Söz konusu araştırma sonuçlarımentörlük programlarının etkililiğini ölçmek için standardize edilmiş yöntemleri kullanmanın öneminivurgulamaktadır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada mentörlük programlarının bir akran ilişki modeli olarak etkililiği ile ilgili bir durum tespitiyapılarak Türk gençleri için neler sunabileceğinin tartışılması ve bir çerçeve sunulması amaçlanmıştır.Ayrıca, gençler için bir sistematik akran ilişki modeli olarak mentörlüğün özellikle risk altındaki vedezavantajlı konumda olan ergenlerin ihtiyaçlarını karşılama ve sorunlarını çözme konusunda nelersunabileceği tartışılacaktır.
📊
Key Findings & Data:Türkiye’de gençliğin mevcut durumuna dair gerçekleştirilen en kapsamlıçalışmalardan birisi olan Türkiye’de Ergen Profili Araştırması (2008, 2013) mentörlük konusunun nedenli önemli olduğunu; sosyal, psikolojik ve akademik ihtiyaçlar doğrultusunda etkili bir mentörlükmodeli kullanmanın bu gençlerin toplumsal entegrasyonu için çok kritik öneme sahip olduğunuortaya koymaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Söz konusu araştırma sonuçlarımentörlük programlarının etkililiğini ölçmek için standardize edilmiş yöntemleri kullanmanın öneminivurgulamaktadır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:2008 Verileri
⚙️Variables:Mentörlük · Risk Altındaki Gençler · Toplumsal Entegrasyon
Özet
Bu çalışmada mentörlük programlarının bir akran ilişki modeli olarak etkililiği ile ilgili bir durum tespitiyapılarak Türk gençleri için neler sunabileceğinin tartışılması ve bir çerçeve sunulması amaçlanmıştır.Ayrıca, gençler için bir sistematik akran ilişki modeli olarak mentörlüğün özellikle risk altındaki vedezavantajlı konumda olan ergenlerin ihtiyaçlarını karşılama ve sorunlarını çözme konusunda nelersunabileceği tartışılacaktır. Türkiye’de gençliğin mevcut durumuna dair gerçekleştirilen en kapsamlıçalışmalardan birisi olan Türkiye’de Ergen Profili Araştırması (2008, 2013) mentörlük konusunun nedenli önemli olduğunu; sosyal, psikolojik ve akademik ihtiyaçlar doğrultusunda etkili bir mentörlükmodeli kullanmanın bu gençlerin toplumsal entegrasyonu için çok kritik öneme sahip olduğunuortaya koymaktadır. Nitekim mevcut alanyazında, mentörlüğün tamamen ya da en azındankısmen etkili olduğuna gösteren birçok araştırma mevcuttur (örneğin, deAnda, 2001; DuBois,Holloway, Valentine, ve Cooper, 2002; Grossman ve Tierney, 1998). Söz konusu araştırma sonuçlarımentörlük programlarının etkililiğini ölçmek için standardize edilmiş yöntemleri kullanmanın öneminivurgulamaktadır.
YILDIZ, N. G. (2020). Gençler İçin Sistematik Bir Akran İlişki Modeli Olarak Mentörlük. Gençlik Araştırmaları Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 22, 32–50. https://ajindex.com/articles/207477
Arnett, J. J. (2006). Emerging Adulthood: Understanding the New Way of Coming of Age. In J. J. Arnett & J. L. Tanner (Eds.), Emerging adults in America: Coming of age in the 21st century (pp. 3-19).
Aslan, B., ve Öcal, S. D. (2012). A Case Study in a Teacher Development Program, Journal of Education and Future, 2, s. 31-48.
DuBois, D. L. ve Neville, H. A. (1997). Youth Mentoring: Investigation of Relationship Characteristics and Perceived Benefits. Journal of Community Psychology, c. 25, sa. 3, s. 227-234.
DuBois, D. L., Holloway, B. E., Valentine, J. C., ve Cooper, H. (2002). Effectiveness of Mentoring Programs for Youth: A Meta-analytic Review. American Journal of Community Psychology, c. 30, sa. 2, s. 157–197.
DuBois, D. L., Portillo, N., Rhodes, J. E., Silverthorn, N., ve Valentine, J. C. (2011). How Effective Are Mentoring Programs for Youth? A Systematic Assessment of the Evidence, Psychological Science, c. 12, sa. sa. 2, s. 57-91.
DuBois, D. L., ve Rhodes, J. E. (2006). Introduction to the Special Issue: Youth Mentoring: Bridging Science wit Practice. Journal of Community Psychology, c. 34, sa. 6, s. 647-655.
Fullick-Jagiela, J. M., Klemm Verbos, A., & Wiese, C. W. (2015). Relational mentoring episodes as a catalyst for empowering protégés: A conceptual model. Human Resource Development Review. 14(4) 486–508. DOI: 10.1177/1534484315610730 Grossman, J. B. ve Rhodes, J. E. (2002). The Test of Time: Predictors and Effects of Duration in Youth Mentoring Relationships. American Journal of Community Psychology, c. 30, sa. 2, s. 199-219.
Gupta, A. ve Gowda, M.V. R. (2012). Mentoring India’a Youth. IIM Kozhikode Society & Management Review, s. 75-94.
Hamilton, M. A., & Hamilton, S. F. (2005). Work and service-learning. In D. L. DuBois & M. J. Karcher (Eds.), Handbook of youth mentoring (pp. 348–363).
Hansford B. ve Ehrich L. C. (2005). The Principalship: How Significant is Mentoring?, Journal of Educational Administration, c. 44, sa. 1, s. 36-52.
Jeikelek, S., Moore, K. A., ve Hair, E. C. (2002). Mentoring Programs and Yoputh Development: A Synthesis. Washington, D. C.: Child Trends. Kavaf, S. (2008). Türkiye’de Ergen Profili 2008 içinde. Mustafa Turgut (ed.) Kesen, N. F., Deniz, M. E. ve Durmuşoğlu, N. (2007). Ergenlerde Saldırganlık ve Öfke Düzeyleri Arasındaki İlişki: Yetiştirme Yurtları Üzerine Bir Araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi.