Journals / Adalet Dergisi / 2020 / Sayı: 64

OSMANLI ANAYASAL DÜZENİNİN BOZULMASI VE MODERNLEŞME (1699-1839)

Pages
207–238
Publication Date
2020-07-16
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmada Osmanlı’nın yaklaşık 140 senesi anayasal açıdan analiz edilmeye çalışılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu makalede, Osmanlı’da genel olarak, Karlofça Antlaşmasından (1699) Tanzimat Fermanına (1839) kadar olan süreçte anayasal düzenin bozulması ve modernleşme konu edinilmiş, Tanzimat Fermanı ve sonrasına girilmemiştir.
📊
Key Findings & Data:Bir başka deyişle yaklaşık 140 yılın reform süreci anayasal açıdan ele alınmaya çalışılmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmada Osmanlı’nın yaklaşık 140 senesi anayasal açıdan analiz edilmeye çalışılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Osmanlı · reform · anayasa

Özet

Bu makalede, Osmanlı’da genel olarak, Karlofça Antlaşmasından (1699) Tanzimat Fermanına (1839) kadar olan süreçte anayasal düzenin bozulması ve modernleşme konu edinilmiş, Tanzimat Fermanı ve sonrasına girilmemiştir. Bir başka deyişle yaklaşık 140 yılın reform süreci anayasal açıdan ele alınmaya çalışılmıştır. Belirtilen süreçte Devletin genel görünümü, bu dönemde reforma ilişkin olarak yazılan makaleler, kitaplar belirtilmiş, hükümdarların, ilmiye ve seyfiye sınıfının rolü analiz edilmeye çalışılmış, hükümdarlardan özellikle Sultan III. Selim ve Sultan II. Mahmut tarafından yapılan yenilikler ve Devleti yeniden inşa süreci üzerinde durulmuştur. Çalışmada Sened-i İttifak konusuna girilmiş, Anayasa hukuku açısından değerlendirilmiştir. Sened-i İttifak’ın, merkezi hükümeti sınırlayıcı ve iki taraflı sözleşme niteliği, ulema, asker ve yöneticilere rağmen Ayan’ın devleti sınırlaması olduğu, bu senetle Padişah’ın mutlak vekili olan sadrazamın daha etkili bir konuma geldiği belirtilmiştir. Sened-i İttifak Türk İmparatorluğu için geçici bir önlemdir. Sened-i İttifak, Magna Charta’ya sadece şeklen benzer, içerik olarak farklıdır, hükümdarı gerçekte kısıtlamamış ve yetkiyi millete vermemiş olup derebeylerin zorbalığını meşrulaştıran bir utanç belgesidir. Çalışmada Osmanlı’nın yaklaşık 140 senesi anayasal açıdan analiz edilmeye çalışılmıştır.

🔖

Cite This Article

FENDOĞLU, H. T., AÇIKGÖZ, M. Ü., GÜLLER, A. (2020). OSMANLI ANAYASAL DÜZENİNİN BOZULMASI VE MODERNLEŞME (1699-1839). Adalet Dergisi, Sayı: 64, 207–238. https://ajindex.com/articles/450498

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (23)

  1. Ahmet Cevdet Paşa, Tarih-i Cevdet, C: V, İstanbul,
  2. Sadeleştirilmiş, Üçdal Neşriyat, 1994.
  3. Akın, İlhan, Kamu Hukuku, İstanbul,
  4. İÜHF Yayını, Fakülteler Matbaası. 1974, 3.Baskı.
  5. Akın, İlhan, Kamu Hukuku, Devlet Doktrini, Temel Hak ve Özgürlükler, İÜHF Yayını, Fakülteler Matbaası, 1974.
  6. Akkutay, Ülker, Enderun Mektebi, Ankara, Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Yayını, 1984.
  7. Akyılmaz, Gül, “Osmanlı Devleti’nde Egemenlik Kavramının Gelişimi”, Yeni Türkiye, 701 Osmanlı Özel Sayısı. Akyılmaz, Gül, Reisü’l-Küttap ve Osmanlı Hariciye Nezaretinin Doğuşu, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya, 1993.
  8. Abadan, Yavuz “Osmanlı İmparatorluğunda Anayasa Sistemine Geçiş Hareketleri”, AÜHF Dergisi, C: XIV, 1957, S.1-4,
  9. Ankara.
  10. Aldıkaçtı, Orhan, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi ve 1961
  11. Anayasası, İstanbul, 1978, 3.Baskı.
  12. Altundere, Ahmet, Osmanlı İmparatorluğunda Özgürlüklerin Doğuşu, Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul, 1992.
  13. Arıkan, Sema, Ebu Bekir Ratip Efendinin Büyük Layihası, Yayımlanmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul, 1996.
  14. Avşar, Zakir/ Solak, Ferruh, “İmparatorluk Türkiye’sinde Yapılan Nüfus Sayımları”, Yeni Türkiye, 701 Osmanlı Özel Sayısı, Ankara, 2000, ss. 615-617.
  15. Averil Mackenzie-Grieve, The Last Years of the English Slave Trade, Liverpool 1750-1807, New York, 1968.
  16. Ayhan, Halis, “XIX. Yüzyılda Osmanlı Devleti’nde Kurulan Cemiyet-i İlmiyelerin Eğitim ve Öğretim Çalışmaları”, Yeni Türkiye, Ankara, 1999, ss. 261-267.
  17. Atar, Fahrettin, “Fetva”, DİA, C. XII, ss. 487-496. Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA), HH, 825, 1202/1787-1788. Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA), Y.PRK.TKM., 14 B 1304 h., D. No. 10, G. no. 32. Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA), HH, 25672, 1224/1809. Beydilli, Kemal (1999), “Islahat”, “XVIII. Yüzyıldan Tanzimat’a Kadar”, C. XIX, İstanbul, 1999, ss. 174-185,.
  18. Bolay, Süleyman H., ”Klasik Dönem Osmanlı Düşüncesi ve Osmanlı’da Tehafüt Tutkusu”, s. 11-30,Yeni Türkiye, 701 Osmanlı Özel Sayısı, Ankara, 2000, ss.11-30.
  19. Bozkurt, Gülnihal, Batı Hukukunun Türkiye’de Benimsenmesi (Osmanlı Devletinden Türkiye Cumhuriyetine Resepsiyon Süreci) (1839-1939),
  20. Türk Tarih Kurumu Yayını, Ankara, 1996.
  21. Bilim, Cahit Yalçın, “Osmanlılarda Eğitimin Çağdaşlaşması ve Askeri Okullar”, Yeni Türkiye, Ankara, 1999, ss. 237-244.
  22. Cihan, Ahmet, Reform Çağında Osmanlı Uleması 1789-1876, İstanbul, 1995.
  23. Cin, Halil, Miri Arazi ve Bu Arazinin Özel Mülkiyete Dönüşümü, Selçuk