SavedAdd your journal

Journals / HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi / 2017 / Cilt: 5 - Sayı: 9

MEKANSAL PLANLAMADA YER SİSTEMİ YAKLAŞIMI; HAKÇA/GERÇEKÇİ PLANLAMA (H/GP)

Canan Zehra ÇAVUŞ
Telat KOÇ
Pages
173–191
Publication Date
2017-08-03
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu adımla; ülke kaynaklarının sürdürülebilir planlamasının gerçekleştirilebileceği ve doğal kaynak tahribatının önüne geçileceği düşünülmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Öz: Yeryüzünün bütün ortamları (katı, sıvı, gaz, canlı ve insan) ile bunların etkileşimlerini ifade edecek sistem kavramı, yer sistemi olarak tanımlanmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Planlama anlayışındaki gelişmeler günümüzde stratejik ve ekolojik (çevreyle ilgili/çevresel) planlama anlayışlarıyla temsil edilmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Bu adımla; ülke kaynaklarının sürdürülebilir planlamasının gerçekleştirilebileceği ve doğal kaynak tahribatının önüne geçileceği düşünülmektedir.
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Mekansal Planlama · Yer sistemi · Hakça/Gerçekçi Planlama (H/GP)

Özet

Öz: Yeryüzünün bütün ortamları (katı, sıvı, gaz, canlı ve insan) ile bunların etkileşimlerini ifade edecek sistem kavramı, yer sistemi olarak tanımlanmaktadır. Doğal kaynakların tükenmesi ve çevre sorunlarının hızla artması; yaşamakta olduğumuz sistemde planlama çalışmalarının giderek önem kazanmasına neden olmaktadır. Planlama anlayışındaki gelişmeler günümüzde stratejik ve ekolojik (çevreyle ilgili/çevresel) planlama anlayışlarıyla temsil edilmektedir. Mekansal planlama çalışmalarında, doğal ve toplumsal faktörlerin daha fazla dikkate alınması gerektiği farklı disiplinler tarafından ele alınmaktadır. Fakat güncel planlama yaklaşımlarının sürdürülebilir kaynak kullanımı açısından ihtiyaca yanıt vermekten uzak oldukları düşünülmektedir. Bu nedenle çalışmada, Türkiye örneğinden hareketle, planlama yaklaşımlarındaki eksikler sorgulanarak ve yer sistemi bilgilerinden de yararlanılarak bir planlama yaklaşımı oluşturulmuştur. Türkiye’de kaynak kullanımı sürdürülebilirlik açısından sorgulandığında tam anlamıyla tıkanma görülmektedir. Bu bağlamda; insanlığın doğal ve sosyal bilimler konusundaki birikimleri, yaşadıklarından anladıkları, güncel çevre sorunlarından öğrendikleri sonucunda “Hakça/gerçekçi planlama (HG/P)” olarak tanımlanan bir yaklaşım geliştirilmiştir. Türkiye’de gündeme gelecek her türlü girişimde, öncelikle bu sahada yapılan planlamalar konusundaki tıkanmanın dikkate alınması gerekmektedir. Sonuç olarak çalışmada önerilen “Hakça/gerçekçi planlama” yaklaşımının yer sistemi bütünü ve ülke geneli dikkate alınarak uygulanması; tıkanmanın giderilmesindeki birincil adım olarak görülmektedir. Bu adımla; ülke kaynaklarının sürdürülebilir planlamasının gerçekleştirilebileceği ve doğal kaynak tahribatının önüne geçileceği düşünülmektedir.

🔖

Cite This Article

ÇAVUŞ, C. Z., KOÇ, T. (2017). MEKANSAL PLANLAMADA YER SİSTEMİ YAKLAŞIMI; HAKÇA/GERÇEKÇİ PLANLAMA (H/GP). HUMANITAS - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 9, 173–191. https://ajindex.com/articles/234661

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Atalık, G. (1995). Kent Planlama Teknikleri. (2. Baskı), İTÜ Mimarlık Fakültesi,İstanbul.
  2. Atalık, G. (2002). Bölge Biliminin Gelişimi Üstüne Yorumlar. 10. Ulusal Bölge Bilimi/Bölge Planlama Kongresi Bildiri Kitabı, Xİİİ-XİX. Atalık, G. (2007). Bölge Biliminin Gelişimi ve Bölge Bilimi Milli Komitesi. 12. Ulusal Bölge Bilimi/Bölge Planlama Kongresi Bildiri Kitabı, 1-6.
  3. Ayhan, K. Ç. (2007). Özgün Peyzaj Karakteristiklerine Sahip Mekanlara Yönelik Bir Peyzaj Planlama Yönteminin Ortaya Konulması; Bozcaada Örneği. Doktora Tezi (Basılmamış), Ege Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Peyzaj Mimarlığı Anabilim Dalı, İzmir.
  4. Baykan, A. R. (Ed.) (2004). Türkiye Çevre Atlası. Çevre Envanterleri Dairesi Başkanlığı, Ankara.
  5. Brundtland, G. H. (1991). Ortak Geleceğimiz. Türkiye Çevre Sorunları Vakfı, Ankara.
  6. Dye, R.F., & England, W.E. (2009). Land Value Taxation: Theory, Evidence and Practice, Lincoln Institute of Land Policy, Cambridge, Massachusetts. Ekiz, C.,& Somel, A. (2005) Türkiye’de Planlama ve Planlama Anlayışının Değişimi. A.Ü. SBF-GETA Tartışma Metinleri, No.81. Efe, M., & Aydın, S. B. (2009). İdari Sınırlara Dayalı Planlamanın Değiştirilebilirliği ve Havza Temelli İl Sınırları Önerisi. Ege Coğrafya Dergisi, 18/(1-2):73-84.
  7. Emrealp, S. (2005). Yerel Gündem 21 Uygulamalarına Yönelik Kolaylaştırıcı Bilgiler El Kitabı. IULA-EMME (Uclg-Mewa) Yayını, Birmat Matbaası, İstanbul.
  8. Erinç, S. (1959). Bölge Planı Nasıl Yapılır?. İstanbul Üniversitesi, Coğrafya Enstitüsü Dergisi, 10, 36-51.
  9. Erinç, S. (1963). Tatbiki Coğrafya ve Planlama. İTÜ Şehircilik Konferansları (1962–63), 1–37.
  10. Glass, J. (1979). Citizen Participation in Planning: The Relationship Between Objectives and Techniques. Journal of The American Planning Association 45, No. 2: 180-189.
  11. Garipağaoğlu, N. (2012) Havza Planlamalarında Coğrafyanın Rolü ve Türkiye’de Havza Planlamacılığı. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 2012 16 (2): 303-336.
  12. Harvey, D. (1973). Social Justice and the City. Edward Arnold, London. Harvey, D. (1996).
  13. Justice, Nature and The Geography of Difference. Blackwell, Oxford. Kangas, J., Store, R., & Kangas, A. (2005). Socioecological Landscape Planning Approach And Multicriteria Acceptability Analysis İn Multiple-Purpose Forest Management. For. Policy Econ. 7, 603–614.
  14. Keating, M. (1993). Yeryüzü Zirvesinde Değişimin Gündemi 21. UNEP Türkiye Komitesi Yayını, Önder Matbaa, Ankara.
  15. Keleş, R. (2002). Kentleşme Politikası.(7. Baskı), İmge Kitabevi, Ankara. Kentleşme Şurası. (2