Journals / Türkbilig / 2018 / Cilt: 1 - Sayı: 35

The Basics of the Categorization of the Affixes in Turkish Language

TÜRK DİLİNİN EKLERİNİ SINIFLANDIRMANIN ESASLARI

Journal
Türkbilig
Pages
97–110
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Hereby, the types and numbers of words and the affixes are clarified with the evidence of their realization in “opposition order of the paradigm”.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Turkish philology was shaped by Arabian and Indo-European word oriented philological tradition which is determined by a deficient form and meaning association.
📊
Key Findings & Data:The existent suffix classification which dominates scientific studies is based on unsustainable acceptances.
💡
Conclusion & Impact:Hereby, the types and numbers of words and the affixes are clarified with the evidence of their realization in “opposition order of the paradigm”.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Turkish philology was shaped by Arabian and Indo-European word oriented philological tradition which is determined by a deficient form and meaning association. The existent suffix classification which dominates scientific studies is based on unsustainable acceptances. The situation relying on two-affixes and multiple- word type categories is being questioned and necessitates a new classification of the affixes of Turkish language. Such a classification can only be made according to the “opposition order of the paradigm” as the suffixes subject to mutual dependence measures. According to this order, two word types and ten suffix classes with their countless subtypes realizes all processes of the language. Hereby, the types and numbers of words and the affixes are clarified with the evidence of their realization in “opposition order of the paradigm”.

Özet

Türk dilciliği, Arap ve Hint Avrupa geleneğinin eksik bir şekil ve anlamilişkilendirmesiyle belirlenen kelime odaklı dilcilik kültürüyle şekillenmiştir.Geleneğin, bilimlik çalışmalara hakim olan mevcut ek sınıflaması, sürdürülemezkabuller üzerine bina edilmiştir. İki ek, çok kelime türü sınıflamasına dayanan veartık sorgulanmakta olan bu durum, Türk dilinin eklerini yeniden sınıflandırmayıgerektiriyor.Sınıflama, sadece, karşılıklı bağımlılık ilişkisi ölçüleriyle tabi oldukları ekleşmedizisinin karşıtlık düzenine göre yapılabilir. Bu düzene göre, iki kelime ile sayısızalt türleri bulunan on ek çeşidi, dilin bütün aşamalarını gerçekleştirmektedir.Burada, kelime ile eklerin türleri ve sayıları, ekleşme dizisinin karşıtlık düzenindekigerçekleşmelerin tanıklığıyla açıklanmaktadır.

🔖

Cite This Article

TURAN, Z. (2018). The Basics of the Categorization of the Affixes in Turkish Language. Türkbilig, Cilt: 1 - Sayı: 35, 97–110. https://ajindex.com/articles/399052

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (55)

  1. ADALI, O. (1979),
  2. Türkiye Türkçesinde Biçimbirimler, Ankara:
  3. TDK Yayınları.
  4. BANGUOĞLU, T. (2011),
  5. Türkçenin Grameri, Ankara:
  6. TDK Yayınları.
  7. BASKAKOV, A. N. (2006), Türk Dillerinin Tarihi-Tipolojik Sesbilimi, İstanbul:
  8. Multilingual Yayınları.
  9. BASKAKOV, A. N. (2011),
  10. Çağdaş Türkçede Kelime Grupları, İstanbul:
  11. Kesit Yayınları.
  12. BİLGEGİL, M. K. (1964),
  13. Türkçe Dilbilgisi, Ankara:
  14. Güzel İstanbul Matbaası. DEMİRCAN, Ö. (2010), ““-CI” Eki Bir Niteleyici Türetir Adlaştırmaz”, Türk Dili, S.139, Temmuz – Ağustos: 1-3.
  15. DELİCE, İbrahim (2000), “Türk Dilinde İşlevsel Ek Tasnifi Denemesi”, Türklük Bilimi Araştırmaları, S. 9: 135-150.
  16. DENY, J. (1941), Türk Dili Grameri, (Tercüme: Ali Ulvi Elöve), İstanbul:
  17. Maarif Matbaası. DENY, J. (2004),
  18. Türk Dili Gramerinin Temel Kuralları, Ankara:
  19. TDK Yayınları.
  20. EMRE, A. C. (1945),
  21. Türk Dilbilgisi, İstanbul:
  22. Cumhuriyet Matbaası. ERDOĞAN, M. (2006),
  23. Kelime Grupları ve Cümle Bilgisi, Ankara:
  24. Nobel Yayınevi.
  25. ERGİN, M. (1972),
  26. Türk Dil Bilgisi, İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  27. GEMALMAZ, E. (2010),
  28. Türkçenin Derin Yapısı, Ankara:
  29. Belen Yayıncılık. HATİBOĞLU, V. (1974),
  30. Türkçenin Ekleri, Ankara:
  31. TDK Yayınları.
  32. JOHANSON, L. (2007), Türkçe Dil İlişkilerinde Yapısal Etkenler, (Çeviren: Nurettin Demir), Ankara:
  33. TDK Yayınları.
  34. KARAAĞAÇ, G. (2009),
  35. Türkçenin Söz Dizimi, İstanbul:
  36. Kesit Yayınları.
  37. KARAHAN, L. (2000), “Yapı Bakımından Cümle Sınıflandırmaları Üzerine”, Türk Dili, S. 583 (Temmuz): 16-23.
  38. KARAHAN, L. (2006),
  39. Türkçede Söz Dizimi, Ankara:
  40. Akçağ Yayınevi.
  41. KORKMAZ, Z.(2003), Türkiye Türkçesi Grameri (Şekil Bilgisi), Ankara:
  42. TDK Yayınları.
  43. ÖZKAN, M.-SEVİNÇLİ, V. (2008),
  44. Türkiye Türkçesi Söz Dizimi, İstanbul: 3F Yayınları.
  45. REDHOUSE SÖZLÜĞÜ (1985),
  46. English-Turkish Dictionary, İstanbul:
  47. Redhouse Yayınları.
  48. TİMURTAŞ, F.K. (2003),
  49. Osmanlı Türkçesi Grameri III, İstanbul:
  50. Alfa Yayınları.
  51. TURAN, Z. (1999). “Cümlenin Yapısı İle İlişkilendirilen “Basit” ve “Birleşik” Kavramları Üzerine”, Türklük Bilimi Araştırmaları, S.8: 299-312.
  52. TURAN, Z. (2006), “Türkçede Basit/Birleşik Çekim Ayırımıyla Sembolleşen Fiil Çekiminin Problemleri”, Türklük Bilimi Araştırmaları 30/III: 279-292.
  53. TURAN, Z. (2007), “Türkçenin Yapım ve Çekim Düzeninde Yer Alan Eklerin Sınıflandırılması Nasıl Olmalıdır?”, 4. Uluslar Arası Türk Dili Kurultayı’nda sunulan bildiri, 25-29 Eylül 2000, Ankara: TDK. Yayınları: 1835-1844.
  54. TURAN, Z. (2008), “Gösterme Sıfat Fiili”, Prof. Dr. Ahmet Bican Ercilasun Armağanı, Ankara: Akçağ Yayınları: 235-244.
  55. TURAN, Z. (2011)