SavedAdd your journal

Journals / Munzur Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2021 / Cilt: 10 - Sayı: 1

MÖ. II. YÜZYILDA DOĞU'DAKİ SÜPER GÜÇ: PARTHLAR

Serhat Pir TOSUN
Pages
1–17
Publication Date
2021-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Dolayısıyla Parthların Mezopotamya’da ve Syria’da egemen güç olması Yakın Doğu’da birçok devletin kaderini değiştirmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Parth Devleti MÖ 247 yılında Arsaces tarafından kurulsa da MÖ 171 yılında I.
📊
Key Findings & Data:Mithridates’in başa geçmesiyle birlikte İmparatorluk haline gelmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Dolayısıyla Parthların Mezopotamya’da ve Syria’da egemen güç olması Yakın Doğu’da birçok devletin kaderini değiştirmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Yakın Doğu · Parthlar · Mithridates

Özet

Parth Devleti MÖ 247 yılında Arsaces tarafından kurulsa da MÖ 171 yılında I. Mithridates’in başa geçmesiyle birlikte İmparatorluk haline gelmiştir. Çok kısa sürede İmparatorluk rejiminin oluşumu birkaç sebeple açıklanabilir. I. Mithridates ve II. Mithridates dönemlerinde Parthlar sınırlarını oldukça genişletmiştir. Selevkos idaresinin Mezopotamya ve Syria topraklarında azalmasıyla birlikte Parthlar politik olarak Armenia’ya yaklaşmıştır. Parthların bu şekilde genişlemesi Roma’nın da dikkatini çektiği için bu ittifak daha sonra Roma-Parth savaşlarının temelini oluşturmuştur. Doğu’da Saka topraklarını ele geçirmesiyle birlikte Parthlar, antik kaynaklarda Roma’ya denk bir güç olarak yansıtılmıştır. Fakat imparatorluk döneminde Parthlar, Doğu’da başat siyasi aktör olarak da göze çarpmaktadır. Çin İmparatoru Wu, II. Mithridates ile hem ticari bir anlaşma imzalamış hem de Hsiung-nu tehlikesine karşı ittifak yapmıştır. Dolayısıyla Parthların Mezopotamya’da ve Syria’da egemen güç olması Yakın Doğu’da birçok devletin kaderini değiştirmiştir.

🔖

Cite This Article

TOSUN, S. P. (2021). MÖ. II. YÜZYILDA DOĞU'DAKİ SÜPER GÜÇ: PARTHLAR. Munzur Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 1, 1–17. https://ajindex.com/articles/417519

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Altıngök, A. (2015). İslam Öncesi İran’da Devlet ve Ekonomi – Sâsânî Dönemi – (M.S. 226-652), İstanbul. Appianus, (1912-1913). Appian’s Roman History, translated by H. White, Cambridge. Bivar, A. D. H. (2006). “The Political History of Iran Under The Arsacids”, CHI, ed. Ehsan Yarshater, C. 3, p. 1, 4.b, Cambridge. Brosius, M. (2006). The Persians: An Introduction, Abingdon. Bryce, T. ve Birkett-Rees, J. (2006). Atlas of the Ancient Near East (From Prehistoric Times to the Roman Imperial Period), London & New York. Clinton, H. F. (2010). Fasti Romani (The Civil and Literary Chronology of Rome and Constantinople, from the Death of Augustus to the Death of Justin II), vol. II, Cambridge & New York. Curtis, V. S. (2007). “The Iranian Revival in the Parthian Period”, The Idea of Iran, C.2, ed. Vesta Sarkhosh Curtis & Sarah Stewart, London, ss. 7-25.
  2. Dabrowa, E. (2012). “The Arsacid Empire”, The Oxford Handbook of Iranian History, ed. Touraj Daryaee, Oxford, ss. 164-186.
  3. Debevoise, N.C. (1938).
  4. A Political History of Parthia, Chicago. Diodorus Siculus (1957). Library of History, vol. XI. translated by C. H. Oldfather, Cambridge. Errington, R.M. (2017). Hellenistik Dünya Tarihi (MÖ 323-30), çev. Gülşah Günata, İstanbul.
  5. Fisher, G. (2020).
  6. Rome, Persia and Arabia Shaping the Middle East From Pompey to Muhammad, London and New York. Frye, (1984).
  7. The History of Ancient Iran, München. Garthwaite, G.R. (2005). The Persians (Peoples of Asia), Oxford. Gilmore, J. E. (1892). “Babylonia Under the Greek and the Parthians”, The English Historical Review, vol.7, no. 25, ss. 1-10.
  8. Gregoratti, L. (2017). “The Arsacid Empire”, King of Seven Climes: A History of The Ancient Iranian World (3000 BCE – 651 CE), ed. Touraj Daryaee, California, ss. 125-153. Herodotos, (1991). Herodot Tarihi, çev. M. Ökmen-A. Erhat, İstanbul. Iustinus, (1853). Epitome of the Philippic History of Pompeius Trogus, translated by the Rev. John Selby Watson, London. Karatay, O. (2019). İran ile Turan, 3.b., İstanbul.
  9. Katouzian, H. (2009). The Persians: Ancient, Medieval and Modern Iran, New Haven and New York. Kent, R. G. (1950).
  10. Old Persian. Grammar Texts Lexicon, American Oriental Society, New Haven-Connecticut. Khurt, A. (2017). Eskiçağ’da Yakındoğu, C.2, 4.b, çev. Dilek Şendil, İstanbul.
  11. Kurtuluş, R. (1993). “Cürcan”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (DİA), C.8, İstanbul, ss. 131-132.
  12. Luckenbill, D.D. (1927). Ancient Records of Assyria and Babylonia, vol. II, Chigaco. Mehl, A. (2004). “Demetr