AI Summary & Key Takeaways
AI InsightOverall, it was determined that digital loneliness should be evaluated holistically beyond screen time, together with the quality of online relationships, family communication, peer relationships, and the broader social environment.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines children’s experiences related to digital loneliness from a social work perspective, based on children’s own narratives and parents’ observations and assessments. A qualitative descriptive design was used. The study group consisted of 20 participants: 10 children aged 13-17 and their 10 parents. Data were collected through semi-structured interviews and analyzed using qualitative content analysis. Six themes were identified: digital usage practices; digital socialization and digital loneliness; daily life, family relationships, and responsibilities; emotional and psychosocial effects; parental supervision, boundary-setting, and guidance; and professional support needs and recommendations. Findings showed that online environments helped children maintain existing friendships and feel socially connected, while some children described online relationships as superficial and reported feelings of emptiness or loneliness when disconnected. For some participants, digital use was associated with changes in sleep patterns, neglect of responsibilities, and reduced family communication. Time limits were the most common parental supervision strategy, alongside guidance, open communication, and shared activities. Participants also expressed needs for support concerning safe internet use, family and school guidance, professional assistance, and alternative social activities. Overall, it was determined that digital loneliness should be evaluated holistically beyond screen time, together with the quality of online relationships, family communication, peer relationships, and the broader social environment.
Özet
Bu araştırmanın amacı, çocukların dijital yalnızlıkla bağlantılı deneyimlerini çocukların kendi anlatıları ve ebeveynlerin gözlem ve değerlendirmeleri üzerinden sosyal hizmet perspektifiyle incelemektir. Araştırma nitel betimsel desenle yürütülmüş, çalışma grubunu 13-17 yaş aralığındaki 10 çocuk ile bu çocukların 10 ebeveyni olmak üzere toplam 20 katılımcı oluşturmuştur. Veriler yarı yapılandırılmış görüşmeler aracılığıyla toplanmış ve nitel içerik analiziyle çözümlenmiştir. Analiz sonucunda dijital kullanım pratikleri, dijital sosyalleşme ve dijital yalnızlık deneyimi, günlük yaşam, aile içi ilişkiler ve sorumluluklar, duygusal ve psikososyal etkiler, ebeveyn denetimi, sınır koyma ve rehberlik ile profesyonel destek gereksinimleri ve öneriler olmak üzere altı tema oluşturulmuştur. Bulgular, çevrim içi ortamların çocukların mevcut arkadaşlıklarını sürdürmelerine ve sosyal hissetmelerine olanak sağladığını, ancak bazı çocukların çevrim içi ilişkileri yüzeysel bulduğunu ve dijital ortamdan uzaklaştıklarında boşluk ya da yalnızlık hissedebildiğini göstermiştir. Dijital kullanımın bazı katılımcılarda uyku düzenindeki değişiklik, sorumlulukların aksaması ve aile içi iletişimin azalmasıyla ilişkili olduğu görülmüştür. Ebeveyn denetiminde süre kısıtlaması öne çıkarken rehberlik, açık iletişim ve ortak etkinlikler de kullanılmıştır. Katılımcılar güvenli internet kullanımı, aile, okul ve uzman desteği ile alternatif sosyal etkinliklere ilişkin destek gereksinimleri belirtmiştir. Sonuç olarak dijital yalnızlığın ekran süresinin ötesinde, çevrim içi ilişkilerin niteliği, aile içi iletişim, akran ilişkileri ve sosyal çevreyle birlikte bütüncül bir biçimde değerlendirilmesi gerektiği belirlenmiştir.