SavedAdd your journal

Journals / Mülkiye Dergisi / 2018 / Cilt: 42 - Sayı: 4

Türkiye’de Medya Etnografisi Yapmak: Alanın Gelişimi ve Seyrine Eleştirel Bir Bakış

Emek ÇAYLI
Pages
593–637
Publication Date
2018-12-11
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Aynı zamanda, Türkiye’de medya etnografisi alanının gelişimine dair tarihsel bir izlek sunmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Kapsamı ve sınırları tartışılmaya devam eden medya etnografisini, gözlem ve görüşme gibi nitel araştırma tekniklerinin medya araştırmalarına uygulanması olarak düşünmek; farklı kültürlere açılmak ve gündelik hayata dair “yorumlamaların yorumlamasına” ulaşmak anlamında etnografinin, ortaya çıkış ve varlığını sürdürüş nedenini tam olarak kavrayamayan, etnografi yapmayı saha araştırması yapmakla özdeş algılayan bir bakıştır.
📊
Key Findings & Data:Medya etnografisinin ne olduğu üzerine teorik ve yöntembilimsel bir tartışma, aynı zamanda etnografinin ne olduğu sorusuna dair yanıtlar da içerir.
💡
Conclusion & Impact:Aynı zamanda, Türkiye’de medya etnografisi alanının gelişimine dair tarihsel bir izlek sunmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2000 Verileri
⚙️Variables:Medya · etnografi · medya etnografisi

Özet

Kapsamı ve sınırları tartışılmaya devam eden medya etnografisini, gözlem ve görüşme gibi nitel araştırma tekniklerinin medya araştırmalarına uygulanması olarak düşünmek; farklı kültürlere açılmak ve gündelik hayata dair “yorumlamaların yorumlamasına” ulaşmak anlamında etnografinin, ortaya çıkış ve varlığını sürdürüş nedenini tam olarak kavrayamayan, etnografi yapmayı saha araştırması yapmakla özdeş algılayan bir bakıştır. Medyayı etnografik olarak araştırma konusu yaptığını ifade eden çalışmaların genelinde böyle bir eğilim sezilmektedir. Medya etnografisinin ne olduğu üzerine teorik ve yöntembilimsel bir tartışma, aynı zamanda etnografinin ne olduğu sorusuna dair yanıtlar da içerir. Çalışmada, söz konusu tartışmalardan yola çıkarak belirlenen “medya etnografisi kriterleri” çerçevesinde, süregelen medya etnografisi çalışmalarının etnografik niteliği tartışmaya açılmaktadır. Bu amaç doğrultusunda çalışmada, Türkiye’de medya etnografisi kapsamında değerlendirilebilecek makale çalışmaları taranarak, mevcut araştırmaların niceliği ve etnografik niteliğine dair analizler yapılmaktadır. Çalışma, 2000’lerden itibaren artış göstermeye başlayan etnografik medya araştırmalarının sadece yarıya yakının etnografik nitelikli saha araştırmaları içerdiğini ortaya koymaktadır. Aynı zamanda, Türkiye’de medya etnografisi alanının gelişimine dair tarihsel bir izlek sunmaktadır.

🔖

Cite This Article

ÇAYLI, E. (2018). Türkiye’de Medya Etnografisi Yapmak: Alanın Gelişimi ve Seyrine Eleştirel Bir Bakış. Mülkiye Dergisi, Cilt: 42 - Sayı: 4, 593–637. https://ajindex.com/articles/211309

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (12)

  1. Abu-Lughod L (1997). The Interpretation of Culture(s) After Television. Represantations. No. 59. s. 109-134.
  2. Agar M H (1980). The Professional Stranger: An Informal Introduction to Ethnography. New York: Academic Press.
  3. Alasuutari P (1999). Rethinking The Media Audience. London: Sage. Algan E (2009). What of Ethnography? Television & New Media. Television and Media. 20(10) 7-9.
  4. Algan E (2003). The Problem of Textuality in Ethnographic Audience Research: Lessons Learned in Southeast Turkey. İçinde: M. Kraidy and P. Murphy (Eds.). Global Media Studies: Ethnographic Perspectives. New York: Routledge. 23–39.
  5. Allen S (1994). Media Anthropology. London: Bergin&Garvey. Anderson B (1983). Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism. London: Verso. Ang I ([1982] 1991). Watching Dallas: Soap Opera and The Melodramatic Imagination. Londra & New York: Routledge. Appadurai A (1991). Global Ethnoscapes: Notes and Queries for a Transnational Anthropology. İçinde: R Fox (Ed.). Recapturing Anthropology: Working in the Present. New Mexico: School of American Research Press. 191–210.
  6. Armbrust W (2004). The Ethnography of Media. Anthropological Quarterly. Vol. 77. No. 4 s. 819-825.
  7. Askew K ve Wilk R A (2002). The Anthropology of Media. Oxford: Blackwell Publishers.
  8. Atay T (2012). Çin İşi Japon İşi. Cinsiyet ve Cinsellik Üzerine Antropolojik Değiniler. İstanbul:
  9. İletişim. Aydın S ve Erdal Y S (2007). Antropoloji. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.
  10. Beaulieu A (2017). Vectors for Fieldwork: Computational Thinking and New Modes of Ethnography. Hjorth L vd (ed.) The Routledge Companion To Digital Ethnography. London: Routledge. Binark M (2015). Yeni Medya Araştırmalarında Araştırma Yöntem ve Teknikleri. İstanbul:
  11. Ayrıntı. Binark M (2007). Yeni Medya Çalışmaları. Ankara:
  12. Dipnot. Binark M (1999). Enformasyon Teknolojilerinin Toplumsal Cinsiyete Bağlı Kullanımı: Japonya ve Türkiye Örneği. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Binark M (1992). Televizyon Gündüz Serialleri ve Etkin Kadın İzlerkitle. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Boyer D (2012). From Media Anthropology to the Anthropology of Mediation. İçinde: R Fardon (ed.). The ASA Handbook of Social Anthropology. CA: Sage. 383– 392. Boyle J S (1994). Styles of Ethnography. İçinde: J M Morse (ed.) Critical Issues in Qualitative Research Methods. London: Sage. Braidotti R (2017). Göçebe Özneler. Ö Karakaş