AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis calls for greater educational emphasis on OPMDs and standardized clinical criteria to improve diagnostic accuracy.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background and aims: The aim of this retrospective study was to investigate the accuracy of clinical diagnosis achieved by Malaysian specialists, trainees and general dental practitioners (GDPs) for oral potentially malignant disorders (OPMDs), and to evaluate its significance. Materials and Methods: This is a single center study on all histopathologically confirmed OPMD cases (except oral lichen planus) accessioned in the Faculty of Dentistry, University of Malaya, between the years 1990 to 2010. We compared postoperative histopathologic diagnoses with the preoperative clinical diagnoses made for OPMDs. Results: 370 OPMD biopsied cases were analyzed. Of these, 45.9% (n=170) were submitted by specialists, 43.8% (n=162) by trainees and 10.3% (n=38) by GDPs. The total concordance rate between clinical and histopathologic diagnosis was 46.8% (n=173), and discordance was 53.2%(n=197) (overdiagnosis n=84, 22.7% and underdiagnosis n=113, 30.5%). The highest agreement was found in OPMDs clinically diagnosed as oral leukoplakia (n=110; 29.7%), and the lowest agreement was in OPMDs clinically overdiagnosed as oral squamous cell carcinoma (n=84; 22.7%). No statistically significant differences in diagnostic accuracy rate between specialists and non-specialists were recorded (p>0.05). Conclusion: Present study shows that knowledge and experience in the clinical diagnosis of OPMDs among Malaysian dental professionals remains modest. This calls for greater educational emphasis on OPMDs and standardized clinical criteria to improve diagnostic accuracy.
Özet
Amaç: Bu retrospektif çalışmanın amacı, Malezyalı uzmanlar, stajyerler ve genel diş hekimleri (GDP’ler) tarafından oral potansiyel kötü huylu hastalıklar (OPMD’ler) için elde edilen klinik tanının doğruluğunu araştırmak ve önemini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Bu araştırma, 1990-2010 yılları arasında Malaya Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’ne katılan tüm histopatolojik olarak doğrulanmış OPMD vakaları (oral liken planus hariç) üzerinde yapılan tek merkezli bir çalışmadır. OPMD vakalarının postoperatif histopatolojik tanıları, preoperatif klinik tanılarla karşılaştırıldı. Bulgular: 370 OPMD vaka biyopsisi analiz edildi. Bunların %45,9’u (n=170) uzmanlar tarafından, %43.8’i (n=162) stajyerler tarafından ve %10,3’ü (n=38) GDP’ler tarafından kayıt altına alınmıştır. Klinik ve histopatolojik tanı arasındaki toplam uyum oranı %46.8 (n=173), uyumsuzluk oranı ise %53.2(n=197) (gereksiz tanı n=84, %22.7 ve yetersiz tanı n=113, %30.5) idi. En yüksek uyum, klinik olarak oral lökoplaki tanısı konan OPMD’lerde (n=110; %29.7) bulundu. En düşük uyum ise, klinikle uyumsuz olarak oral skuamöz hücreli karsinom tanılı OPMD’lerde (n=84; %22.7) gözlendi. Uzmanlar ve uzman olmayanlar arasında tanısal doğruluk oranında istatistiksel olarak anlamlı bir farkl gözlenmedi (p>0.05). Sonuç: Mevcut çalışma, Malezyalı diş hekimleri arasında OPMD’lerin klinik teşhisine ilişkin bilgi ve deneyimin makul olduğunu göstermektedir. Bu, tanı doğruluğunu iyileştirmek için OPMD›lere ve standartlaştırılmış klinik kriterlerin eğitimine daha fazla önem verilmesini gerektirmektedir.