Journals / Mülkiye Dergisi / 2022 / Cilt: 46 - Sayı: 1

Türkiye’de Düşünce Kuruluşları: Politik Bilginin Çeşitliliği, İmkânı ve Sınırlılıkları

Pages
163–201
Publication Date
2022-03-14
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca düşünce kuruluşlarının, eleştirel bilgi kapasitelerinin sınırlı ve mali açıdan yeterince bağımsız ve özerk olamadıkları tespit edilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Düşünce kuruluşları özellikle 2.
📊
Key Findings & Data:Dünya Savaşından sonra Batılı ülkelerde önemli bir aktör haline gelmiştir. 1990’lı yıllardan itibaren sayıları artmış ve küresel olarak yayılmışlardır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca düşünce kuruluşlarının, eleştirel bilgi kapasitelerinin sınırlı ve mali açıdan yeterince bağımsız ve özerk olamadıkları tespit edilmiştir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2000 Verileri
⚙️Variables:Düşünce kuruluşları · Politika · Politik bilgi

Özet

Düşünce kuruluşları özellikle 2. Dünya Savaşından sonra Batılı ülkelerde önemli bir aktör haline gelmiştir. 1990’lı yıllardan itibaren sayıları artmış ve küresel olarak yayılmışlardır. Özellikle farklı karar alıcı çevrelere etki ederek karar alma süreçlerinde önemli bir aktör haline gelmişlerdir. Artık küresel ve ulusal düzeydeki politik kurum ve kuruluşların karar alma süreçlerinde düşünce kuruluşlarının ürettiği bilgilerin çok daha yaygın bir şekilde kullanıldığı görülmektedir. Düşünce kuruluşlarının 1960’lardan itibaren Türkiye ilk örnekleri ortaya çıkmıştır. Ancak 1990’lardan itibaren sayıları artmaya başlamıştır. Türkiye’deki düşünce kuruluşları son yıllarda bilgi üretim alanının en önemli güç merkezlerinden birisi haline gelmiştir. Özellikle 2000’li yıllarla birlikte, düşünce kuruluşlarının faaliyetleri sosyal, ekonomik ve politik alanında çok daha fazla görünür hale gelmiştir. Türkiye’de düşünce kuruluşlarının politik alanın inşasına yönelik ürettikleri bilgilerin kapsamı, faaliyetlerinin çeşitliliği, entelektüel kapasiteleri ve karar verici kurumsal aktörlerle olan ilişkileri açısından çok önemli bir konuma geldiği söylenebilir. Düşünce kuruluşlarının faaliyet alanları çeşitlilik göstermekle birlikte bu çalışma da düşünce kuruluşlarının politik alanın inşasında oynadıkları rol ele alınacaktır. 2019 yılı itibarıyla, Türkiye’de 53 düşünce kuruluşu bulunmaktadır. GGTTT İndekse göre içinde bulunduğu MENA bölgesinde Türkiye, İsrail ve İran’ın ardından en fazla düşünce kuruluşuna sahip 3. ülke konumundadır. Düşünce kuruluşlarının medyadaki görünürlüklerinin artması ile birlikte politik alanın inşasında ve politik aktörlerin karar alma süreçlerinde çok daha aktif bir rol oynadıkları görülmektedir. Bu çalışmada, politik alanının inşasında özellikle ABD ve Batı Avrupa ülkelerinde oldukça etkili olan bu kuruluşların Türkiye’de ne derece etkili oldukları ele alınmıştır. Bu bağlamda Türkiye’deki düşünce kuruluşlarının web sayfaları incelenmiş, yayınladıkları raporlar derlenmiş, faaliyet alanları tespit edilmiş ve Türkiye’nin önde gelen kimi düşünce kuruluşu temsilcileriyle derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Düşünce kuruluşlarının web-sayfaları ve sosyal medya ortamları betimsel içerik analizi yöntemi ile incelenmiştir. Araştırma sonucunda Türkiye’de düşünce kuruluşları önemli bir büyüklüğe ulaşmış olmakla birlikte, bu kuruluşlarının politik ve ekonomik güç merkezlerine karşı yeterince mesafeli olamadığı görülmüştür. Ayrıca düşünce kuruluşlarının, eleştirel bilgi kapasitelerinin sınırlı ve mali açıdan yeterince bağımsız ve özerk olamadıkları tespit edilmiştir.

🔖

Cite This Article

BABUR, M. M., SUĞUR, N. (2022). Türkiye’de Düşünce Kuruluşları: Politik Bilginin Çeşitliliği, İmkânı ve Sınırlılıkları. Mülkiye Dergisi, Cilt: 46 - Sayı: 1, 163–201. https://ajindex.com/articles/397376

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Abelson, D. E. and Carberry, C. M. (1997). Policy experts in presidential campaigns: a model of think tank recruitment. Presidential Studies Quarterly, 27(4), 679-697.
  2. Akdoğan, Y. (2003). Muhafazakâr demokrasi. Ankara:
  3. Ak Parti Yayınları Akter, A. (2009). Türkiye’de stratejik araştırmalar üzerine bazı düşünceler. İçinde: H. Kanbolat ve H. A. Karasar (der) (2009). Türkiye’de stratejik düşünce kültürü ve stratejik araştırma merkezleri: başlangıcından bugüne Türk düşünce kuruluşları. Ankara: Nobel Yayınları, 4-16.
  4. Althusser, L. (2010). İdeoloji ve devletin ideolojik aygıtları. İstanbul:
  5. İthaki Yayınları Aras, B., Toktaş, Ş. ve Kurt, Ü. (2010). Araştırma merkezlerinin yükselişi: Türkiye’de dış politika ve ulusal güvenlik kültürü. Ankara:
  6. SETA Yayınları Arslan, E. (2009). Düşünce Kuruluşlarının Türkiye Serüveni. İçinde: H. Kanbolat ve H. A. Karasar (der) (2009). Türkiye’de stratejik düşünce kültürü ve stratejik araştırma merkezleri: başlangıcından bugüne Türk düşünce kuruluşları. Ankara: Nobel Yayınları, 31-36.
  7. Ayman, S. G. (2009). Üniversitelerde kurulan stratejik araştırma merkezleri: Boğaziçi Üniversitesi -TÜSİAD Dış Politika Forumu (DIF) örneği İçinde: H. Kanbolat ve H. A. Karasar (der) (2009). Türkiye’de stratejik düşünce kültürü ve stratejik araştırma merkezleri: başlangıcından bugüne Türk düşünce kuruluşları. Ankara: Nobel Yayınları, 45-56.
  8. Bağcı, H. ve Aydın, A. (2009). Dünyada ve Türkiye’de düşünce kuruluşu kültürü. İçinde: H. Kanbolat ve H. A. Karasar (der) (2009). Türkiye’de stratejik düşünce kültürü ve stratejik araştırma merkezleri: başlangıcından bugüne Türk düşünce kuruluşları. Ankara: Nobel Yayınları, 57-123.
  9. Berger, P. ve Luckmann, T. (2008). Gerçekliğin sosyal inşası: Bir bilgi sosyolojisi incelemesi. İstanbul:
  10. Paradigma Yayıncılık Bourdieu, P. (1995). Pratik nedenler: eylem kuramı üzerine. İstanbul:
  11. Kesit Yayınları Bourdieu, P. (1996) Distinction: A Social Critique of the Judgement of the Taste. Massachusetts: Harvard University Press Bourdieu, P. (1997). Televizyon üzerine. İstanbul:
  12. Yapı Kredi Yayınları Bourdieu, P. (2015). Bilimin toplumsal kullanımları: bilimsel alanın klinik bir sosyolojisi için. Ankara:
  13. Heretik Yayınları Campbell, J. L. and Pedersen, O. K. (2011). Knowledge regimes and comparative political economy. D. Beland ve R. H. Cox (2011). Ideas and Politics in Social Science Research 167: 172-90. New York: Oxford University Press.
  14. Campbell, J. L. (1998). Institutional analysis and the role of ıdeas in political economy. Theory a