AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe aim of this study is to examine the characteristics of predial servitudes by comparing Roman law with Turkish law and also taking into account Swiss law.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Predial servitudes are limited rights in rem which provide usus on a land in Swiss and Turkish legal order. Predial servitudes had emerged in Roman law in order to meet the needs of agricultural society in ancient times and had been diversified in line with the changing needs of society. The principles and criteria which are decisive in terms of the predial servitudes had been developed by Roman jurists. These principles and criteria can be listed as follows: utilitas fundi; nemini res sua servit; servitus in faciendo consistere nequit and servitutes dividi non possunt. Some of the provisions of the Swiss Civil Code and the Turkish Civil Code on predial servitudes are regulated with a perspective on which these principles and criteria are based. For example, the principle of servitus in faciendo consistere nequit adopted in both legal systems and in this respect, the Swiss Civil Code and the Turkish Civil Code contains provisions regarding this principle. However, it is also possible to come across provisions that reflect a different perspective in these codifications. For example, in Swiss and Turkish legal systems, the owner may establish an easement on her/his land in favor of her/his another land. The aim of this study is to examine the characteristics of predial servitudes by comparing Roman law with Turkish law and also taking into account Swiss law.
Özet
İsviçre ve Türk hukuk düzenlerinde taşınmaz lehine irtifak hakları, bir taşınmaz üzerinde kullanma yahut yararlanma sağlayan sınırlı ayni haklardandır. Taşınmaz lehine irtifak hakları Roma hukukunda eski çağlarda tarım toplumunun ihtiyaçlarını karşılamak üzere ortaya çıkmış ve zamanla toplumun değişen ihtiyaçları doğrultusunda çeşitlenmiştir. Taşınmaz lehine irtifak haklarının özellikleri bakımından belirleyici olan ilke ve ölçütler ise Romalı hukukçular tarafından geliştirilmiştir. Bu ilke ve ölçütler şu şekilde sıralanabilir: Taşınmaz lehine irtifak hakkı bakımından benimsenen objektif yarar ölçütü; malikin kendisine ait taşınmaz üzerinde irtifak hakkı kuramaması; irtifak hakkının içeriğinin bir yapma ediminden oluşmaması ve taşınmaz lehine irtifak hakkının bölünememesi. İsviçre Medeni Kanunu’nun ve Türk Medeni Kanunu’nun taşınmaz lehine irtifak haklarına ilişkin hükümlerinin bazıları, bu ilke ve koşulların esas alındığı bir anlayışla düzenlenmiştir. Örneğin, taşınmaz lehine irtifak hakkının içeriğinin bir yapma ediminden oluşamayacağı ilkesi her iki hukuk düzeninde de benimsenmiş ve bu doğrultuda gerek İsviçre Medeni Kanunu’nda gerekse Türk Medeni Kanunu’nda hüküm sevk edilmiştir. Ne var ki, söz konusu kanunlaştırmalarda farklı bir anlayışı yansıtan hükümlerle karşılaşmak da mümkündür. Örneğin, İsviçre ve Türk hukuk düzenlerinde malik kendi taşınmazı üzerinde bir başka taşınmazı lehine irtifak hakkı tesis edebilir. Bu çalışmanın amacı, taşınmaz lehine irtifak haklarının özelliklerini İsviçre hukukunu da dikkate almak suretiyle, Roma hukuku ile Türk hukukunu karşılaştırarak incelemektir.