso). St. Augustine’s Press.
  5. Aristoteles. (2007). Nikomakhos’a etik. (çev. S. Babür). BilgeSu Yayıncılık.
  6. Audi, R. (2015). The Cambridge dictionary of philosophy. Cambridge University Press.
  7. Augustinus. (2008a). The city of God books ı-vii. (çev. D. B. Zema & G. G. Walsh). The Catholic University of America Press.
  8. Augustinus. (2008b). The city of God books viii-xvi. (çev. G. G. Walsh & G. Monahan). The Catholic University of America Press.
  9. Augustinus. (2008a). The city of God books xvii-xxii. (çev. G. G. Walsh & D. J. Honan). The Catholic University of America Press.
  10. Ball, T., Dagger, R. & O’neill, D. I. (2020). Political ideologies and the democratic ideal. Routledge.
  11. Balmaceda, C. (2017). Virtus romana. The University of North Carolina Press.
  12. Beard, M. (2019). SPQR antik Roma tarihi. (çev. İ. Sağlamer). Pegasus Yayınları.
  13. Blackburn, S. (2005). The Oxford dictionary of philosophy. Oxford University Press.
  14. Brunschwig, J. (2017). Antik stoacılık. (çev. İ. Yerguz). (ed. P. Raynaud & S. Rials). Siyaset Felsefesi Tarihi. s. 79-84. İletişim Yayınları.
  15. Canto-Sperber, M. (2017). Platon. (çev. İ. Yerguz). (ed. P. Raynaud & S. Rials). Siyaset Felsefesi Tarihi. s. 671-683. İletişim Yayınları.
  16. Cassirer, E. (2005). Devlet efsanesi. (çev. N. Arat). Say Yayınları.
  17. Cicero, M. T. (1990). Tusculan disputations. (çev. A. E. Douglas). Oxbow Books.
  18. Cicero, M. T. (1999). On the commonwealth and on the laws. (çev. J. E. G. Zetzel). Cambridge University Press.
  19. Cicero, M. T. (2014). Devlet üzerine. (çev. C. C. Çevik). İthaki Yayınları.
  20. Cicero, M. T. (2021). Yükümlülükler üzerine. (çev. C. C. Çevik). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  21. Copleston, F. C. (2000). George Wilhelm Friedrich Hegel. (çev. N. Muallimoğlu). (ed. Maurice Cranston). Batı Dünyasında Siyaset Felsefeleri. s. 105-113. Avcıol Basım Yayın.
  22. Cornford, F. M. (2015). Sokrates öncesi ve sonrası. (çev. C. Şengör & S. Onan). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  23. Cranston, M. (2000). Thomas Aquinas. (çev. N. Muallimoğlu). (ed. Maurice Cranston). Batı Dünyasında Siyaset Felsefeleri. s. 34-43. Avcıol Basım Yayın.
  24. Detienne, M. & Vernant, J. (1991). Cunning intelligence in Greek culture and society. (çev. J. Lloyd). The University of Chicago Press.
  25. Eberl, J. T. (2016). Aquinas’ summa theologiae. Routledge.
  26. Erdem, T. (2009). Feodaliteden sanayi toplumuna. (ed. Tevfik Erdem). Feodaliteden Küreselleşmeye. s. 33-67. Lotus Yayınevi.
  27. Etzioni A. (2006). Communitarianism. (ed. B. S. Turner). The Cambridge Dictionary of Sociology. s. 81-83. Cambridge University Press.
  28. Finkelberg, M. (2011). The Homer encyclopedia. Blackwell.
  29. Finnis, J. (1998). Aquinas moral, political, and legal theory. Oxford University Press.
  30. Gökberk, M. (2020). Felsefe tarihi. Remzi Kitabevi.
  31. Göze, A. (2009). Siyasal düşünceler ve yönetimler. Beta Yayınları.
  32. Heater, D. (2007). Yurttaşlığın kısa tarihi. (çev. M. Delikara Üst.) İmge Kitabevi.
  33. Hegel, G. W. F. (1991). Hukuk felsefesinin prensipleri. (çev. C. Karakaya). Sosyal Yayınlar.
  34. Heywood, A. (2004). Political theory an introduction. Palgrave Macmillan.
  35. Hobbes, T. (2007). Leviathan. (çev. S. Lim). Yapı Kredi Yayınları.
  36. Homeros. (2014a). İlyada. (çev. A. Erhat & A. Kadir). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  37. Homeros. (2014b). Odysseia. (çev. A. Erhat & A. Kadir). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  38. Honderich, T. (2005). The Oxford companion to philosophy. Oxford University Press.
  39. Kabaağaç, S. & Alova, E. (1995). Latince Türkçe sözlük. Sosyal Yayınlar.
  40. Kant, I. (2002). Ahlak metafiziğinin temellendirilmesi. (çev. I. Kuçuradi). Türkiye Felsefe Kurumu.
  41. Labarrıére, J. (2017). Erdem. (çev. İ. Yerguz). (ed. P. Raynaud & S. Rials). Siyaset Felsefesi Tarihi. s. 305-312. İletişim Yayınları.
  42. Landi, E. (2000). Niccola Machiavelli. (çev. N. Muallimoğlu). (ed. Maurice Cranston). Batı Dünyasında Siyaset Felsefeleri. s. 44-52. Avcıol Basım Yayın.
  43. Lewis, C. T. (1985). Elementary Latin dictionary. Oxford University Press.
  44. Liddell & Scott (1997). Greek-English lexicon. Oxford University Press.
  45. Lintott, A. (2009). The constitution of the Roman republic. Oxford University Press.
  46. Locke, J. (2012). Yönetim üzerine ikinci inceleme. (çev. F. Bakırcı). Ebabil Yayınları.
  47. Machiavelli, N. (1998). Hükümdar. (çev. H. K. Karabulut). Sosyal Yayınlar.
  48. Machiavelli, N. (1999). Savaş sanatı. (çev. A. B. Hasan). Özne Yayınları.
  49. Machiavelli, N. (2008). Siyaset üzerine konuşmalar. (çev. H. Zengin). Dergah Yayınları.
  50. Machiavelli, N. (2009). Söylevler. (çev. A. Tolga). Say Yayınları.
  51. MacIntyre, A. (2001). Erdem peşinde. (çev. M. Özcan). Ayrıntı Yayınları.
  52. Mansfield, H. C. (1998). Machiavelli’s virtue. The University of Chicago Press.
  53. Marx, K. & Engels, F. (2010). Alman ideolojisi. (çev. S. Belli). Sol Yayınları.
  54. McDonnell, M. (2006). Roman manliness virtus and the Roman republic. Cambridge University Press.
  55. Montesquieu. (2020). Kanunların ruhu üzerine. (çev. B. Günen). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  56. Nietzsche, F. (2011). Ahlakın soykütüğü bir polemik. (çev. Z. Alangoya). Kabalcı Yayınevi.
  57. Öztürk, A. (2020). Egemenliğin cumhuriyetçi yapı sökümü: Machiavelli, Rousseau ve ulus devlet. Muhafazakâr Düşünce Dergisi, 16(58). s. 85-106.
  58. Pitkin, H. F. (1984). Fortune is a woman. University of California Press.
  59. Platon. (2007). Yasalar. (çev. C. Şentuna & S. Babür). Kabalcı Yayınevi.
  60. Platon. (2017a). Sokrates’in savunması. (çev. A. Çokona). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  61. Platon. (2017b). Gorgias. (çev. M. Rifat & S. Rifat). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  62. Platon. (2019). Devlet. (çev. S. Eyüboğlu & M. A. Cimcoz). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  63. Pocock, J. G. A. (2003). The Machiavellian moment. Princeton University Press.
  64. Polybius. (1998). The histories. (çev. W. R. Paton). Harvard University Press.
  65. Polybius. (2010). The histories. (çev. R. Waterfield). Oxford University Press.
  66. Russell, B. (2000a). Batı felsefesi tarihi ilkçağ. (çev. M. Sencer). Say Yayınları.
  67. Russell, B. (2000b). Batı felsefesi tarihi yeniçağ. (çev. M. Sencer). Say Yayınları.
  68. Sabine, G. (1969). Siyasal düşünceler tarihi yeni çağ. (çev. A. Öktem). Türk Siyasi İlimler Derneği Yayını.
  69. Shields, C. (2007). Aristotle. Routledge.
  70. Seneca, L. A. (1889). On clemency. (çev. A. Stewart). George Bell and Sons.
  71. Seneca, L. A. (1999). Ahlaki mektuplar epistulae morales. (çev. T. Uzel). Türk Tarih Kurumu Basımevi.
  72. Seneca, L. A. (2007). De providentia tanrısal övgü. (çev. Ç. Dürüşken). Kabalcı Yayınevi.
  73. Skinner, Q. (2017). Machiavelli. (çev. N. Örge). Dost Kitabevi.
  74. Sophokles. (2013). Antigone. (çev. D. Mulroy). The University of Wisconsin Press.
  75. Spinoza, B. (2018). Ethics. Cambridge University Press.
  76. Tannenbaum, D. & Schultz, D. (2007). Siyasi düşünce tarihi filozoflar ve fikirleri. (çev. F. Demirci). Adres Yayınları.
  77. Tanış, A. (2004). Büyük İtalyanca Türkçe öğretici sözlük. İnkılap Yayınları.
  78. Walbank, F. W. (1990). Polybius. University of California Press.
  79. Wallace-Hadrill, A. (1981). The emperor and his virtues. Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte, 30(3). s. 298-323.
  80. Wood, A. W. (2004). Karl Marx. Routledge.