SavedAdd your journal

Journals / Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi / 2005 / Cilt: 20 - Sayı: 4

ÇALIŞANLARIN TOPLAM İŞ YÜKÜ SEVİYELERİNİN BELİRLENMESİNE YÖNELİK BİR MODEL VE UYGULAMASI

Metin DAĞDEVİREN
Ergün ERASLAN
Mustafa KURT
Pages
0
Publication Date
2013-04-10
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Çalışmanın sonucunda geliştirilen modele ilişkin bir uygulama yapılmış ve bu uygulama üzerinde modelin kullanımı gösterilmiştir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İş kazaları ve yaralanmaların en büyük nedenlerinden biri yanlış tasarlanmış iş ve çalışma ortamlarıdır.
📊
Key Findings & Data:Tasarım aşamasında ergonomik faktörler dikkate alınmadan yetersiz veya eksik tasarlanmış olan çalışma ortamları; hata ve kaza oranlarının artmasına ve bu artışlara paralel olarak verimliliğinin düşmesine neden olmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Çalışmanın sonucunda geliştirilen modele ilişkin bir uygulama yapılmış ve bu uygulama üzerinde modelin kullanımı gösterilmiştir.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çalışma yeri düzenleme · toplam iş yükü · çok kriterli analiz

Özet

İş kazaları ve yaralanmaların en büyük nedenlerinden biri yanlış tasarlanmış iş ve çalışma ortamlarıdır. Tasarım aşamasında ergonomik faktörler dikkate alınmadan yetersiz veya eksik tasarlanmış olan çalışma ortamları; hata ve kaza oranlarının artmasına ve bu artışlara paralel olarak verimliliğinin düşmesine neden olmaktadır. Çalışma yeri tasarımında dikkate alınacak konulardan biri de çalışma ortamına bağlı olarak çalışanın katlanacağı Toplam İş Yükü (TİY) seviyesidir. TİY seviyesi çalışma ortamı, yapılan iş ve çalışanın fiziksel ve zihinsel özelliklerine bağlı olarak hesaplanan bir katsayıdır. Bu makalede TİY seviyesinin belirlenmesine yönelik bir model geliştirilmiş ve geliştirilen model Analitik Ağ Prosesi (AAP) yöntemi ile analiz edilmiştir. AAP yönteminin en önemli özelliği değerlendirme sürecinde kullanılan faktörler arasındaki bağımlılıkları dikkate alması ve bu yönüyle daha doğru sonuçların elde edilmesini sağlamasıdır. Çalışmanın sonucunda geliştirilen modele ilişkin bir uygulama yapılmış ve bu uygulama üzerinde modelin kullanımı gösterilmiştir.

🔖

Cite This Article

DAĞDEVİREN, M., ERASLAN, E., KURT, M. (2013). ÇALIŞANLARIN TOPLAM İŞ YÜKÜ SEVİYELERİNİN BELİRLENMESİNE YÖNELİK BİR MODEL VE UYGULAMASI. Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Cilt: 20 - Sayı: 4, 0. https://ajindex.com/articles/21237

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Jung, H.S, Jung, H.S., ”Establishment of overall workload assessment technique for various tasks and workplaces”, International Journal of Industrial Ergonomics, 28, 341-353, 2001.
  2. Weiner, J.S., ”The measurement of human workload”, Ergonomics, 25, 953-965, 1982.
  3. Hart, S.G., Wickens, C.D., In: Harold R. Booher (Ed.), Manprint, an approach to systems integration, Van Nostrand Reinhold, NY, 1990.
  4. Karwowski, W., Mulholland, N., Ward, T., Jagannathan, V., Kirchner, R., ”Liftan: an experimental expert system for analysis of manuel lifting tasks”, Ergonomics, 29, 1213-1234, 1986.
  5. London, M., Klimoski, J.R., ”A study of perceived job complexity”, Personnel Psychology, 28, 45-56, 1975.
  6. Ivancevich, J.M., Smith, S., ”Identification and analyses of job diffuculty dimensions an emprical study”, Ergonomics, 24, 651-363, 1981.
  7. Yüksel, İ., Kurt, M., ”Hekimlerin iş güçlüğü boyutlarının belirlenmesi”, 6. Ergonomi Kongresi Bildiriler Kitabı, 631-642, Ankara, 1998.
  8. Oberne, D.J., ”Examples of the use of rating scales in ergonomics research”, Applied Ergonomics, 7(4), 201-204, 1976.
  9. Hill, S.G., Iavecchia, H.P., Byers, J.C., Bittner, A.C., Zaklad, A.L., Christ, R.E., ”Comparison of four subjective workload rating scales”, Human Factors, 34, 429-439, 1992.
  10. Hart, S.C., Staveland, L.E., Development of a multi-dimensiol workload rating scale: result of empirical and theoretical research. In: Handcock, P.A., Meshkati, N. (Ed.), Human Mental Workload. Elseiver, Netherlands, 1988.
  11. Reid, G., Shingledecker, C., Eggemeier, F., ”Application of conjoint measurement to workload scale development”, Prodeedings of the Human Factors Society 25th Annual Meeting, Human Factors Society, CA, 522-526, 1981.
  12. Sanders, M.S., Mccormick, E.J., Human factors in engineering and design, 7th edition, McGraw-Hill, NY, 1992.
  13. Cooper, G., Harper, R., The use of pilot ratings in the evaluation of aircraft handling qualities, NASA Ames Technical Report, NASA Tn-D-5153, NASA Ames Research Center, USA, 1969.
  14. Wierwille, W.W., Casali, J.G., ”A validated rating scale for global mental workload measurement applications”, Proceedings of the Human Factors Society, 27 th Annual Meeting, 129-133, 1983.
  15. Bielski, J., Wolowicki, J., Zeyland, A., ”The ergonomic evaluation of work stres in the furniture industry”, Applied Ergonomics, 7(2), 89-91, 1976.
  16. Gomer, F.E., Siverstein, L.D., Berg, W.K., Lassiter, D.L., ”Changes in electromyographic activity associated with occupational stress and poor performance in the workplace”, Human