AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe small sample and the absence of a group-by-time analysis limit conclusions about the intervention effect.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examined the effects of a three-month swimming program on the emotional and psychological well-being and anger expression styles of children in institutional care. The quasi-experimental pretest-posttest study included 36 children living in children’s homes in Burdur, Türkiye. Participants were allocated to an intervention group (n=20) and a control group (n=16). The intervention group attended one-hour swimming sessions three days per week for three months. Training progressed from poolside warm-up, breathing, kicking, flotation, and board-assisted drills to unassisted freestyle swimming. Data were collected with the Stirling Children’s Well-being Scale and the State-Trait Anger Expression Inventory and analyzed using t tests. The intervention group’s mean well-being score increased from 3.75 to 3.88, whereas the control group’s score decreased from 3.77 to 3.42; neither within-group difference was statistically significant. The groups did not differ significantly in trait anger, anger-in, anger-out, or anger control at pretest or posttest. The small sample and the absence of a group-by-time analysis limit conclusions about the intervention effect.
Özet
Bu araştırmanın amacı, üç aylık yüzme programının koruma altındaki çocukların duygusal ve psikolojik iyi oluşları ile öfke ifade tarzları üzerindeki etkisini incelemektir. Ön test ve son test ölçümlerinin kullanıldığı yarı deneysel araştırmaya Burdur ilindeki çocuk evlerinde yaşayan 36 çocuk katılmıştır. Katılımcılar deney (n=20) ve kontrol (n=16) gruplarına ayrılmıştır. Deney grubuna üç ay boyunca haftada üç gün, günde bir saat süren ve temel suya uyum çalışmalarından serbest stil yüzmeye ilerleyen bir program uygulanmıştır. Kontrol grubu bu programa katılmamıştır. Veriler Stirling Çocuklar İçin Duygusal ve Psikolojik İyi Oluş Ölçeği ile Sürekli Öfke ve Öfke Tarzı Ölçeği kullanılarak toplanmış ve t testleriyle analiz edilmiştir. Deney grubunun iyi oluş ortalaması 3,75’ten 3,88’e yükselmiş, kontrol grubunun ortalaması 3,77’den 3,42’ye düşmüş; grup içi farklılıklar anlamlı bulunmamıştır. Sürekli öfke, içe yönelik öfke, dışa yönelik öfke ve öfke kontrolü bakımından deney ve kontrol grupları arasında ön testte ve son testte anlamlı farklılık saptanmamıştır. Küçük örneklem ve grup × zaman etkileşiminin analiz edilmemesi, müdahalenin etkisine ilişkin çıkarımları sınırlandırmaktadır.