SavedAdd your journal

Journals / Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2021 / Cilt: 22 - Sayı: 2

Yürünebilirliğin Kentsel Dirence Etkisi: Eskişehir Karapınar Mahallesi Örneği

Arzu MALTAŞ EROL
Kemal GÖRMEZ
Pages
441–459
Publication Date
2021-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca yapılan görüşmeler neticesinde yürünebilirliğin çerçevesinin çizilme-sinin, dirençli kentler planlamak için rehberler oluşturmada oldukça önemli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Türkiye, uzun yıllar plansız kentleşme sürecinin yol açtığı sorunlara yönelik çeşitli politikalar geliştirmiştir.
📊
Key Findings & Data:Son yıllardaki kentsel planlama literatürü yürünebilir mahallelerin dirençli kentler yaratma noktasında önemli bir değişken olduğunu ortaya koyduğundan bu araştırmada da yürünebilirlik, kentin direnci bağlamında değerlendirilmiş ve kentsel direncin desteklen-mesinde bir değişken olarak ele alınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca yapılan görüşmeler neticesinde yürünebilirliğin çerçevesinin çizilme-sinin, dirençli kentler planlamak için rehberler oluşturmada oldukça önemli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Dirençli kentler · yürünebilirlik · kentsel planlama

Özet

Türkiye, uzun yıllar plansız kentleşme sürecinin yol açtığı sorunlara yönelik çeşitli politikalar geliştirmiştir. Bu politikaların başında gelen kentsel dönüşüm politikalarının bu hedeflere ulaşabilmesi için uygulamaların belli düzeyde esnekliğe sahip olması gerekmektedir. Nitekim her dönem kendi kentsel politikasını ve mimarlık anlayışını üretmektedir. Bu anlayışın son yıllarda dikkat çeken örneklerinden biri ise dirençli kentlerdir. Dirençli kentler, kentsel dönüşüm gibi çeşitli düzeylerde fiziksel ve toplumsal tehlike ve riskler barındıran uygulamalarda, esneklik ve değişikliklere uyum sağlama kapasitesi bakımından açıklayıcı olmaktadır. Son yıllardaki kentsel planlama literatürü yürünebilir mahallelerin dirençli kentler yaratma noktasında önemli bir değişken olduğunu ortaya koyduğundan bu araştırmada da yürünebilirlik, kentin direnci bağlamında değerlendirilmiş ve kentsel direncin desteklen-mesinde bir değişken olarak ele alınmıştır. Çalışmanın amacı aynı mahallede kentsel dönüşüme uğrayan ve uğramayan farklı konut alanlarını yürünebilirlik ve dirençlilik açısından karşılaştırmalı olarak İncelemektir. Bunun için öncelikle çalışmanın gerçekleştirildiği Eskişehir Karapınar Mahallesi yürünebi-lirlik bağlamında gözlemlenmiş ve mahallenin farklı alanları fotoğraflanmıştır. Ardından ise katılımcılara, yürünebilirliğe ilişkin olarak mesafe, kolaylık, temel ihtiyaçlar bağlamında sorular yöneltilmiştir. Çalışmanın sonucunda ise gerek kentsel dönüşüm geçiren konut alanında gerekse dönüşüm geçirmeyen alanda sakinlerin yürünebilirlikten beklentilerinin, dönüşümün ortaya çıkardığı diğer yapısal sorunlara kıyasla ikinci planda kaldığı tespit edilmiştir. Ayrıca yapılan görüşmeler neticesinde yürünebilirliğin çerçevesinin çizilme-sinin, dirençli kentler planlamak için rehberler oluşturmada oldukça önemli olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

🔖

Cite This Article

EROL, A. M., GÖRMEZ, K. (2021). Yürünebilirliğin Kentsel Dirence Etkisi: Eskişehir Karapınar Mahallesi Örneği. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 2, 441–459. https://ajindex.com/articles/385618

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Abastante, F., Lami, L. M. Luigi, R. L. and Gaballo, M. (2020). Supporting resilient urban planning through walkability assessment. Sustainability, 2020/12. Akkar Ercan, M. ve Belge, Z. S. (2017). Daha yaşanabilir kentler için mikro ölçek bir yürünebilirlik modeli. METU JFA, 34(1), 231-265.
  2. Alexander D. E. (2013). Resilience and disaster risk reduction: An etymological journey. Natural Hazards and Earth System Sciences, 1, 1257-1284.
  3. Alfonzo, M. A. (2005). To walk or not to walk? The hierarchy of walking needs. Environment and Behavior, 37(6), 808-836.
  4. Bernot, L. ve Blancard, R. (2006). Yerleşme yerinin şahsiyet üzerine etkisi: Nouville araştırması. A. Yörükhan (Der.). Şehir sosyolojisinin ve insan ekolojisinin teorik temelleri içinde (133-142 ss). Ankara:
  5. Nobel Yayınevi.
  6. Callaghan, E. G., and Colton, J. (2008). Building sustainable and resilient communities: A balancing of community capital. Environment, Development and Sustainability, 10(6), 931-42.
  7. Christoforidis, A. (1994). New alternatives to the suburb: Neo-traditional developments. Journal of Planning Literature, 8(4), 429-40.
  8. Desouza, K. C. and Flanery, T. H. (2013). Designing, planning, and managing resilient cities: A conceptual framework. Cities, 35, 89-99.
  9. Eren, Ş. G. and Günay, A. S. (2015). Analysing the Transfer of immovable property rights for urban resilience: An alternative land management model for the Karaburun-Çeşme-Seferihisar Peninsula. Ocean and Coastal Management, 118(B), 139-157.
  10. Figueiredo, L., Honiden, T. and Schumann, A. (2018). Indicators for resilient cities. OECD Regional Development Working Papers. Firidin, E. (2004). Uygulama alanları: Amerika ve Türkiye’de kentsel tasarım. Mimar.ist, 14, 93-98.
  11. Galderisi, A. (2014). Urban resilience: A framework for empowering cities in face of heterogeneous risk factors. Z magazine (Boston, Mass.),11(1), 36-58.
  12. Giles-Corti, B., Timperio, A., Bull, F. and Pikora, T. (2005a). Understanding physical activity environmental correlates: Increased specificity for ecological models. Exercise and Sport Sciences Reviews, 33(4), 175-181.
  13. Giles-Corti, B., Broomhall, M., Knuiman, M., Collins, C., Douglas, K., Ng,K., Lange,A., and Donovan, R. J. (2005b). Increasing walking: How important is distance to, attractiveness, and size of public open space? American Journal of Preventive Medicine, 28(2), 169-176.
  14. Godschalk, D. R. (2003). Urban hazard mitigation: creating resilient cities. Natural Hazards Review, 4(3), 136-143.
  15. Gökşin, A. (2001). Yeni Kentleşm