SavedAdd your journal

Journals / Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi / 2008 / Cilt: 9 - Sayı: 01

Arkadaşlık Becerilerini Geliştirme Programının Özel Gereksinimi Olan Okul Öncesi Çocuklarının Sosyal Etkileşimlerine Etkisi

Latife ÖZAYDIN
Tekin Elif İFTER
Sema KANER
Pages
15–34
Publication Date
2008-02-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca hedef çocuklar öğrendikleri sosyal etkileşim davranışlarını uygulama süreci sona erdikten sonraki 3. ve 4. haftalarda da korumuşlar ve sınıftaki diğer iki akrana genelleyebilmişlerdir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Deneklerarası çoklu yoklama modelinin kullanıldığı araştırmada, normal gelişim gösteren çocuklar tarafından uygulanan Arkadaşlık Becerilerini Geliştirme Programı (ABGP)’nın, özel gereksinimli akranların sosyal etkileşim davranışlarını artırma üzerindeki etkisini belirlemek amaçlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmaya, özel gereksinimli dört çocuk “hedef çocuk” ve onların sınıflarındaki normal gelişim gösteren 13 çocuk ise “eğitici akran” olarak katılmışlardır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca hedef çocuklar öğrendikleri sosyal etkileşim davranışlarını uygulama süreci sona erdikten sonraki 3. ve 4. haftalarda da korumuşlar ve sınıftaki diğer iki akrana genelleyebilmişlerdir.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Akran kabulü ve arkadaşlık becerileri · akran başlatmalı öğretim · sosyal etkileşim becerileri

Özet

Deneklerarası çoklu yoklama modelinin kullanıldığı araştırmada, normal gelişim gösteren çocuklar tarafından uygulanan Arkadaşlık Becerilerini Geliştirme Programı (ABGP)’nın, özel gereksinimli akranların sosyal etkileşim davranışlarını artırma üzerindeki etkisini belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmaya, özel gereksinimli dört çocuk “hedef çocuk” ve onların sınıflarındaki normal gelişim gösteren 13 çocuk ise “eğitici akran” olarak katılmışlardır. Eğitici akranların yetiştirilme süreci, küçük gruplarda, doğrudan öğretim yöntemi kullanılarak gerçekleştirilmiştir. ABGP’nin hazırlanmasında hedef çocukların gereksinimleri ve sınıf öğretmenlerinin görüşleri esas alınmıştır. Eğitici akranlar ABGP’yi, hedef çocuklar ile akran aracılı uygulama yöntemlerinden akran başlatmalı öğretimi kullanarak uygulamışlardır. Eğitici akranların arkadaşlık becerilerini oldukça yüksek düzeyde güvenilir olarak uyguladıkları görülmüştür. Bu doğrultuda, hedef çocukların eğitici akranları ile sosyal etkileşim davranışlarında olumlu yönde belirgin artış görülmüştür. Ayrıca hedef çocuklar öğrendikleri sosyal etkileşim davranışlarını uygulama süreci sona erdikten sonraki 3. ve 4. haftalarda da korumuşlar ve sınıftaki diğer iki akrana genelleyebilmişlerdir.

🔖

Cite This Article

ÖZAYDIN, L., İFTER, T. E., KANER, S. (2008). Arkadaşlık Becerilerini Geliştirme Programının Özel Gereksinimi Olan Okul Öncesi Çocuklarının Sosyal Etkileşimlerine Etkisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 01, 15–34. https://ajindex.com/articles/53459

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Bronson, M.B., Hauser-Cram, P., & Warfield, M. E. (1995). Classroom behaviors of preschool children with and without developmental disabilities. Journal of Applied Developmental Psychology, 16, 371-390.
  2. Caldarella, P., & Merrell, K.W. (1997). Common dimensions of social skills of children and adolescents: A taxanomy of positive behaviors. School Psychology Review, 26(2), 264-278.
  3. Christopher, J. S., Hansen, D. J., & MacMillan, V. M. (1991). Effectiveness of a peer-helper intervention to increase children’s social interactions. Behavior Modification, 15(1), 22- 50. Collins, B. C., Ault, M. J., Hemmeter, M.L., & Doyle, P.M. (1996). Come play. Teaching Exceptional Children, Sept./Oct, 16-21.
  4. Craig-Unkefer, L., & Kaiser, A. P. (2002). Improving the social communication skills of at-risk preschool children in a play context. Topics in Early Childhood Special Education, 22(1), 3-13.
  5. English, K., Goldstein, H., Kaczmarek, L., & Shafer, K. (1996). “Buddy skills” for preschoolers. Exceptional Children, 28(3), 62- 66. English, K., Goldstein, H., Shafer, K., & Kaczmarek, L. (1997). Promoting interactions among preschoolers with and without disabilities: Effects of a buddy skills- training program. Exceptional Children, 63(2), 229- 243. Fabes, R. A., Hanish, L. D., & Martin, C. L., (2003). Children at play: The role of peers in understanding the effects of child care. Child Development, 74(4), 1039-1043.
  6. Fantuzzo, J., Sutton-Smith, B., Coolahan, K. C., Manz, P. H., Canning, S., & Debnam, D. (1995). Assessment of preschool play interaction behaviors in young low-income children: Pen interactive peer play scale. Early Childhood Research Quartely,10,105-120.
  7. Finegan, C. (1999-Winter). Kindergartens: Acceptance of the social behavior of a child with special needs. Wright State University, Web site: http://www.ed.wright.edu/~prenick. rchives/Winter-1999/colleen2.html. Fujiki, M., Brinton, B., Hart, C. H., & Fitzgerald, A. H., (1999). Peer acceptance and friendship language impairment. Topics in Language Disorders, 19(2), 34-48.
  8. Gelzheiser, L. M., Mclane, M., Meyers, J., & Pruzek, R. M. (1998). IEP-specified peer interaction needs: accurate but ignored. Exceptional Children, 65(1), 51-65.
  9. Goldstein, H., & Cisar, CL. (1992). Promoting interaction during sociodramatic play: teaching scripts to typical preschoolers and classmates with disabilities. Journal of Applied Behavior Analysis, 25(2), 265-280.
  10. Goldstein, H., & Wickstrom, S. (1986). Peer intervention effects on commun