Journals / History Studies / 2020 / Cilt: 12 - Sayı: 5

Eastern Policy of The Fatimi and Relations With The The Eastern Roman Empire

Fatımîlerin Doğu Politikası ve Doğu Roma İmparatorluğu İle İlişkileri

Pages
2413–2425
Publication Date
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

These strugglescontinued until the emergence of the Seljuks as a strong political organization and the startof the Crusades.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:While Fatimids were struggling with the Eastern Roman Empire in Sicily and Southern Italyin order to establish domination in the Western Mediterranean, they could not perform astrong operation in regions with high strategic importance such as Egypt in the east.However, one of the most important requirements to be a strong and sole ruler in the Islamicworld was to have a central center like Egypt.
📊
Key Findings & Data:Theconquest of Egypt was carried out in the period of Caliph Muiz Lidînillah (953-972) as a result of four military movements from 912 to 969.
💡
Conclusion & Impact:These strugglescontinued until the emergence of the Seljuks as a strong political organization and the startof the Crusades.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

While Fatimids were struggling with the Eastern Roman Empire in Sicily and Southern Italyin order to establish domination in the Western Mediterranean, they could not perform astrong operation in regions with high strategic importance such as Egypt in the east.However, one of the most important requirements to be a strong and sole ruler in the Islamicworld was to have a central center like Egypt. The location of Egypt, which is located on theIndia-Europe trade route and at the junction of the three continents, has important harborsalong the Red Sea and the Mediterranean, and on the route of the black caravan routesbetween Asia and Africa, was of special importance for the Fatimids at this point. Theconquest of Egypt was carried out in the period of Caliph Muiz Lidînillah (953-972) as a result of four military movements from 912 to 969. After the conquest of Egypt, Fatimîdsmade some interventions to establish their domination in Syria and Hejaz region. However,the domination of Fatimids in Egypt, Syria and Hejaz started to threaten the existence ofEastern Rome in the Eastern Mediterranean. Therefore, both Fatimids and the EasternRoman Empire battled with each other to dominate the Mediterranean. These strugglescontinued until the emergence of the Seljuks as a strong political organization and the startof the Crusades.

Özet

Fatımîler Batı Akdeniz’de hakimiyeti tesis etmek amacıyla Sicilya ve Güney İtalya’da Doğu Roma İmparatorluğu ile mücadele ederken doğuda Mısır gibi stratejik önemi yüksek bölgelere güçlü bir harekât gerçekleştirememişlerdir. Ancak islam dünyasında güçlü ve tek hükümdar olabilmenin en önemli gerekliliklerinden biri Mısır gibi bir orta merkeze sahip olmaktı. Hindistan-Avrupa ticaret yolunun üzerinde ve üç kıtanın birleştiği noktada bulunan, Kızıldeniz ve Akdeniz’e kıyısı olan önemli limanlara sahip olan, Asya ve Afrika arasında kara kervan yollarının rotasında bulunan Mısır’ın konumu ise bu noktada Fatımîler için ayrı bir önem arz etmiştir. 912’den 969 yılına kadar yapılan dört askeri hareket sonucunda Halife Muiz Lidînillah(953-972) döneminde Mısır’ın fethi gerçekleştirilmiştir. Fatımîler Mısır’ın fethinden sonra Suriye ve Hicaz bölgesinde de hakimiyetlerini tesis etmek için bir takım müdahalelerde bulunmuştur. Ancak Fatımîlerin Mısır, Suriye ve Hicaz bölgesinde hakimiyet kurması Doğu Roma İmparatorluğu’nun Doğu Akdeniz’deki varlığını tehdit etmeye başlamıştır. Dolayısıyla Fatımîler ve Doğu Roma İmparatorluğu Akdeniz’de hakim olabilmek için birbirleri ile mücadele etmişlerdir. Bu mücadeleler Selçukluların güçlü bir siyasi teşekkül olarak ortaya çıkması ve Haçlı seferlerinin başlamasına kadar devam etmiştir

🔖

Cite This Article

ÇAPAN, F. (2022). Eastern Policy of The Fatimi and Relations With The The Eastern Roman Empire. History Studies, Cilt: 12 - Sayı: 5, 2413–2425. https://ajindex.com/articles/536673

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. ABÛ’L FARAC, Gregory, Abû’l Farac Tarihi, C.I, Çev: Ömer Rıza Doğrul, TTK Yayınları, Ankara 1945.
  2. ATİLA Marina, XI.-XII.Yüzyıllar (1055-1171) Selçuklu-Fatımî İlişkileri, (Yayınlanmamış Doktora Tezi), Ankara,1996.
  3. HASAN Ali İbrahim, Mısır fi El-Usuru’l-vusta min Elfathi’l-Arabî ile El-fathi’l-Osmanî, Mektebatü’l-nahda Yayınları, Kahire 1947. BURDÎ Yusuf b. Tiğrî, El-Nucum el-Zahire fi Muluk Mısır ve El-Kahire, C.4, Mısır Kültür Bakanlığı Yayınları, Kahire, 1963.
  4. CEMALEDDİN Abdullah, Devletu’l-Fatimiye Kiyemuha fi El-Mağrib ve İntikaliha ile Mısır, Dar’ul-Sekafe Yayınları, Kahire, 1991. ÇAPAN Fatma, “Batı Akdeniz’de Doğu Roma İmparatorluğu-Fatımî Siyasi İlişkileri” Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, C.17, S.11, Kahramanmaraş 2020, s.274-293. ÇELİK Aydın, “Fatımîlerin Hicaz Politikası”, Fırat Üniversitesi Orta Doğu Araştırmaları Dergisi, C.VI, S.2, Elazığ, 2010, s.145-162.
  5. ÇELİK Aydın, Fâtımîler Devleti Tarihi(909-1171),
  6. TTK Yayınları., Ankara,2018. DAHABÎ Muhammad b. Ahmad, Tarih el-İslam, Daru’l Kutub El-Arabi Yayınları, Kahire, 1990.
  7. DEMİRKENT Işın, Ioannes Kınnamos’un Hıstorıa’sı(1118-1176), Yay. Haz.: Işın Demirkent, TTK Yayınları., Ankara, 2001.
  8. DEMİRKENT Işın, Mıkhaıl Psellos’un Khronographıa’sı, TTK Yayınları, Ankara, 2014.
  9. EL-CEVARİ Riyad, El-Siyase el-Hariciyye Lil-Devletu’l-Fatimiyye M.968-1035,
  10. Kufa Üniversitesi Yayınları, Kufa, 2007. EL-CUHAYNÎ Hasan Mahmud, El-Salihiyyûn ve El-Hareka el-Fatimîyye fi Yemen, Matbaa elRisale Yayınları, Kahire, 1955. EL-FASÎ Muhammad b. Ahmad, Şifâ’ül-garâm bi-ahbâri’l-beledi’l-harâm, C.2, Daru’l-Kutup el-İlmiyye Yayınları,Beyrut 1985. EL-MİKRİZÎ Tekiyyu’l-din Ahmad b. Ali, El-Mevaiz ve El-İtibar Bizikir El-Hutat ve Esar, C.1, Daru’l-Sadık, Beyrut 1988. EL-ZEİLÎ Ahmad, Mekke ve Alakatiha el-Hariciyye( H.301-487), El-Daru’l Arabiyye Yayınları, Riyad,2004.
  11. GEORGE Ostrogorsky, Bizans Devleti Tarihi, Çev:Fikret Işıltan, TTK Yayınları, Ankara 1999. İBNU’L DÎBA Vahyidin Ali el-Şibanî, Kurra el-Uyûn fi Ahbar El-Meymûn, Elekva Yayınları, Kahire,1977. İBN-HALDÛN Aburrahman b. Muhammad, El-Mukadime, Dar-Ya’rub Yayınları, Şam 2004.
  12. İBN HALKAN Ahmad b. Muhammad, Vefiyet el-Ayan ve Enba’ Ebna’ El-zaman, C.1, Dar Sadir Yayınları, Beyrut 1972.
  13. İBRAHİM Hasan, Tarih El-devletu’l-Fatimiyye, Mısır Lİl-tiba’a ve El-Neşir Yayınları, Kahire, 1958. İBN-KALANİSÎ Ali b. Muhammad, Tarih-i Dımaşk, Daru’l-İhsan Yayınları, Kahire, 1983.
  14. LEVTCHENKO Metrofan Vasiliyeviç, Bizans, Çev: Erdoğan Berktay, Milliyet Yayınl