Journals / Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2018 / Cilt: 0 - Sayı: 16

The Functionality of 'Urf' and 'Istıhsan' in Islamic Philosophy of Law

İslam Hukuk Felsefesinde İşlevselliği Bakımın-dan Örf ve İstihsan

Pages
15–45
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, two of the-se later sources, namely urf and istihsan, will be examined con-cerning their functionality in our day.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Legalistic doctrines in Islam which emerged in the se-cond and third century of the Hijrah, predominantly seem to be centered upon the nass (Quranic verses/hadith).
📊
Key Findings & Data:Indubitably, the main reason for this is the fact that the social conditions of the period in which Qoran was revealed and in which the Prophet (PBUH) lived stayed unchanged for the most part.
💡
Conclusion & Impact:In this study, two of the-se later sources, namely urf and istihsan, will be examined con-cerning their functionality in our day.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Legalistic doctrines in Islam which emerged in the se-cond and third century of the Hijrah, predominantly seem to be centered upon the nass (Quranic verses/hadith). Indubitably, the main reason for this is the fact that the social conditions of the period in which Qoran was revealed and in which the Prophet (PBUH) lived stayed unchanged for the most part. This literal/zahiri reading of the nass, which was deemed sufficient throughout the said period, proved to be essential both for the correct understanding of the nass and for preserving its word and meaning. However, later changes in the social environment resulted in a failure of the literal reading in question to satisfy the contemporary legal requirements and in forcing the law methodologists to pursue new answers. While the primary so-urces, identified as Kitab, Sunnah, Ijma' and Qiyas, were consi-dered sufficient by the early methodologists, the secondary so-urces such as Maslahah Mursalah, Istihsan, Urf (Custom), Sadd al-Dhara’i, Sharh man Qablana, Qawl as-Sahaba or Istishab gradually became used more broadly. In this study, two of the-se later sources, namely urf and istihsan, will be examined con-cerning their functionality in our day.

Özet

Ağırlıklı olarak hicri ikinci ve üçüncü yüzyıllarda ortaya konulan İslam hukuk doktrini, büyük ölçüde nassları (ayet/hadis) merkeze alan bir görünüm arz ediyordu. Bunun böyle olmasının en önemli sebeplerinden biri şüphesiz Kur’an’ın nazil olduğu ve Hz. Peygamber’in yaşadığı dönemin sosyal özelliklerinin çok fazla değişime uğramamış olmasıdır. O dönemde çok fazla sorun teşkil etmeyen bu zahiri/literal oku-ma biçimi hem nassların anlaşılmasında hem de lafız ve mana yönüyle korunmasında çok önemli bir işlevi yerine getirmiştir. Ancak daha sonraki dönemlerde ortaya çıkan sosyal değişim, söz konusu literal okumanın bazı noktalarda yetersiz kalmasıy-la sonuçlanmış ve usulcüleri yeni arayışlara yöneltmiştir. Önce-leri Kitap, Sünnet, İcma ve Kıyas olarak tespit edilen asıl kay-naklar usulcüler tarafından yeterli görülürken, fer’i/ikincil de-liller olarak kabul edilen Mesalih-i Mürsele, İstihsan, Örf-Âdet, Sedd-i Zerâi, Şer-ü Men Kablena, Sahabe Kavli ve Istıshab gibi kaynaklar da daha sık kullanılmaya başlanmıştır. Bu makalede söz konusu tali kaynaklardan örf ve istihsan özellikle günü-müzdeki işlevselliği açısından ele alınmaya çalışılacaktır.

🔖

Cite This Article

OCAK, H. (2022). The Functionality of 'Urf' and 'Istıhsan' in Islamic Philosophy of Law. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 16, 15–45. https://ajindex.com/articles/538902

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (4)

  1. Abdulkâdir Şener, İslâm Hukukunun Kaynaklarından Kıyas, İstihsân, Istıslâh, Ank. 1974. Abdülazîz Buhârî, Keşfü’l-Esrâr,(neşr.M.M.el-Bağdâdî),Beyrut,1994
  2. Adnan Güriz, Hukuk Başlangıcı, Siyasal Kitabevi, Ankara, 1999. Ahmed b. Ebu Sehl es-Serahsî, el-Mebsût, Mısır, 1324. Ali Bardakoğlu, “İstihsân”, DİA. Ali Bardakoğlu, Tabiî Hukuk Düşüncesi Açısından İslâm Hukukçularının İstihsân ve Istıslâh Görüşü, Kayseri,1986. Ali Bardakoğlu, “Garar”, İslam’da İnanç İbadet ve Günlük Yaşayış Ansik-lopedisi, İFAV Yayınları, İstanbul, 1997. Buhari Ebu Abdullah b.İsmail (v. 256/869), el- Ali Haydar Efendi, Dürerü’l-Hükkam Şerhu Mecelleti’l-Ahkâm, İstanbul,1330. Muham-med Câmiu’s-Sahîh, Matbâ-i Âmire, Asitâne,1315. Cassas, Ebu Bekir Ahmet, er-Razi, Ahkamu'l-Kur' an, thk. Sıdkı M. Cemil, Beyrut, 1993. Cengiz Kallek, “Mudarebe” md. DİA. Ebû Dâvud Süleyman b.el-Eş’as es-Sicistânî (v. 275/888), es-Sünen, Suriye, 1388. Ebu İshak İbrahim b. Musa eş-Şâtıbî, el İ’tisâm, çev: Ahmet İyibildiren, Mustafa Özcan, Kitap Dünyası yay., İstanbul, 2003. Ebu İshak İbrahim b. Musa eş-Şâtıbî, el-Muvâfakât fî Usûli’l-Ahkâm, thk: Abdullah Dıraz, Kahire, trs. Ebu İshak İbrahim b. Musa eş-Şâtıbî, el-Muvâfakât fî Usûli’l-Ahkâm, Çev: Mehmed Erdoğan, İstanbul, 1999. Ebû Zehra, Ebu Hanife, Çev: Osman Keskioğlu, TDV Yay., Ankara, 2002. es-Seyyid, Cemaleddin Mustafa, el-İstihsân: Buhûsun Fıkhiy ve Usûliy ve Nahviy ve Felsefî, Daru’l-Hâdi, Beyrut 2007/1428. Eş-Şîrâzî, Ebû İshâk İbrahim Ali b Yûsuf, el-Lum’a fî Usûli’l-Fıkh, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, II. Baskı, 2003/1424. Eş-Şîrâzî, Ebû İshâk İbrahim Ali b Yûsuf, et-Tebsira fî Usûli’l-Fıkh, thk: Muhammed Hasen, I. Baskı, Dâru’l-Fikr, Dımeşk, trs. Hayreddin Karaman, Mukayeseli İslam Hukuku, İz Yayıncılık, İstanbul, 2014.
  3. İ.Kafi Dönmez, İslam Hukukunda Kaynak Kavramı,(Basılmamış Doktora Tezi),İst.1981. İbn Âbidin Muhammed Emin b.Ömer, Neşru’l-Urf fî Binâ-i Ba’dil-Ahkâm Ale’l-Urf (Mecmûâti’r-Resâil içinde), İstanbul, 1325. İbn Kayyim el-Cevziyye, İ‘lâmü’l-Muvakkı‘în ‘an Rabbi’l-‘Âlemîn, Çev: Pehlül Düzenli, Pınar Yayınları, İstanbul, 2013. İbn Mâce Ebû Abdullah Muhammed b. Yezid el-Kazvînî, es-Sünen, Mısır, 1952. İbn Rüşd, el-Hafîd, Ebû’l-Velîd Muhammed, Bidâyetü’l-Müctehid, Bey-rut 1424/2004.
  4. İbn Teymiye, Fetava, Mekke, 1399. İbn Teymiye, Sıhhatu Usûli Mezhebi Ehli’l-Medine, Kahire, trs. İbnü’l-Ârabî, Ebû Bekir, Ahkâmu’l-Kur’an, thk: Ali el-Becâvî, Dar-u İhyâi’l-Kütübi’l-Arap, Beyrut, 1957. İsmail Erdoğan, “Kasame” md., DİA. Kerim, Fâruk Abdullah, el-İstihsân ve