Journals / Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 18 - Sayı: 3

ÖZEL EĞİTİM VE REHABİLİTASYON MERKEZLERİNDE GÖREV YAPAN ÖĞRETMENLERİN AİLE EĞİTİMİ KONUSUNDAKİ YETERLİLİKLERİNİN BELİRLENMESİ

Pages
668–684
Publication Date
2017-08-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırma sonucunda öğretmenlerin tamamına yakını lisans düzeyinde aile eğitimi dersi aldıklarını fakat bu dersin uygulamalı olmadığını, meslek hayatlarında kendilerini yetersiz hissettiklerini ifade etmişlerdir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği’ne ÖEHY 2006 göre aile eğitimi, özel eğitim gerektiren bireylerin eğitiminde sürekliliği olan bir hizmettir.
📊
Key Findings & Data:Verilecek olan eğitimin niteliği açısından öğretmenlerin aile eğitimi konusunda deneyimli ve tam donanımlı olması ailenin eğitime katılım düzeyini de olumlu yönde etkilediği gözlenmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Araştırma sonucunda öğretmenlerin tamamına yakını lisans düzeyinde aile eğitimi dersi aldıklarını fakat bu dersin uygulamalı olmadığını, meslek hayatlarında kendilerini yetersiz hissettiklerini ifade etmişlerdir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2006 Verileri
⚙️Variables:Anahtar Kelimeler Özel eğitim · Aile eğitimi · Özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi

Özet

Öz Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği’ne ÖEHY 2006 göre aile eğitimi, özel eğitim gerektiren bireylerin eğitiminde sürekliliği olan bir hizmettir. Bu hizmetlere ve özel eğitim sürecinin her boyutuna ailelerin aktif katılımı ve katkısını sağlayacak önlemler alınır. Çocuğun eğitim süreci bir bütün olarak düşünüldüğünde aile eğitimi bu anlamda eğitimin sürekliliği açından çok büyük öneme sahiptir. Verilecek olan eğitimin niteliği açısından öğretmenlerin aile eğitimi konusunda deneyimli ve tam donanımlı olması ailenin eğitime katılım düzeyini de olumlu yönde etkilediği gözlenmektedir. Dolayısıyla bu araştırmanın amacı, Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezlerinde görev yapan öğretmenlerin aile eğitimi konusundaki yeterliliklerini ortaya çıkarmak ve bu konuda yapılacak ileri araştırmalara ışık tutmaktır. Bu araştırmada veriler nitel araştırma yaklaşımlarından birisi olan “Görüşme Yöntemi” kullanılarak elde edilmiştir. Araştırmaya Özel Özel Eğitim ve Rehabilitasyon merkezlerinde görev yapan 30 öğretmen katılmıştır. Veriler “Yarı Yapılandırılmış Görüşme Tekniği” kullanılarak toplanmış ‘İçerik Analizi’ yöntemiyle analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda öğretmenlerin tamamına yakını lisans düzeyinde aile eğitimi dersi aldıklarını fakat bu dersin uygulamalı olmadığını, meslek hayatlarında kendilerini yetersiz hissettiklerini ifade etmişlerdir.

🔖

Cite This Article

SARI, H., ATBAŞI, Z., ÇİTİL, M. (2017). ÖZEL EĞİTİM VE REHABİLİTASYON MERKEZLERİNDE GÖREV YAPAN ÖĞRETMENLERİN AİLE EĞİTİMİ KONUSUNDAKİ YETERLİLİKLERİNİN BELİRLENMESİ. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 3, 668–684. https://ajindex.com/articles/263413

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (9)

  1. Alberto, P. A., and Troutman, A. C. (2012). Applied behavior analysis for teachers (9th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall. Bakioğlu, A., ve Selvi, H. (2008). İlköğretim müfettişlerinin özel eğitim kurumlarının denetimine ilişkin görüşleri ve çözüm önerileri, (71) 18. Ulusal Özel Eğitim Kongresi’nde sunulan sözlü bildiri, Selçuk Üniversitesi,
  2. Özel Eğitim Bölümü, Konya Bogdan, R. C., and Biklen, K. (2003). Qualitative research for education, an ıntroduction to theories and methods. London: Allyn and Bacon Cavkaytar, A. (1999). Zihin engellilerin özbakım ve ev içi becerilerinin öğretiminde bir aile eğitimi programının etkiliği, Eskişehir: Anadolu Üniversitesi. Yayınları. Cavkaytar. A., ve Özen, A. (2009). Aile katılımı ve eğitimi. İçinde Akçamete, G. (Ed.), Genel eğitim okullarında özel gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim, (169-198) Ankara:
  3. Kök Yayıncılık. Dinkmeyer, D., McKay, G.D., and Dinkmeyer, D. (1997). The parent’s handbook: systematic training for effective parenting. Circle Pines, MN: American Guidance Service. Drew, C., and Hardman, M. (2007). Intellectual disabilities across the lifespan, New Jersey: Lehigh Press,
  4. Inc. Fowler, M. (1999). Maybe you know my kid: A parent’s guide to ıdentifying, understanding and helping your child with attention-deficit hyperactivity disorder. (3rd edition), Secaucus. NJ: Carol Publishing Group. Korucu, N. (2005). Türkiye’de özel eğitim ve rehabilitasyon hizmeti veren kurumların karşılaştığı güçlüklerin analizi: kurum sahipleri, müdür, öğretmen ve aileler açısından. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi,
  5. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya. Mcfarlane, A.H. Bellissimo, A., and Norman, G.R. (1995). Family structure, family functioning and adolescent well-being: the transcendent influence of parental style. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 36, (5), 847-864
  6. Özdemir, O. (2013). Özel eğitimde aile eğitimi ve rehberliği. İçinde Cavkaytar, H. (Ed.), Ailelere sunulan hizmetler ve destekler, ( 57-86) Ankara: Vize Yayıncılık Özel Eğitim Hizmetleri Yönetmeliği (2006). 11.03.2017 tarihinde http://tkb.meb.gov.tr adresinden erişilmiştir. Özen, A. (2008).
  7. Aile eğitimi. İçinde Diken, H.İ.(Ed.). Özel eğitime gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim, (170-186) Ankara:
  8. Pegama Yayıncılık. Panter, S. (1992). Working with parents of mainstream pupils opportunities and limitations. Therapeutic Care and Education, 1, (2), 112-17
  9. Rich, D. (1998). Mega skills: How families can help children to succeed