Journals / Çalışma ve Toplum / 2015 / Sayı: 46

Main activity- auxiliary task distinction in subcontractor relationship

Alt işveren ilişkisinde asıl iş -yardımcı iş ayrımı

Pages
95–122
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In our study we aim to clarify the concerning concepts.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:There is a distinction between main activities and auxiliary tasks carried out in a workplace in Turkish Law.
📊
Key Findings & Data:This distinction is critically important in subcontractor relationship.
💡
Conclusion & Impact:In our study we aim to clarify the concerning concepts.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

There is a distinction between main activities and auxiliary tasks carried out in a workplace in Turkish Law. This distinction is critically important in subcontractor relationship. While establishing a subcontractor relationship in main activitiy is conditional to operational requirements or acceptable reasons of technological expertise, there are no such preconditions regarding auxiliary tasks. However subcontractor relationship in auxiliary tasks must be related to the production of goods and services. Therefore, concept of “relation to the production of goods and services” must be clarified for understanding the concept of auxiliary tasks in subcontractor relationship. In our study we aim to clarify the concerning concepts.

Özet

Türk Hukukunda bir işyerinde yürütülen işler asıl iş -yardımcı iş ayrımına tabi tutulmaktadır. Bu ayırımın özellikle önem taşıdığı konuların başında alt işveren ilişkisi gelmektedir. Nitekim asıl işte kurulan alt işveren ilişkisinin kurulması “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık” koşuluna bağlı iken, yardımcı işlerde kurulan alt işveren ilişkisinde bu önkoşul bulunmamaktadır. Buna karşılık yardımcı işlerde kurulan alt işverenlik ilişkisinin “mal ve hizmet üretimine ilişkin olma” sı gerekmektedir. Bu sebeple alt işveren ilişkisinde yardımcı iş kavramının tam olarak ortaya konabilmesi için “mal veya hizmet üretimine ilişkin” olma kavramının anlaşılması gerekir. Çalışmamızda bu kavramların açıklığa kavuşturulmasına çalışılmaktadır.

🔖

Cite This Article

AYKAÇ, H. B. (2015). Main activity- auxiliary task distinction in subcontractor relationship. Çalışma ve Toplum, Sayı: 46, 95–122. https://ajindex.com/articles/350915

References (24)

  1. AKTAY, N. (2003) “İş Kanununda Düzenlenen Alt İşveren Kurumu ve İş Hukukumuzda Muhtemel Etkileri”, Türk Metal Dergisi, Aralık, 37-39.
  2. AKTAY, N./ARICI, K./SENYEN-KAPLAN, Tuncay (2013)
  3. İş Hukuku, Yenilenmiş 6. Baskı, Ankara:
  4. Gazi Kitabevi.
  5. AKYİĞİT, E (1999) (İş Kanunu, Deniz İş Kanunu ve Basın İş Kanununda) Kıdem Tazminatı, Ankara:
  6. Seçkin Yayınevi.
  7. AKYİĞİT, E (2008) İçtihatlı Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, 3. Baskı, C.1 AKYİĞİT, E (2009-2010) “Alt İşverenlik ve Benzer İlişkilerden Farkı”, TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi, C:22, S:4- 5, Kasım 2009- Şubat 2010, 1 -38. ALPAGUT, G. (2004) “4857 Sayılı İş Yasası ile Alt İşveren Kurumundaki Yeni Yapılanma”, Yeni İş Yasasının Alt İşveren Kurumuna Bakışı- Sorunların Değerlendirilmesi ve Çözümle ri, No:10, Ankara: İNTES Yayınları, 16-23.
  8. ALPAGUT, G. (2008) “Alt İşverenlik Yönetmeliği’nin Hukuka Aykırılığı Üzerine”, İşveren D., C:47, S:2, Kasım, 58-62
  9. ARICI, K. (2006) “Yeni İş Kanunu ve Alt İşveren İlişkisinin Sınırlandırılması Sorunu”, İÜİFM, Prof. Dr. Toker Dereli’ye Armağan, İstanbul, 485-509.
  10. AYAN, Ö. (2006) “Türk İş Hukukunda Alt İşverenlik İlişkisi”, Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 10, 499-531.
  11. AYDINLI, İ. (2008) Türk İş Hukukunda Alt İşveren İlişkisi ve Muvazaa Sorunu, Ankara:
  12. Seçkin Yayınevi.
  13. AYKAÇ, H.B. (2010) Kamu Kurum ve Kuruluşlarında İş Hukukunun Uygulanmasına İlişkin Bazı Sorunlar, Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, S.25, 101-134.
  14. AYKAÇ, H. B. (2011)
  15. İş Hukukunda Alt İşveren, İstanbul:
  16. Beta Yayınları AYKAÇ, H.B. (2015) “Alt İşverenlik- Anahtar Teslimi İş Ayrımı” (Karar İncelemesi), Çimento İşveren, C.29, S.3, Mayıs, 46-55.
  17. BAŞBUĞ, A. (2010) Alt İşveren İlişkisi ve Güncel Sorunlar, Şeker Sanayi Örneği, Ankara CENTEL, T. (2008) Alt İşveren Düzenlemelerine Eleştirel Bir Yaklaşım, Sicil İHD, MESS, Aralık, Y:3, S:12, 39-43
  18. ÇANKAYA, O. G./ ÇİL, Ş. (2009)
  19. İş Hukukunda Üçlü İlişkiler, Ankara.
  20. ÇELİK, N. (1993) “Türk İş Hukukunda Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkilerinden Doğan Bazı Uygulama Sorunları”, Münir Ekonomi 60. Yaş Günü Armağanı, Ankara, 163-178.
  21. ÇELİK, N. (2009) “Asıl İşveren Tarafından Alt İşverene İş Verilmesinin Koşulları”, Mart, Sicil İHD, Y:4, S:13, 83- 92. ÇELİK, N. (2010 a) İş Hukuku Dersleri, (Yenilenmiş 23. Bası), İstanbul.
  22. ÇELİK, N. (2010 b) “İş Hukukumuzda Asıl İşveren- Alt İşveren İlişkisinin Önemli Bazı Sorunları”, Sicil İHD, Mart, S:17, 5-16.
  23. ÇELİK, N./CANİKLİOĞLU, N./CANBOLAT, T. (2014)
  24. İş Hukuku Dersleri, Yenilenmiş 27. Bası, İstanbul: Bet